Juan Manuel Santos
| Juan Manuel Santos | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 10 sierpnia 1951 Bogota |
 Prezydent Kolumbii |
|
| Przynależność polityczna | Społeczna Partia Jedności Narodowej |
| Okres urzędowania | od 7 sierpnia 2010 |
| Poprzednik | Álvaro Uribe |
| Minister Obrony |
|
| Przynależność polityczna | Społeczna Partia Jedności Narodowej |
| Okres urzędowania | od 19 lipca 2006 do 23 maja 2009 |
| Poprzednik | Camilo Ospina |
| Następca | Freddy Padilla de León |
| Minister Finansów |
|
| Okres urzędowania | od 2000 do 2002 |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Juan Manuel Santos (ur. 10 sierpnia 1951 w Bogocie), kolumbijski polityk i dziennikarz, minister finansów w latach 2000-2002, minister obrony od 19 lipca 2006 do 23 maja 2009. Zwycięzca w wyborów prezydenckich w 2010. Prezydent Kolumbii od 7 sierpnia 2010.
Spis treści |
Edukacja i kariera dziennikarska [edytuj]
Juan Manuel Santos urodził się i dorastał w Bogocie, gdzie uczęszczał do prywatnej szkoły Colegio San Carlos. Ukończył Akademię Morską w Cartagenie. Studia kontynuował na Univeristy of Kansas w USA, na którym ukończył ekonomię i administrację w biznesie. Ukończył także studia podyplomowe z zakresu ekonomii, rozwoju gospodarczego i administracji publicznej w London School of Economics oraz na Harvard University. Był stypendystą Fundacji Fulbrighta w Fletcher School of Law and Diplomacy na Tufts University oraz zdobył nagrodę dziennikarską Nieman Fellowship for Journalism na Harvard University. W późniejszym czasie był profesorem ekonomii politycznej na Universidad de los Andes oraz uzyskał tytuł doctora honoris causa[1][2].
W wielu 21 lat rozpoczął pracę w Krajowej Federacji Producentów Kawy i przez 9 lat pełnił funkcję przewodniczącego kolumbijskiej delegacji w Międzynarodowej Organizacji Kawy z siedzibą w Londynie. Prowadził rozmowy w sprawie wysokości limitów eksportowych kawy dla Kolumbii[2].
W 1981 powrócił do ojczyzny, gdzie objął posadę zastępcy redaktora należącego do jego rodziny dziennika El Tiempo. Został znanym i cenionym dziennikarzem, prowadził m.in. kampanię na rzecz masowych szczepień kolumbijskich dzieci. Pisał felietony do kilkunastu gazet. Razem ze swoim bratem Enrique Santosem zdobył najważniejsze dziennikarskie wyróżnienie w świecie hiszpańskojęzycznym, Nagrodę Króla Hiszpanii, za serię artykułów na temat sytuacji w Nikaragui w czasie rządów sandinistów. Przez 5 lat był wiceprezydentem Komisji Wolności Prasy Międzyamerykańskiego Towarzystwa Prasy, walcząc przeciw cenzurze w takich krajach jak Kuba oraz Chile z czasów Augusto Pinocheta. Za swoje osiągnięcia został wybrany jednym ze 100 młodych liderów na świecie na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos[1][2]. W 1994 założył Fundación Buen Gobierno (Fundacja Dobrych Rządów), mającą na celu poprawę efektywności kolumbijskich władz[3].
Juan Manuel Santos należy do rodziny o bogatych tradycjach politycznych. Brat jego dziadka, Eduardo Santos, zajmował stanowisko prezydenta Kolumbii w latach 1938-1942 i dyrektora dziennika El Tiempo. Jego kuzyn, Francisco Santos Calderón od 2002 sprawuje funkcję wiceprezydenta[3]. Jest żonaty z Clemencią Rodriguez Múnerą, ma troje dzieci: Marię Antoninę, Martina i Estabana[2].
Kariera polityczna [edytuj]
.jpg)
W 1991 Juan Manuel Santos związał się z polityką i został mianowany ministrem handlu zagranicznego w gabinecie prezydenta Césara Gavirii. Negocjował w tamtym czasie porozumienia o wolnym handlu z Wenezuelą, Ekwadorem, Peru, Meksykiem i organizacją CARICOM. Wprowadził również kraj do WTO. W latach 1992-1996 zajmował stanowisko prezydenta UNCTAD, a następnie przewodniczącego Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (UNECLAC). W latach 2001-2002 wchodził w skład zarządu międzynarodowej instytucji finansowej Corporation Andina de Fomento (CAF)[2][4].
