Bank Handlowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Citi Handlowy
Citi Handlowy
Historyczna siedziba Banku Handlowego z 1874 r. w Warszawie przy ulicy Traugutta
Data założenia 1870
Lokalizacja Warszawa
Numer KRS 0000001538
Prezes Sławomir S. Sikora
Rodzaj banku bank uniwersalny, inwestycyjny
Kapitał własny 522 638 400 zł
Strona internetowa banku
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Bank Handlowy w Warszawie S.A. (BHW) – bank komercyjny z siedzibą w Warszawie, działający aktualnie pod marką Citi Handlowy (poprzednio: Citibank Handlowy). Jest 10. największym bankiem w Polsce pod względem wartości aktywów[1], a 18. pod względem liczby placówek[2]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Został założony w 1870 przez grupę osób wywodzących się z burżuazji finansowej, ziemiaństwa i inteligencji. Inicjatorem był finansista Leopold Kronenberg (1812-1878). Jest jednym z najstarszych banków w Polsce i w Europie. Pierwszym prezesem banku był Józef Zamoyski[3]. Już w 1872 bank posiadał filie i oddziały w Petersburgu, Moskwie, Berlinie, Gdańsku (Commerzbank in Warschau), Szczecinie i Łodzi oraz przedstawicielstwa we Włocławku, Płocku, Grójcu, Guzowie, Lublinie i Rawie Mazowieckiej. W następnych latach oddziały otwierano w kolejnych miastach, tym w Łodzi i Sosnowcu (1895), Częstochowie (1897), Lublinie (1898) i Kaliszu (1898). W pierwszych latach XX wieku Bank Handlowy był największym prywatnym bankiem na ziemiach polskich i jednym z niewielu prowadzących obsługę finansową handlu z Rosją i Europą Zachodnią. W okresie tym obroty banku wahały się na poziomie 2 mld rubli co było sumą większą od ówczesnego budżetu Imperium Rosyjskiego. Bank wniósł znaczący wkład w budowę sieci kolejowej i ważnych zakładów przemysłowych na terenie Królestwa Polskiego. Bank nie przerwał swojej działalności w okresie obu wojen światowych jedynie ograniczając działalność. W czasie II wojny światowej oddziały banku na terenach włączonych do Rzeszy zostały zlikwidowane, zaś te na terenie Generalnego Gubernatorstwa działały pod ścisłą kontrolą władz okupacyjnych. Reaktywowany w 1945, bank początkowo obsługiwał prywatne przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe oraz niektóre spółdzielnie. Jako jeden z trzech banków uniknął po wojnie formalnej nacjonalizacji. Poddany został jednak kontroli rządowego komisarza a państwo przejęło znaczącą ilość akcji. W okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej był jednym z dwóch banków (obok Pekao S.A.), działających w formie spółki akcyjnej.

Po 1945 Bank Handlowy został głównym polskim korespondentem banków zagranicznych, a w 1964 uzyskał oficjalnie monopol na obsługę transakcji polskiego handlu zagranicznego. Spowodowało to w konsekwencji zbudowanie największej spośród ówczesnych polskich instytucji finansowych sieci banków korespondentów, otwarcie oddziału w Londynie, przedstawicielstw zagranicznych w Nowym Jorku, Moskwie, Belgradzie, Rzymie i Berlinie oraz afiliacji w Wiedniu, Luksemburgu i Frankfurcie. Po 1989 bank stracił uprzywilejowaną pozycję w handlu zagranicznym i zaczął przekształcać się stopniowo w bank handlowy, otwierając liczne oddziały w kraju.

W okresie przemian ustrojowych bank odegrał istotną rolę w skandalu Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego. Znaczna część operacji walutowych FOZZ prowadzona była właśnie za pośrednictwem Banku Handlowego. Podczas kontroli przeprowadzonej w banku przez NIK w latach 1991-1992 ujawniono liczne nieprawidłowości ujawnione w protokole pokontrolnym Działalność dewizowa Banku Handlowego, którego autorem była inspektor Halina Ładomirska. W raporcie wykazano, że w okresie kontroli bank prowadził działalność dewizową na szkodę polskiej gospodarki i oszacowano straty w ciągu tych dwóch lat na 5-10 mld dolarów[4]. W 1997 dokonano prywatyzacji banku.

Akcjonariat[edytuj | edytuj kod]

W 2001 miała miejsce fuzja Banku Handlowego w Warszawie S.A. oraz Citibank (Poland) SA. Aktualnie największym akcjonariuszem jest Citibank, N.A. (od 14 sierpnia 2007 75 % akcji oraz 75 % głosów na WZA[5]).

Od czerwca 1997 Bank Handlowy jest spółką notowaną na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, od kwietnia 2011 do września 2013 wchodził w skład WIG20, a następnie w skład nowego indeksu WIG30.

Władze banku[edytuj | edytuj kod]

Prezesi Zarządu[edytuj | edytuj kod]

Prezesi Rady (Nadzorczej)[edytuj | edytuj kod]

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą siedzibą banku był Pałac Mostowskich w Warszawie gdzie wynajmowano mu pomieszczenia, w 1871 bank przeniósł się na ulicę Długą hip. 542, a następnie na ul. Mazowiecką. W 1874 oddano do użytku własny budynek banku projektu Leandro Marconiego na rogu współczesnych ulic Traugutta i Czackiego (wówczas Berga i Włodzimierzowskiej), w którym do dziś znajduje się jeden z jego oddziałów. W latach 1945-1949 rolę tymczasowej siedziby pełnił gmach łódzkiego oddziału przy ul. Piotrkowskiej 74. W 1950 centrala powróciła do odbudowanego gmachu na Traugutta 7/9 w Warszawie. W 1979 przeniesiono ją do wieżowca przy ul. Chałubińskiego 8, gdzie mieściła się do 2005. Obecnie główna siedziba banku znajduje się w Pałacu Jabłonowskich przy Senatorskiej 16.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Największe Banki w Polsce http://finanse.wp.pl/gid,13524946,galeria.html?T[page]=7.
  2. Rzeczpospolita, 2011-06-16, s. 6.
  3. Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, s. 257.
  4. 2 kadencja, 100 posiedzenie, 1 dzień. 5 lutego 1997.
  5. Bank Handlowy w Warszawie S.A. – Notowania – Bankier.pl.