Stanisław Nagy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Nagy
Kardynał diakon
Stanisław Nagy
Herb Stanisław Nagy In Te, Cor Iesu, speravi
W Tobie, Serce Jezusa, swą ufność złożyłem
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 30 września 1921
Bieruń Stary
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 2013
Kraków
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja sercanie
Prezbiterat 8 lipca 1945
Nominacja biskupia 7 października 2003
Sakra biskupia 13 października 2003
Kreacja kardynalska 21 października 2003
Jan Paweł II
Kościół tytularny kościół Matki Bożej na Schodach
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stanisław Nagy w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 października 2003
Miejscowość Kraków
Miejsce katedra na Wawelu
Konsekrator Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy Marian Jaworski
Józef Kowalczyk

Stanisław Kazimierz Nagy[1] (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym, zm. 5 czerwca 2013 w Krakowie) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor nauk teologicznych, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 30 września 1921 w Bieruniu Starym[2][3]. W latach 1934–1937 był uczniem niższego seminarium duchownego sercanów w Krakowie[4].

W 1937 wstąpił do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego. Po rocznym nowicjacie w Felsztynie złożył pierwszą profesję[4]. W czasie II wojny światowej odbył konspiracyjne studia filozoficzne i teologiczne u krakowskich reformatów[5]. Śluby zakonne złożył 22 września 1941[6]. 8 lipca 1945 w zgromadzeniu sercanów otrzymał święcenia prezbiteratu, których udzielił mu biskup pomocniczy krakowski Stanisław Rospond[7].

W 1948 uzyskał magisterium na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia kontynuował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1950 obronił licencjat, w 1952 doktorat (dysertacja Urząd nauczycielski w Kościele pierwotnym), a w 1968 uzyskał habilitację (rozprawa «Via notarum» we współczesnej eklezjologii apologetycznej)[6][5]. W latach 1968–1969 przebywał na stypendium naukowym na Katolickim Uniwersytecie w Leuven[5].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1947–1950 pełnił funkcję rektora Małego Seminarium Księży Sercanów w Krakowie-Płaszowie, a w latach 1952–1958 rektora Wyższego Seminarium Księży Sercanów w Tarnowie[6]. Od 1956 do 1962 był kierownikiem Studium Teologicznego Księży Sercanów w Krakowie, które powstało z jego inicjatywy[2][6].

Od 1958 prowadził wykłady z teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2]. W 1963 został mianowany adiunktem w Katedrze Eklezjologii, a w 1972 docentem[8]. W 1979 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1985 profesorem zwyczajnym[6]. Od 1973 był wykładowcą Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu[9]. Wykładał również na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz w Wyższym Seminarium Księży Sercanów w Stadnikach[8][10][6].

Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1972–1974 pełnił urząd prodziekana Wydziału Teologii[6]. Od 1970 był kierownikiem nowo utworzonej Sekcji Teologii Porównawczej i Ekumenicznej, a w latach 1972–1991 kierownikiem Katedry Eklezjologii Fundamentalnej[9]. Zasiadał w Radzie Naukowej Instytutu Jana Pawła II, której przewodniczył w latach 1982–2007[5]. Był również członkiem Senackiej Komisji Stypendialnej[2].

W latach 1983–1991 był przewodniczącym Sekcji Profesorów Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki[6]. Uczestniczył w pracach Komisji Episkopatu ds. Ekumenizmu[2]. Z nominacji papieża Jana Pawła II w latach 1986–1996 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej[11]. Ponadto w latach 1973–1974 wchodził w skład Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej, powołanej przez Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan i Światową Federację Luterańską[6]. W latach 1985 i 1991 uczestniczył jako ekspert w synodach biskupów w Rzymie[2][11].

W latach 70. i 80. działał w krakowskim duszpasterstwie studentów medycyny i pracowników służby zdrowia[5].

Był redaktorem działu ekumenicznego Encyklopedii Katolickiej, należał do kolegium redakcyjnego „Roczników Teologicznych”[9].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

28 września 2003 papież Jan Paweł II mianował go kardynałem[12][13].

7 października 2003 został mianowany arcybiskupem tytularnym Hólaru[14]. Święcenia biskupie przyjął 13 października 2003 w katedrze na Wawelu[6]. Udzielił mu ich kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, z towarzyszeniem kardynała Mariana Jaworskiego, arcybiskupa metropolity lwowskiego, i arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce[6][1]. Na swoje zawołanie biskupie wybrał słowa „In Te, Cor Iesu, speravi” (W Tobie, Serce Jezusa, swą ufność złożyłem)[14].

