Wincenty Kot z Dębna herbu Doliwa (ur. 1395, zm. 1448) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, podkanclerzy koronny.
W 1432 Władysław II Jagiełło wyznaczył go jako opiekuna dla swoich dzieci i z poparcia królewskiego otrzymał liczne prebendy kościelne m.in. kanonię gnieźnieńską i poznańską. W 1433 został podkanclerzym koronnym. W 1437 został arcybiskupem gnieźnieńskim. Zwalczał wpływy husytyzmu, popierając Zbigniewa Oleśnickiego, który pobił stronników husyckich w bitwie pod Grotnikami 1439. Poparł antypapieża Feliksa V i z jego rąk otrzymał kapelusz kardynalski z tytułem Sancti Chrysogoni (ok. 1441).
W czasie bezkrólewia po śmierci Władysława Warneńczyka wysunął za poparciem Oleśnickiego kandydaturę do tronu margrabiego brandenburskiego Fryderyka II. 3 marca 1446 na zjeździe w Piotrkowie ogłosił jednak wybór księcia mazowieckiego Bolesława IV na króla Polski. Aktywnie uczestnicząc w życiu politycznym Królestwa Polskiego, nie zaniedbywał działalności duszpasterskiej i przeprowadzał liczne wizytacje kanoniczne w archidiecezji oraz dążył do pomnażania majątku kościelnego.
25 czerwca 1447 koronował ostatecznie w katedrze na Wawelu Kazimierza Jagiellończyka. Uznając prawowitego papieża Mikołaja V, zwrócił mu nieprawnie nabyty kapelusz kardynalski.
Zmarł 14 sierpnia 1448, nie odzyskawszy godności kardynalskiej.
|
Kardynałowie polscy |
|
| XV-XVIII w. |
|
 |
|
| XIX-XXI w. (nieżyjący) |
|
|
| Kardynałowie nieuprawnieni do udziału w konklawe |
|
|
| Kardynałowie elektorzy |
|
|
