Stanisław Nagy
| Stanisław Nagy | |||
| Kardynał diakon | |||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data i miejsce urodzenia | 30 września 1921 Bieruń Stary |
||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Inkardynacja | sercanie | ||
| Prezbiterat | 8 lipca 1945 | ||
| Nominacja biskupia | 7 października 2003 | ||
| Sakra biskupia | 13 października 2003 | ||
| Kreacja kardynalska | 21 października 2003 Jan Paweł II |
||
| Kościół tytularny | kościół Matki Bożej na Schodach | ||
| Odznaczenia | |||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 13 października 2003 |
| Miejscowość | Kraków |
| Miejsce | katedra na Wawelu |
| Konsekrator | Franciszek Macharski |
| Współkonsekratorzy | Marian Jaworski Józef Kowalczyk |
Stanisław Kazimierz Nagy[1] (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor nauk teologicznych, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Młodość i wykształcenie [edytuj]
Urodził się 30 września 1921 w Bieruniu Starym z matki Polki i ojca Węgra[2].
W 1937 rozpoczął nowicjat w Zgromadzeniu Księży Najświętszego Serca Jezusowego[2]. 22 września 1941 złożył śluby zakonne[3]. Odbył studia filozoficzno-teologiczne[2]. 8 lipca 1945 w zgromadzeniu sercanów otrzymał święcenia prezbiteratu z rąk Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego krakowskiego[4].
W 1948 uzyskał magisterium na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia kontynuował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1950 obronił licencjat, w 1952 doktorat, a w 1968 uzyskał habilitację[3].
Prezbiter [edytuj]
W latach 1947–1950 pełnił funkcję rektora Małego Seminarium Księży Sercanów w Krakowie-Płaszowie, a w latach 1952–1958 rektora Wyższego Seminarium Księży Sercanów w Tarnowie[3]. Od 1956 do 1962 był kierownikiem Studium Teologicznego Księży Sercanów w Krakowie, które powstało z jego inicjatywy[2][3].
Od 1958 prowadził wykłady z teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2]. W 1963 został mianowany adiunktem przy Katedrze Eklezjologii, a w 1972 docentem[5]. W 1979 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1985 profesorem zwyczajnym[3]. Wykładał również na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, a także w Wyższym Seminarium Księży Sercanów w Stadnikach[5][6][3].
Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1972–1974 pełnił urząd prodziekana Wydziału Teologii[3]. Ponadto pełnił funkcje: kierownika Katedry Eklezjologii Fundamentalnej, Sekcji Teologii Porównawczej i Ekumenicznej, przewodniczącego Senackiej Komisji Stypendialnej i Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II[2].
W latach 1983–1991 był przewodniczącym Sekcji Profesorów Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki[3]. Uczestniczył w pracach Komisji Episkopatu ds. Ekumenizmu[2]. Z nominacji papieża Jana Pawła II w latach 1986–1996 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej[7]. Ponadto w latach 1973–1974 wchodził w skład Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej, powołanej przez Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan i Światową Federację Luterańską[3]. W latach 1985 i 1991 uczestniczył jako ekspert w synodach biskupów w Rzymie[2][7].
Biskup [edytuj]
28 września 2003 papież Jan Paweł II mianował go kardynałem[8][9].
7 października 2003 został mianowany arcybiskupem tytularnym Hólaru[10]. Święcenia biskupie przyjął 13 października 2003 w katedrze na Wawelu[3]. Udzielił mu ich kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, z towarzyszeniem kardynała Mariana Jaworskiego, arcybiskupa metropolity lwowskiego, i arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce[3][1]. Na swoje zawołanie biskupie wybrał słowa „In Te, Cor Iesu, speravi” (W Tobie, Serce Jezusa, swą ufność złożyłem)[10].
Kreowany kardynałem diakonem został na konsystorzu 21 października 2003[11][12]. 25 stycznia 2004 objął swój kościół tytularny w Rzymie – kościół Matki Bożej na Schodach[13].
Odznaczenia i tytuły [edytuj]
Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[14].
W 2003 Rada Miejska Bierunia nadała mu tytuł honorowego obywatela miasta[5]. W 2012 odebrał Złotą Odznakę za Zasługi dla Województwa Śląskiego[15].
W 2009 otrzymał tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu[16]. W 2012 miało miejsce uroczyste odnowienie jego doktoratu na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (traktowane na równi z doktoratem honoris causa)[17].
W 2007 został uhonorowany medalem Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[18].
Przypisy [edytuj]
- ↑ 1,0 1,1 Stanisław Nagy w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 90. urodziny Kardynała. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Kardynał-nominat Stanisław Nagy przyjął sakrę biskupią. ekai.pl, 2003-10-13. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Kraków: uroczystość 65-lecia kapłaństwa kardynała Stanisława Nagyego. ekai.pl, 2010-11-14. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 5,0 5,1 5,2 A. Kondla: Ks. Kardynał Stanisław Nagy SCJ. bierun.pl, 2009-01-28. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ L. Dudkiewicz. „Wędrujący Profesor”. „Niedziela”. 21/2009. s. 26–27. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 7,0 7,1 Kard. Stanisław Nagy świętował 90. urodziny. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Le parole del papa alla recita dellangelus: Annuncio di concistoro per la creazione di nuovi cardinali (wł.). press.catholica.va, 2003-09-28. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Komunikat nuncjusza apostolskiego abp Kowalczyka w sprawie nominacji kardynalskiej ks. Nagy. ekai.pl, 2003-09-28. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 10,0 10,1 Stanisław Nagy na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Papież kreował 31 nowych kardynałów. ekai.pl, 2003-10-21. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ IX concistoro ordinario pubblico per la creazione di trentuno nuovi cardinali (di cui uno „in pectore”): assegnazione dei titoli o delle diaconie (wł.). press.catholica.va, 2003-10-21. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Kard. Nagy objął kościół tytularny w Rzymie. ekai.pl, 2004-01-25. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ M.P. z 2009 r. Nr 25, poz. 347.
- ↑ Obradował Sejmik. slaskie.pl, 2012-09-17. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ 10 V 2009 r. – Kard. prof. Stanisław Nagy SCJ. jezyki.pwt.wroc.pl. [dostęp 2013-03-30].
- ↑ Lublin: odnowienie doktoratu kard. Stanisława Nagyego podczas święta patronalnego KUL. ekai.pl, 2012-06-15. [dostęp 2012-06-16].
- ↑ KUL: kard. Nagy i ks. prof. Styczeń otrzymali medale za zasługi dla KUL. ekai.pl, 2007-01-13. [dostęp 2013-03-30].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Nota biograficzna Stanisława Nagiego w słowniku biograficznym kardynałów prof. Salvadora Mirandy (ang.) [dostęp 2011-06-10]
- Stanisław Nagy w katalogu Biblioteki Narodowej [dostęp 2013-03-30]
- Stanisław Nagy w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-06-10]
- Stanisław Nagy w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2013-03-30]
|
||||||||||||||||