Kreowany kardynałem diakonem został na konsystorzu 21 października 2003[15][16]. 25 stycznia 2004 objął swój kościół tytularny w Rzymie – kościół Matki Bożej na Schodach[17]. Jako że do godności kardynalskiej został wyniesiony po ukończeniu 80 roku życia, nigdy nie miał prawa do uczestniczenia w konklawe[18]. W związku z tym nie brał udziału ani w konklawe w 2005, ani w 2013 roku[1].

Zmarł 5 czerwca 2013 w Krakowie[9]. Został pochowany 11 czerwca 2013 obok kardynała Andrzeja Marii Deskura w krypcie sanktuarium bł. Jana Pawła II, znajdującego się na terenie Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się” w Krakowie[19].

Odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[20].

W 2003 Rada Miejska Bierunia nadała mu tytuł honorowego obywatela miasta[8]. W 2012 odebrał Złotą Odznakę za Zasługi dla Województwa Śląskiego[21].

W 2009 otrzymał tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu[22]. W 2012 miało miejsce uroczyste odnowienie jego doktoratu na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (traktowane na równi z doktoratem honoris causa)[23]. W 2007 został uhonorowany medalem Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[24].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Stanisław Nagy w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-30].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 90. urodziny Kardynała. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
  3. P. Kucharczak, B. Gancarz, M. Kluba: Kardynał Nagy nie żyje. katowice.gosc.pl, 2013-06-05. [dostęp 2013-06-06].
  4. 4,0 4,1 M. Pabis. Na straży wiary. „Nasz Dziennik”. Nr 130 (4669), 2013-06-06. ISSN 1429-4834. [dostęp 2013-06-06]. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 J. Sosnowska: Kardynał Stanisław Nagy odszedł do domu Pana. bialykruk.pl, 2013-06-05. [dostęp 2013-06-06].
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 Kardynał-nominat Stanisław Nagy przyjął sakrę biskupią. ekai.pl, 2003-10-13. [dostęp 2013-03-30].
  7. Kraków: uroczystość 65-lecia kapłaństwa kardynała Stanisława Nagyego. ekai.pl, 2010-11-14. [dostęp 2013-03-30].
  8. 8,0 8,1 8,2 A. Kondla: Ks. Kardynał Stanisław Nagy SCJ. bierun.pl (arch.), 2009-01-28. [dostęp 2013-06-07].
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Zmarł kard. Stanisław Nagy. episkopat.pl, 2013-06-05. [dostęp 2013-06-05].
  10. L. Dudkiewicz. „Wędrujący Profesor”. „Niedziela”. 21/2009. s. 26–27. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-30]. 
  11. 11,0 11,1 Kard. Stanisław Nagy świętował 90. urodziny. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
  12. Le parole del papa alla recita dell’angelus: Annuncio di concistoro per la creazione di nuovi cardinali (wł.). press.vatican.va, 2003-09-28. [dostęp 2014-02-26].
  13. Komunikat nuncjusza apostolskiego abp Kowalczyka w sprawie nominacji kardynalskiej ks. Nagy. ekai.pl, 2003-09-28. [dostęp 2013-03-30].
  14. 14,0 14,1 Stanisław Nagy na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-03-30].
  15. Papież kreował 31 nowych kardynałów. ekai.pl, 2003-10-21. [dostęp 2013-03-30].
  16. IX concistoro ordinario pubblico per la creazione di trentuno nuovi cardinali (di cui uno „in pectore”): assegnazione dei titoli o delle diaconie (wł.). press.vatican.va, 2003-10-21. [dostęp 2014-02-26].
  17. Kard. Nagy objął kościół tytularny w Rzymie. ekai.pl, 2004-01-25. [dostęp 2013-03-30].
  18. Nota biograficzna Stanisława Nagiego w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy (ang.). fiu.edu. [dostęp 2013-06-05].
  19. Kard. Nagy spoczął w Sanktuarium bł. Jana Pawła II. ekai.pl, 2013-06-11. [dostęp 2013-06-13].
  20. M.P. z 2009 r. Nr 25, poz. 347
  21. Obradował Sejmik. slaskie.pl, 2012-09-17. [dostęp 2013-03-30].
  22. 10 V 2009 r. – Kard. prof. Stanisław Nagy SCJ. jezyki.pwt.wroc.pl. [dostęp 2013-03-30].
  23. Lublin: odnowienie doktoratu kard. Stanisława Nagyego podczas święta patronalnego KUL. ekai.pl, 2012-06-15. [dostęp 2012-06-16].
  24. KUL: kard. Nagy i ks. prof. Styczeń otrzymali medale za zasługi dla KUL. ekai.pl, 2007-01-13. [dostęp 2013-03-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]