Prawo powrotu
Prawo powrotu (heb. חוק השבות, hok ha szwut) – prawo uchwalone przez Kneset, parlament Izraela, w roku 1950 (5710)[1].
Stanowi ono, że fundamentalnym prawem każdego Żyda jest możliwość alii, imigracji do państwa Izrael[1]. Ustawa jest wyrazem więzi między narodem Izraela a jego krajem. Powracającego do Izraela Żyda traktuje się jak osobę, która – lub której przodkowie – znaleźli się poza swoim krajem, a teraz do niego wracają. W znaczeniu tej ustawy „Żydem jest ten, kto urodził się z matki Żydówki lub dokonał konwersji i nie jest wyznawcą innej religii”[1]. Wykładnia ta różni się od zasad prawa religijnego (zob. Kto jest Żydem?)[2].
Na mocy porozumienia między rządem Izraela a Agencją Żydowską ta ostatnia zajmuje się sprawami związanymi z imigracją do Izraela: sprawdzaniem kandydatów, doradztwem, formalnościami związanymi z absorpcją, kierowaniem do ośrodków dla imigrantów, szkół, miejsc pracy itp. Wysłannik Agencji Żydowskiej ds. imigracji, który rekomenduje kandydata na imigranta, przekazuje stosowny wniosek wraz ze swoją pisemną rekomendacją przedstawicielowi urzędowemu państwa Izrael.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 The American-Israeli Cooperative Enterprise: Text of The Law of Return (ang.). Jewish Virtual Library. [dostęp 2012-08-08].
- ↑ Anna Pawlikowska: Kto jest Żydem?. Poznańska Gmina Żydowska. [dostęp 2012-08-08].
|
||||||||||||||||||||||||||