Od 2000 do 2002 zajmował stanowisko ministra finansów w gabinecie prezydenta Andrésa Pastrany Arango. Jako minister zdołał zrównoważyć finanse publiczne i nie dopuścić do pogrążenia się Kolumbii w kryzysie gospodarczym[1][2].
W 2004 był jednym z założycieli Społecznej Partii Jedności Narodowej, tzw. Partii "U" (Partido Social de Unidad Nacional), która wspierała reelekcję prezydenta Álvara Uribe. 19 lipca 2006, po zwycięstwie Uribe w wyborach prezydenckich, Santos objął stanowisko ministra obrony w jego kolejnym rządzie. W tym czasie Kolumbia podjęła bezpardonową walkę z rebeliantami z FARC, która doprowadziła w 2008 do śmierci jednego z jej przywódców, Raúla Reyesa i odbicia przetrzymywanej przez 5 lat w niewoli Íngrid Betancourt[2][5][6].
18 maja 2009 Santos ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska ministra obrony z dniem 23 maja. Jednocześnie zapowiedział wysunięcie własnej kandydatury w wyborach prezydenckich w 2010 w przypadku niekandydowania na to stanowisko urzędującego prezydenta Uribe[7]. Po tym jak w lutym 2010 Sąd Konstytucyjny zakazał organizacji referendum w sprawie trzeciej kadencji prezydenta Uribe, Santos został kandydatem Partii U w wyborach prezydenckich w maju 2010. Przez długi czas pozostawał faworytem przedwyborczych sondaży[8]. Sondaże z maja 2010 wskazywały jednak na podobny poziom poparcia Santosa i jego głównego rywala Antanasa Mockusa, byłego burmistrza Bogoty z Partii Zielonych. W czasie kampanii wyborczej deklarował wolę kontynuowania polityki prezydenta Uribe. Zobowiązał się do zdecydowanej walki z handlem narkotykami oraz organizacji przestępczymi i paramilitarnymi, w tym z FARC[9][10][11].
W I turze wyborów prezydenckich 30 maja 2010 zajął pierwsze miejsce, zdobywając 46,7% głosów poparcia. Zdecydowanie wygrał z Mockusem (21,5% głosów), stając się w ten sposób faworytem przed II turą wyborów zaplanowaną na 20 czerwca 2010[12]. 20 czerwca 2010 w II turze głosowania zdobył 69,05% głosów, wyraźnie pokonując Mockusa (27,52%)[13]. Po ogłoszeniu wygranej, w swoim przemówieniu, zobowiązał się do podejmowania wysiłków na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa w każdej części kraju. Stwierdził, że czas FARC dobiegł końca i wezwał organizację do uwolnienia wszystkich przetrzymywanych zakładników. Podkreślił zasługi prezydenta Uribe, oznajmiając, że jest to także jego triumf. Zapowiedział skupienie się na tworzeniu miejsc pracy, walki z ubóstwem i zapewnieniu możliwości rozwoju dla wszystkich Kolumbijczyków[14]. 7 sierpnia 2010 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta[15].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Juan Manuel Santos (ang.). Center for American Progress, lipiec 2008. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 iography (ang.). Juan Manuel Santos.com. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ 3,0 3,1 Juan Manuel Santos MINISTRO DE DEFENSA (hiszp.). ColombiaLink.com. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ Ministerio de Defensa Nacional JUAN MANUEL SANTOS (hiszp.). Presidenca de la republica de Colombia. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ Jeden z najważniejszych dowódców FARC zabity przez armię kolumbijską (pol.). wyborcza.pl, 3 marca 2008. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ Kolumbia: Ingrid Betancourt uwolniona po 6 latach. wprost.pl, 3 lipca 2007. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ Defence minister resigns with a view to the presidency (ang.). France 24, 18 maja 2009. [dostęp 25 maja 2009].
- ↑ Uribe coalition pressured after Colombia vote (ang.). Reuters, 15 marca 2010. [dostęp 2010-03-16].
- ↑ Colombian elections: Candidate profiles (ang.). BBC News, 15 maja 2010. [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Alvaro Uribe casts long shadow over Colombia election (ang.). BBC News, 26 maja 2010. [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Uribe ally and ex-mayor vye in Colombia vote (ang.). Reuters, 30 maja 2010. [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Colombians vote for 'safe pair of hands' as president (ang.). BBC News, 31 maja 2010. [dostęp 2010-06-15].
- ↑ Colombia's Santos sweeps to presidential win (ang.). Reuters, 20 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-21].
- ↑ Government candidate Santos wins Colombia election (ang.). BBC News, 21 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-21].
- ↑ Santos inauguration ceremony begins (ang.). Colombia Reports, 7 sierpnia 2010. [dostęp 2010-08-07].
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||
