Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza
Nazwa chińska
Hanyu pinyin Zhōnggúo Rénmín Jiěfàng Jūn
Wade-Giles Chung-kuo Jen-min Chieh-fang Chün
Zn. tradycyjne 中國人民解放軍
Zn. uproszczone 中国人民解放军, w skrócie: 解放军
Flaga ChALW z gwiazdą i znakami „ba yi” (八一), czyli 1 sierpnia

Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza, ChALW (ang. People's Liberation Army, PLA) – chińskie siły zbrojne obejmujące wojska lądowe, marynarkę, lotnictwo, a także broń jądrową oraz siły kosmiczne. Według rankingu Global Firepower (2014) chińskie siły zbrojne stanowią trzecią (po USA i Rosji) siłę militarną na świecie z rocznym budżetem na cele obronne w wysokości 126 mld dolarów (USD)[1]. ChAL-W jest największymi liczebnie siłami zbrojnymi na świecie, pod bronią ma 2,25 mln (ok. 0.59% populacji) żołnierzy, a łącznie z formacjami paramilitarnymi – 3,25 mln. W razie zagrożenia jest w stanie zmobilizować ponad 7 mln ludzi. Ponadto dysponuje 216 mln. rezerwistów. Liczba ludzi zdatnych do służby wojskowej w Chinach w wieku 18-49 lat wynosi ok. 343 mln. Budżet Chińskiej armii wynosi 78 miliardów dolarów, stanowi 1,5% PKB, podczas gdy budżet amerykańskiej armii stanowi 4,4% PKB[2].

W przeciwieństwie do sił zbrojnych m.in. na Zachodzie, chińska armia nie podlega kontroli rządu, lecz partii komunistycznej. Przy tym relacje między partią a armią są złożone i wielostronne. Jak twierdzi Jason Kelly triadę rządzącą obecnie Chinami tworzą armia, partia i rząd. Wojskowi w teorii podlegają władzom cywilnym, ale wchodzą w skład Komitetu Centralnego KPCh i Politbiura. Poparcie armii decyduje w rozgrywce między poszczególnymi frakcjami w partii[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Armia została utworzona w 1 sierpnia 1927 roku jako Armia Czerwona (红军), zbrojne ramię Komunistycznej Partii Chin. Obecną nazwę przyjęła w czerwcu 1946 roku. W 1949 r. po pokonaniu w wojnie domowej armii Kuomintangu, stała się jedynym chińskim wojskiem na kontynencie.

Kampanie Chińskiej Armii Czerwonej i Armii Ludowo–Wyzwoleńczej[edytuj | edytuj kod]

Siły strategiczne[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze armii chińskiej w szyku paradnym

Ogólna liczba chińskich zasobów broni jądrowej nie jest znana. Chiny utrzymują te dane w ścisłej tajemnicy. W 2005 r. wg różnych źródeł ChRL miała posiadać od 80 do 2000 głowic różnego typu. W 2004 r. władze ChRL poinformowały o redukcji swoich zasobów broni nuklearnej. Przedstawiciele władz utrzymują również, że spośród wszystkich mocarstw nuklearnych ChRL posiada najmniejszy arsenał. Sugerowałoby to, że ChRL posiada mniej niż 200 głowic. Kilka pozarządowych organizacji analitycznych głównie ze Stanów Zjednoczonych i Japonii szacuje chiński arsenał na ok. 400 głowic. Wywiad Stanów Zjednoczonych ocenia że ChRL posiada nie więcej niż 200 głowic. W ciągu ostatnich 20 lat ChRL poczyniła znaczny postęp w dziedzinie miniaturyzacji i technologii informatycznej oraz zakupiły przynajmniej 20 nowoczesnych rosyjskich rakiet SS-100[potrzebne źródło] i izraelskich systemów kontroli, co podniosło poziom technologiczny chińskiego arsenału do poziomu mogącego stanowić poważne zagrożenie dla każdego potencjalnego przeciwnika, również Stanów Zjednoczonych. ChRL prowadzi również intensywne prace nad modernizacją swoich sił strategicznych. W tej chwili posiada 4 pułki bombowców strategicznych różnego typu oraz ok. 5 dużych atomowych jednostek podwodnych (klasa 092 Xia i 094 Yin) mogących dokonać ataku za pomocą pocisków balistycznych.

ChRL nie przyznaje się do posiadania broni chemicznej i biologicznej. ChRL podpisała 13 stycznia 1993 Konwencję o broni chemicznej zobowiązując się do nie produkowania i nie rozprzestrzeniania tego rodzaju broni. Jeżeli chodzi natomiast o broń biologiczną ChRL jest również sygnatariuszem międzynarodowej konwencji jednak źródła rosyjskie donoszą o wypadkach jakie miały miejsce w północnych Chinach w latach 80 XX w., które mogły mieć związek z produkcją lub testowaniem broni biologicznej. CIA podejrzewa ChRL o posiadanie niewielkiego arsenału obu wyżej wymienionych rodzajów broni.

