Parafia Ewangelicko-Augsburska w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parafia Ewangelicko-Augsburska
kościół parafialny
kościół parafialny
Siedziba Kraków
Adres ul. Grodzka 58, 31-044 Kraków
Data powołania 1816
Wyznanie Protestanckie
Kościół Ewangelicko-Augsburski
Diecezja katowicka
Kościół św. Marcina w Krakowie
Filie kościół w Wieliczce
Proboszcz ks. Roman Pracki
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Parafia Ewangelicko-Augsburska
Parafia Ewangelicko-Augsburska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Ewangelicko-Augsburska
Parafia Ewangelicko-Augsburska
Ziemia 50°03′21,3″N 19°56′18,5″E/50,055917 19,938472Na mapach: 50°03′21,3″N 19°56′18,5″E/50,055917 19,938472
Strona internetowa

Parafia Ewangelicko-Augsburska w KrakowieEwangelicko-Augsburska parafia w Krakowie, należąca do diecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Grodzkiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie XVI wieku w Krakowie funkcjonował zbór kalwiński. W 1572 objął on w posiadanie własny kościół. Został on zniszczony przez tłum w 1591, po czym zbór ten przestał w Krakowie funkcjonować przenosząć się do Aleksandrowic (do 1614) a następnie do Wielkanocy i Łuczanowic. Podczas I rozbioru Polski w 1772 Austriacy zajęli Kazimierz uznając za granicę stare koryto Wisły. W 1774 Maria Teresa Habsburg wydała patent, który zezwalał na założenie zborów protestanckich w 4 miastach rzemieślniczym kolonistom niemieckim wyznania protestanckiego, a Kazimierz był planowany jako kolejne takie miasto[1]. W 1775 8 rodzin protestanckich w Kazimierzu poprosiło władze o miejsce na cmentarz[2]. W 1776 wojska austriackie musiały opuścić Kazimierz. Aby powetować tę stratę na prawym brzegu wisły założono Podgórze, a na mocy patentu z września 1781 pozwolono tu założyć zbór protestancki z własnym pastorem i nauczycielem[3], dla którego zbudowano następnie prowizoryczny drewniany kościół. W strukturze Kościoła ewangelickiego austriackiej Przedlitawii zbór w Podgórzu należał do powstałej w 1784 superintendentury morawsko-śląsko-galicyjskiej. W 1790 obszar Galicji został podzielony na dwa senioraty, a zbór podgórski podporządkowany został zachodniemu senioratowi bialskiemu. W 1804 powstała superintendentura lwowska. W 1809 roku Podgórze zostało włączone do Księstwa Warszawskiego, a w 1815 ponownie znalazło się w Austrii. 27 lipca 1816 roku Senat Wolnego Miasta Krakowa przekazał ewangelikom nie używany i niszczejący kościół św. Marcina. Zbór w Podgórzu został zlikwidowany w 1833 a podgórski dom modlitwy zamknięto[4]. Życie ewangelików zarówno luterańskich i reformowanych skupiło się odtąd całkowicie wokół kościoła na ul. Grodzkiej.

Po I wojnie światowej nastąpił konflikt pomiędzy zborownikami polsko- i niemieckojęzycznymi, co doprowadziło do podzielenia zboru na dwa niezależne, z czego polski przystąpił do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, a niemiecki do Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]