Juliusz Bursche

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Juliusz Bursche
biskup
Juliusz Bursche
Data i miejsce urodzenia 19 września 1862
Kalisz
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1942
Berlin
Biskup elekt Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP
Okres sprawowania
Wyznanie luteranizm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP
Ordynacja 1884[1]
Nominacja biskupia 1904
Sakra biskupia 22 stycznia 1905
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Symboliczny grób ks. biskupa Juliusza Bursche na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
Ulica bp. Juliusza Burschego w Warszawie oraz tablica Miejskiego Systemu Informacji upamiętniająca biskupa

Juliusz Bursche (ur. 19 września 1862 w Kaliszu, zm. 20 lutego 1942 w więzieniu gestapo Moabit w Berlinie, zaś według innych źródeł – w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen) – duchowny ewangelicki, doktor teologii[2], wybrany na biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Ernesta Wilhelma Bursche, pastora w Zgierzu, i Matyldy z domu Müller. Gimnazjum ukończył w Warszawie, a studia teologiczne (Wydział Teologii Ewangelickiej) na uniwersytecie w Dorpacie. Podczas studiów w Dorpacie został przyjęty do korporacji akademickiej Konwent Polonia, w którym działał i wspierał aktywnie przez całe życie. Ordynowany był mając 22 lata, odbył krótki wikariat w warszawskiej parafii św. Trójcy, a w 1885 został wybrany na pastora parafii w Wiskitkach koło Żyrardowa. W tymże 1885 ożenił się z Amalią Heleną z domu Krusche, pochodzącą z zamożnej niemieckiej rodziny przemysłowców, współwłaścicieli tkalni bawełny w Pabianicach. Miał pięcioro dzieci (4 córki i syna). W 1888 ksiądz Bursche został przeniesiony do Warszawy, gdzie szybko awansował w hierarchii kościelnej. Od 1895 do 1904 był radcą Konsystorza, w roku 1904 car Mikołaj II mianował go superintendentem Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Królestwie Polskim. Uroczystość wprowadzenia w urząd biskupi (instalacja), odbyła się 22 stycznia 1905[3] w kościele Św. Trójcy w Warszawie. Mieszkał wraz z rodziną na plebanii przy ul. Królewskiej, a następnie w tzw. domu konsystorskim przy ul. Wierzbowej 2.

W chwili wybuchu I wojny światowej znajdował się w Wiśle, gdzie rokrocznie spędzał lato. Jako obywatel rosyjski musiał jak najszybciej opuścić Śląsk Cieszyński. Okrężną drogą przez Wiedeń, Budapeszt, Bukareszt i Odessę wrócił do Warszawy, skąd w kwietniu 1915 został zesłany w głąb Rosji do Orenburga[2]. Po dwuletniej tułaczce udało mu się przedostać do Sztokholmu, skąd 17 lutego 1918[4] powrócił do Warszawy na stanowisko głowy Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, w tym samym roku wszedł w skład Rady Stanu Królestwa Polskiego[4][5].

Po uzyskaniu niepodległości przyjechał na Śląsk Cieszyński, by przejąć kościoły ewangelickie pod zwierzchnictwo konsystorza warszawskiego i powołać diecezję śląską Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. W dniach od 5 lutego do 11 marca 1919 przebywał we Francji, by jako rzeczoznawca strony polskiej do spraw terenów Śląska Cieszyńskiego i byłych Prus Wschodnich uczestniczyć w konferencji pokojowej w Paryżu. Przedłożył tam memoriał polskich pastorów ewangelickich z grudnia 1918 r. w sprawie przyłączenia Śląska Cieszyńskiego i Górnego Śląska do Polski. W latach 1919-1920 kierował polskim komitetem plebiscytowym podczas przygotowań do plebiscytu na Mazurach. W marcu 1920 został superintendentem[2] Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w odrodzonej Polsce. W 1928 objął stanowisko prezesa Rady Kościołów Ewangelickich w Polsce[2]. W 1930 Uniwersytet Warszawski nadał mu tytuł doktora honoris causa[6].

Ksiądz Bursche był zdolnym, niezwykle energicznym organizatorem życia religijnego i cenionym kaznodzieją, autorem wielu rozpraw historycznych z zakresu historii kościołów reformowanych, oraz założycielem i wydawcą pism: „Zwiastun Ewangeliczny” (1898-1914) oraz „Gazeta Mazurska” (1922-1939)[2]. W dwudziestoleciu międzywojennym działał usilnie nad zorganizowaniem silnego polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Jako biskup (zwierzchnik) tego Kościoła utrzymywał ożywione stosunki z wieloma czołowymi przedstawicielami ówczesnych rządów RP. Był inicjatorem uchwalonej w 1936 ustawy o stosunku swojego Kościoła do Państwa Polskiego. W tym samym roku we wrześniu wydał manifest do ludności ewangelickiej w Polsce, potępiający nazizm i ideologię hitlerowską. Jednocześnie przywiązywał ogromną wagę do duchowej łączności polskich ewangelików z innymi kościołami ewangelickimi na świecie. Uczestniczył w wielu konferencjach i zjazdach kościołów ewangelickich, m.in. w Uppsali (1921), Eisenau (1923), Kopenhadze (1929), Paryżu (1935) oraz w konferencji ekumenicznej w Oksfordzie (1937). 3 lipca 1937 został wybrany według nowego statutu kościoła, pierwszym biskupem.