Siły lądowe[edytuj | edytuj kod]

Liczą 2 300 000 żołnierzy, zorganizowane w 7 regionach wojskowych i 28 okręgach wojskowych. Strukturę wojskową tworzą 24 zintegrowane grupy armii każda licząca po 43 500 żołnierzy. W składzie każdej z grup znajdują się także 3 dywizje piechoty, brygada czołgów, artylerii i obrony powietrznej. Łącznie są: 84 dywizje piechoty, 10 dywizji pancernych, 11 dywizji wsparcia artylerii, 14 brygad pancernych i 2 brygady kawalerii. Łącznie ok. 8000 czołgów, 4000 wozów opancerzonych i 25,000 jednostek artylerii. Armia wciąż posiada dużo przestarzałego radzieckiego i rosyjskiego uzbrojenia. Obecnie Armia Ludowo-Wyzwoleńcza szybko się modernizuje. Chiny posiadają liczne programy badawcze i w ciągu ostatnich 15 lat wprowadziły do swojego uzbrojenia dużo nowoczesnych maszyn własnej produkcji np. czołgi Typ 99 czy bojowe wozy piechoty ZBD-97. ChALW opracowała również oryginalny system laserów polowych służący do „oślepiania” wrogich urządzeń optycznych.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Czołgi podstawowe

Czołgi lekkie

Bojowe wózy piechoty

Marynarka wojenna[edytuj | edytuj kod]

Łącznie liczy 260 000 marynarzy, w tym obrona wybrzeża, lotnictwo morskie i wojska desantu morskiego.

Duże okręty wojenne[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowce

Niszczyciele

w sumie – 25

Fregaty

w sumie – 46

Okręty podwodne[edytuj | edytuj kod]

Atomowe SSBN

Atomowe SSN

Atomowy SSGN

  • Okręty podwodne typu 092 (1)

Konwencjonalny SSG

Konwencjonalne SSK

w sumie – 59

Lotnictwo[edytuj | edytuj kod]

Łącznie liczy 470 000 żołnierzy wraz z siłami strategicznymi i obrony przeciwlotniczej zorganizowanej w 7 regionów. Siły powietrzne posiadają ok. 2640 maszyn. Ich poziom techniczny jest bardzo różny, ale podobnie jak w wypadku pozostałych formacji, siły powietrzne ulegają szybkiej modernizacji. W 1985 PLAAF wykorzystywał 5300 samolotów myśliwskich, głównie przestarzałe kopie J-5 (MiG-17), J-6 (MiG-19) i J-7/J-8 (MiG-21), obecnie liczba ta spadła do tysiąca, a połowa z nich to względnie nowoczesne maszyny czwartej generacji Su-27, Su-30 i J-10. Chiny intensywnie pracują nad uniezależnieniem swojego przemysłu lotniczego od Rosji, która od lat 50-tych była jedynym dostawcą sprzętu lotniczego i technologii ich produkcji. Rosjanie oskarżają przy tym Chiny o kradzież własności intelektualnej, ponieważ produkują i modyfikują sprzęt wbrew porozumieniom licencyjnym (dotyczy to głównie zmodernizowanych Su-27SK produkowanych jako J-11 oraz rozwijanej kopii Su-33 (J-15), a także podzespołów lotniczych takich jak silniki do tych samolotów). Prowadzone są również prace nad myśliwcem piątej generacji Chengdu J-20. Owocem współpracy z Pakistanem jest lekki myśliwiec Chengdu FC-1, zaprojektowany jako tani następca J-7. W dziedzinie śmigłowców Chiny blisko współpracują z Francją, większość współczesnych śmigłowców to licencyjne produkty Eurocoptera.

Sztab Generalny ChAL-W[edytuj | edytuj kod]

Koordynuje działania chińskich sił zbrojnych. Rozpoznaniem, wywiadem wojskowym i analizą wywiadowczą zajmuje się Er Bu Qingbao Bu (pol. fonet. Er Bu Ćinbao Bu) Główny Zarząd Wywiadowczy Sztabu Generalnego ChAL-W.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. China (ang.). Global Firepower. [dostęp 2014-08-09].
  2. Chiny oszczędzają na armii (pol.). pb.pl, 2010-03-04. [dostęp 2011-10-30].
  3. P. Majka, Siły zbrojne Chińskiej Republiki Ludowej po 1989 roku, „Histmag.org”, 19 czerwca 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]