Bernard Maciejowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bernard Maciejowski
prymas Polski i Litwy
Bernard Maciejowski
Herb Bernard Maciejowski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 1548
Data śmierci 19 stycznia 1608
Arcybiskup Gnieźnieński
Okres sprawowania 1606 – 1608
Prymas Polski
Okres sprawowania 1606 – 1608
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1586
Nominacja biskupia 8 czerwca 1587
biskup łucki
1 września 1598
biskup wileński
23 maja 1600
biskup krakowski
31 lipca 1606
arcybiskup metropolita gnieźnieński
Sakra biskupia 24 stycznia 1588
Kreacja kardynalska 9 czerwca 1604
Klemens VIII
Kościół tytularny bazylika św. Jana w Łacińskiej Bramie

Kardynał Bernard Maciejowski herbu Ciołek (ur. 1548 – zm. 19 stycznia 1608 w Krakowie) – biskup łucki i krakowski, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski w latach 1606-1608.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był bratankiem biskupa krakowskiego Samuela Maciejowskiego. Nauki pobierał w kolegium jezuickim w Wiedniu. Od 1570 r. chorąży nadworny króla Zygmunta Augusta. W latach 1579-1581 uczestnik wojny z Rosją za panowania Stefana Batorego. Pod wpływem księdza Piotra Skargi podjął decyzję o studiach teologicznych w Rzymie, które odbywał od 1582. W 1586 w Rzymie przyjął święcenia kapłańskie, w tym samym roku został kanonikiem krakowskim. Po śmierci Stefana Batorego poparł starania o tron polski Zygmunta III Wazy. Za to poparcie dostał nominację w 1588 na biskupstwo łuckie. W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[1]. Jako biskup łucki ufundował w Lublinie kolegium jezuickie (1591-1596). Brał udział w przygotowaniu unii brzeskiej. W 1600 został biskupem krakowskim, ingres do katedry wawelskiej odbył 12 sierpnia 1600. Jako biskup Krakowa zwołał w 1601 synod i wydał list pasterski skierowany do proboszczów, uważany dzisiaj za pierwszy podręcznik duszpasterstwa. List ten w 1607 został spopularyzowany w całej Polsce. W 1603 Maciejowski otrzymał kapelusz kardynalski (mianowany przez Klemensa VIII), a 3 lata później nominację na arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski. W związku z faktem, iż po nominacji na abp gnieźnieńskie król Zygmunt III Waza nie pozwolił mu pobierać także dochodów z biskupstwa krakowskiego jego stosunki z królem uległy pogorszeniu. Dodatkowym czynnikiem mającym wpływ na pogorszenie relacji z Zygmuntem III było polecenie króla aby kardynał Maciejowski nie używał baldachimu w czasie uroczystości kościelnych, co przynależało tylko do legata papieskiego, którym Maciejowski nie był. Z tego powodu kardynał po cichu wspierał rokoszanów w czasie rokoszu Zebrzydowskiego 1606-1609. Był reformatorem Kościoła w duchu soboru trydenckiego. Popierał kontrreformację, był zwolennikiem kultu królowej Jadwigi Andegawenki oraz jej czarnego krucyfiksu z katedry wawelskiej. Mecenas artystów, poetów i uczonych. Pochowany został w katedrze wawelskiej, w kaplicy Matki Bożej Śnieżnej, gdzie spoczął obok stryja Samuela Maciejowskiego, również biskupa krakowskiego. Zachował się portret biskupa przechowywany zgodnie ze zwyczajem w krużgankach klasztoru Franciszkanów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 237.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Jerzy Radziwiłł
Książę siewierski
1600-1605
Następca
Piotr Tylicki
Poprzednik
Wiktoryn Wierzbicki
Template-Bishop.svg Biskup łucki
1587-1600
Template-Bishop.svg Następca
Stanisław Gomoliński