Biskup Bursche pochodził z rodziny o niemieckich korzeniach, jednak całym swoim życiem i pracą stworzył wzór Polaka-ewangelika, wspierającego polską rację stanu – Bursche przeciwstawiał się m.in. germanizacyjnym dążeniom Kościołów ewangelickich w zaborze pruskim[7]. We wrześniu 1939 nie skorzystał z możliwości wyjazdu za granicę, lecz wraz z wielką masą Polaków ewakuował się na wschód. Jako jeden z czołowych wrogów III Rzeszy już 3 października 1939 został aresztowany na terenie plebanii ewangelickiej w Lublinie (gdzie się ukrywał) i przewieziony na przesłuchania do Radomia, a następnie do głównej siedziby Gestapo w Berlinie. Został umieszczony w obozie w Sachsenhausen k. Oranienburga. Jego nieugiętą postawę oraz odrzucenie niemieckich propozycji wyrzeczenia się polskości, podkreślała krajowa prasa konspiracyjna, m.in. Biuletyn Informacyjny nr 9 z 1942 napisał: „Pomimo presji samego Himmlera, pomimo cierpień jakie spadły za jego nieugiętość na całą rodzinę Burschów – ksiądz biskup nie wyparł się swej polskości i nie uległ przed pokusami proponowanymi przez wroga”[7]. Zmarł z wycieńczenia w szpitalu więziennym Moabit, wielokrotnie torturowany w czasie przesłuchań. Dokładna data jego śmierci nie jest znana – 20 lutego 1942 jest datą umowną, najbardziej prawdopodobną. Represje dotknęły również trzech jego braci (przeżył tylko jeden) oraz syna (inż. Stefan Bursche, rozstrzelany przez hitlerowców 17 lutego 1940 w lasach lućmierskich[4]), aresztowanych przez Niemców w pierwszych dniach okupacji – na ich aktach Himmler napisał: „Diese Familie ist auszurotten” (pol. „tę rodzinę trzeba wytępić”)[7].

W 1902 rodzina księdza Bursche po raz pierwszy przyjechała do Wisły, gdzie spędziła wakacje letnie w willi Bogumiła Hoffa. W tym samym roku zakupili parcelę na stoku góry Kamiennej nad Wisłą, gdzie w 1903 miejscowi cieśle wybudowali dla nich willę “Zacisze”. Drewniana willa, zaprojektowana przez Bogdana Hoffa w modnym wówczas stylu zakopiańskim, aż do 1939 była przez trzy letnie miesiące miejscem odpoczynku i pracy biskupa. Bursche lubił urządzać i pielęgnować ogród przy willi i codziennie zażywał kąpieli w Wiśle.

Imieniem księdza biskupa Juliusza Burschego nazwano w 1983 aleję, biegnącą wzdłuż Wisły, obok willi „Zacisze”. Willa istnieje do dziś, ma status obiektu zabytkowego. Z inicjatywy obecnych właścicieli willi w narożniku ogrodu 10 listopada 1985 została odsłonięta tablica pamiątkowa projektu Karola Kubali z Ustronia, poświęcona pamięci biskupa Burschego. W Warszawie jego imię nosi uliczka na zapleczu Galerii Zachęta prowadząca od ulicy Królewskiej do Kościoła św.Trójcy. Również w Kaliszu, mieście jego urodzenia, jedna z ulic została nazwana imieniem Juliusza Bursche.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bernd Krebs, Państwo Naród Kościół. Biskup Juliusz Bursche a spory o protestantyzm w Polsce w latach 1917-1939, Bielsko-Biała 1998, s. 19
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM. Instytut Nauk Politycznych PAN, 2004, s. 160-161. ISBN 83-88490-67-2.
  3. Bp dr Juliusz Bursche – biografia z oficjalnej strony internetowej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce.
  4. 4,0 4,1 4,2 Tadeusz Wegener: Juliusz Bursche - biskup w dobie przełomów. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Augustana, 2003, s. 33-34, 125-126. ISBN 83-88941-39-9.
  5. Ustawa o Radzie Stanu Królestwa Polskiego z 4 lutego 1918, wydana przez Radę Regencyjną, gwarantowała miejsce dla 12 wirylistów, w tym Superintendenta Generalnego wyznania ewangelicko-augsburskiego.
  6. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
  7. 7,0 7,1 7,2 Paweł Dubiel, Józef Kozak: Polacy w II wojnie światowej: kim byli, co robili. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 27. ISBN 83-7399-054-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. Dubiel, J. Kozak: Polacy w II wojnie światowej: kim byli, co robili, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa, 2003, ISBN 83-7399-054-2.
  • W. Gastpary: Biskup Bursche i sprawa polska, Warszawa 1972.
  • J. Golec, S. Bojda: Słownik biograficzny Ziemi Cieszyńskiej, t. 2, Cieszyn 1995.
  • E. Kneifel: Bischof Dr. Julius Bursche. Sein Leben und seine Tätigkeit 1862-1942, Vierkirchen [1980].
  • B. Krebs: Państwo – Naród – Kościół. Biskup Juliusz Bursche a spory o protestantyzm w Polsce w latach 1917-1939, Bielsko-Biała 1998, ISBN 83-85970-51-7.
  • S. Valis-Schyleny: Zachowane w pamięci. Ludzie wiślańskiego „Zacisza”, Wisła, Towarzystwo Miłośników Wisły 1998, ISBN 83-902197-2-7.
  • T. Wegener: Juliusz Bursche biskup w dobie przełomów, Bielsko-Biała „Augustana”, 2003, ISBN 83-88941-39-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]