Stanisław Nagy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Nagy
Kardynał diakon
Stanisław Nagy
Herb Stanisław Nagy In Te, Cor Iesu, speravi
W Tobie, Serce Jezusa, swą ufność złożyłem
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 30 września 1921
Bieruń Stary
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja sercanie
Prezbiterat 8 lipca 1945
Nominacja biskupia 7 października 2003
Sakra biskupia 13 października 2003
Kreacja kardynalska 21 października 2003
Jan Paweł II
Kościół tytularny kościół Matki Bożej na Schodach
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stanisław Nagy w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 października 2003
Miejscowość Kraków
Miejsce katedra na Wawelu
Konsekrator Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy Marian Jaworski
Józef Kowalczyk

Stanisław Kazimierz Nagy[1] (ur. 30 września 1921 w Bieruniu Starym) – polski biskup rzymskokatolicki, sercanin, profesor nauk teologicznych, arcybiskup, kardynał diakon od 2003.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Młodość i wykształcenie [edytuj]

Urodził się 30 września 1921 w Bieruniu Starym z matki Polki i ojca Węgra[2].

W 1937 rozpoczął nowicjat w Zgromadzeniu Księży Najświętszego Serca Jezusowego[2]. 22 września 1941 złożył śluby zakonne[3]. Odbył studia filozoficzno-teologiczne[2]. 8 lipca 1945 w zgromadzeniu sercanów otrzymał święcenia prezbiteratu z rąk Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego krakowskiego[4].

W 1948 uzyskał magisterium na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia kontynuował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1950 obronił licencjat, w 1952 doktorat, a w 1968 uzyskał habilitację[3].

Prezbiter [edytuj]

W latach 1947–1950 pełnił funkcję rektora Małego Seminarium Księży Sercanów w Krakowie-Płaszowie, a w latach 1952–1958 rektora Wyższego Seminarium Księży Sercanów w Tarnowie[3]. Od 1956 do 1962 był kierownikiem Studium Teologicznego Księży Sercanów w Krakowie, które powstało z jego inicjatywy[2][3].

Od 1958 prowadził wykłady z teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2]. W 1963 został mianowany adiunktem przy Katedrze Eklezjologii, a w 1972 docentem[5]. W 1979 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1985 profesorem zwyczajnym[3]. Wykładał również na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, a także w Wyższym Seminarium Księży Sercanów w Stadnikach[5][6][3].

Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1972–1974 pełnił urząd prodziekana Wydziału Teologii[3]. Ponadto pełnił funkcje: kierownika Katedry Eklezjologii Fundamentalnej, Sekcji Teologii Porównawczej i Ekumenicznej, przewodniczącego Senackiej Komisji Stypendialnej i Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II[2].

W latach 1983–1991 był przewodniczącym Sekcji Profesorów Teologii Fundamentalnej przy Komisji Episkopatu ds. Nauki[3]. Uczestniczył w pracach Komisji Episkopatu ds. Ekumenizmu[2]. Z nominacji papieża Jana Pawła II w latach 1986–1996 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej[7]. Ponadto w latach 1973–1974 wchodził w skład Komisji Mieszanej Katolicko-Luterańskiej, powołanej przez Sekretariat ds. Jedności Chrześcijan i Światową Federację Luterańską[3]. W latach 1985 i 1991 uczestniczył jako ekspert w synodach biskupów w Rzymie[2][7].

Biskup [edytuj]

28 września 2003 papież Jan Paweł II mianował go kardynałem[8][9].

7 października 2003 został mianowany arcybiskupem tytularnym Hólaru[10]. Święcenia biskupie przyjął 13 października 2003 w katedrze na Wawelu[3]. Udzielił mu ich kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, z towarzyszeniem kardynała Mariana Jaworskiego, arcybiskupa metropolity lwowskiego, i arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce[3][1]. Na swoje zawołanie biskupie wybrał słowa „In Te, Cor Iesu, speravi” (W Tobie, Serce Jezusa, swą ufność złożyłem)[10].

Kreowany kardynałem diakonem został na konsystorzu 21 października 2003[11][12]. 25 stycznia 2004 objął swój kościół tytularny w Rzymie – kościół Matki Bożej na Schodach[13].

Odznaczenia i tytuły [edytuj]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 17 października 2008 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[14].

W 2003 Rada Miejska Bierunia nadała mu tytuł honorowego obywatela miasta[5]. W 2012 odebrał Złotą Odznakę za Zasługi dla Województwa Śląskiego[15].

W 2009 otrzymał tytuł doctora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu[16]. W 2012 miało miejsce uroczyste odnowienie jego doktoratu na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (traktowane na równi z doktoratem honoris causa)[17].

W 2007 został uhonorowany medalem Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[18].

Przypisy [edytuj]

  1. ↑ 1,0 1,1 Stanisław Nagy w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-30].
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 90. urodziny Kardynała. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
  3. ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Kardynał-nominat Stanisław Nagy przyjął sakrę biskupią. ekai.pl, 2003-10-13. [dostęp 2013-03-30].
  4. ↑ Kraków: uroczystość 65-lecia kapłaństwa kardynała Stanisława Nagyego. ekai.pl, 2010-11-14. [dostęp 2013-03-30].
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 A. Kondla: Ks. Kardynał Stanisław Nagy SCJ. bierun.pl, 2009-01-28. [dostęp 2013-03-30].
  6. ↑ L. Dudkiewicz. „Wędrujący Profesor”. „Niedziela”. 21/2009. s. 26–27. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-30]. 
  7. ↑ 7,0 7,1 Kard. Stanisław Nagy świętował 90. urodziny. ekai.pl, 2011-09-30. [dostęp 2013-03-30].
  8. ↑ Le parole del papa alla recita dell’angelus: Annuncio di concistoro per la creazione di nuovi cardinali (wł.). press.catholica.va, 2003-09-28. [dostęp 2013-03-30].
  9. ↑ Komunikat nuncjusza apostolskiego abp Kowalczyka w sprawie nominacji kardynalskiej ks. Nagy. ekai.pl, 2003-09-28. [dostęp 2013-03-30].
  10. ↑ 10,0 10,1 Stanisław Nagy na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-03-30].
  11. ↑ Papież kreował 31 nowych kardynałów. ekai.pl, 2003-10-21. [dostęp 2013-03-30].
  12. ↑ IX concistoro ordinario pubblico per la creazione di trentuno nuovi cardinali (di cui uno „in pectore”): assegnazione dei titoli o delle diaconie (wł.). press.catholica.va, 2003-10-21. [dostęp 2013-03-30].
  13. ↑ Kard. Nagy objął kościół tytularny w Rzymie. ekai.pl, 2004-01-25. [dostęp 2013-03-30].
  14. ↑ M.P. z 2009 r. Nr 25, poz. 347.
  15. ↑ Obradował Sejmik. slaskie.pl, 2012-09-17. [dostęp 2013-03-30].
  16. ↑ 10 V 2009 r. – Kard. prof. Stanisław Nagy SCJ. jezyki.pwt.wroc.pl. [dostęp 2013-03-30].
  17. ↑ Lublin: odnowienie doktoratu kard. Stanisława Nagyego podczas święta patronalnego KUL. ekai.pl, 2012-06-15. [dostęp 2012-06-16].
  18. ↑ KUL: kard. Nagy i ks. prof. Styczeń otrzymali medale za zasługi dla KUL. ekai.pl, 2007-01-13. [dostęp 2013-03-30].

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Stanisław_Nagy&oldid=36464553”