28 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 28 pp ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 28 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 28.
28 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Tradycje
Kontynuacja 28 Pułk Zmechanizowany
8 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy płk Witold Popko
Organizacja
Numer JW 2875[1]
Dyslokacja Przemyśl[2]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 9 Drezdeńska Dywizja Piechoty[2]

28 Pułk Piechoty (28 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Pułk sformowany został w rejonie Białegostoku, na podstawie rozkazu nr 16 Naczelnego Dowództwa WP z 3 września 1944, w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Zaprzysiężenia dokonano 29 października 1944 w Hryniewiczach.

Wchodził w skład 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty. Po wojnie stacjonował w Przemyślu.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Stan etatowy liczył 2915 żołnierzy, w tym 276 oficerów, 872 podoficerów i 1765 szeregowców.

Według etatu oddział posiadać miał 162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm i 8 moździerzy 120 mm.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 9 Dywizji Piechoty. Forsując Nysę zdobył przyczółek na wyspie, następnie walczył o Rothenburg i pod Niską. W czasie walk z niemieckimi wojskami pancernymi idącymi z południa przyczynił się do wyjścia sił 9 DP z okrążenia pod Kuckau. W operacji praskiej walczył o Strauchbauer, Prietitz, Elstra. 8 maja sforsował Łabę, zdobywając przyczółek w rejonie Pötzscha. Zakończył działania pod Huntirov-Dobrna na wschód od Děčína. Do jesieni 1947 r. uczestniczył w zwalczaniu UPA na Rzeszowszczyźnie[3].

9 drezd dp1 1945.png Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 a.png Budziszyn 1945 b.png

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • płk Witold Popko (23 września 1944 - 27 kwietnia 1945)
  • mjr Aleksander Wygnański (27 kwietnia 1945 –)
  • mjr Adam Szczybalski - 1949

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  3. Komornicki 1965 ↓, s. 207.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.