Kris Kristofferson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kris Kristofferson
Kris Kristofferson w 2006 roku
Kris Kristofferson w 2006 roku
Imię i nazwisko Kristoffer Kristian Kristofferson
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1936
Brownsville, Teksas, USA
Zawód aktor, piosenkarz, kompozytor, autor tekstów piosenek
Współmałżonek Frances Beer
(1960-1969; rozwód)
Rita Coolidge
(1973–1980; rozwód)
Lisa Meyers
(od 1983)
Lata aktywności od 1971
Strona internetowa

Kristoffer Kristian Kristofferson[1][2][3], lepiej znany jako Kris Kristofferson (ur. 22 czerwca 1936 roku[4][5] w Brownsville[6][7] w Teksasie) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny, piosenkarz, kompozytor, autor tekstów piosenek. Legenda muzyki folk i country, wspópracujący z Johnnym Cashem, Willie'm Nelsonem i Sammi Smith[8].

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się w Brownsville w Teksasie jako najstarsze z trojga dzieci generała majora Amerykańskich Sił Powietrznych Larsa Henry'ego Kristoffera Kristoffersona (1905-1971)[9] i Mary Ann (z domu Ashbrook; 1911-1985)[10], dorastał z siostrą Karen Kirschenbauer (1938–2005) i bratem Kraigherem (ur. 1943)[11]. Jego dziadkowie ze strony ojca, Lars Kristofferson (1840-1900)[12] i Elin Karolina Kristofferson (z domu Johansson)[13], byli szwedzkimi imigrantami.

Swoje dzieciństwo spędził w większości na podróżach po Stanach Zjednoczonych. W 1954 roku ukończył San Mateo High School, szkołę średnią w San Mateo[14], w stanie Kalifornia. Po ukończeniu w 1958 roku wydziału filozofii w Poloma College[15] w Claremont w stanie Kalifornia i otrzymaniu prestiżowego stypendium Rhodes, podjął studia na wydziale historii literatury angielskiej na Uniwersytecie Oksfordzkim w Oksfordzie[16].

Dorabiał jako barman, stróż w Columbia Studios, pilot śmigłowca wożący załogi platform wiertniczych, grał zawodowo w futbol amerykański i pod pseudonimem "Kris Carson"[17] komponował piosenki. W latach 1964-68 odbył pięcioletnią służbę wojskową jako pilot w oddziałach Amerykańskich Siłach Powietrznych stacjonujących w Niemczech. Rozpoczął występy w klubach wojskowych.

Kariera[edytuj]

Po wyjściu z wojska, w 1965 roku miał podjąć pracę jako wykładowca na West Point, zanim wyjechał na wakacje do Nashville, gdzie zetknął się z nurtem muzyki country. Pracował w różnych dziwnych miejscach pracy. Dostał pracę zamiatanie podłogi w Columbia Studios. Tam poznał Johnny'ego Casha, który początkowo przyjął niektóre z piosenek Kristoffersona, ale nie zdecydował się ich nagrać, oraz był obecny w studiu przy realizacji albumu Boba Dylana "Blonde on Blonde"[18].

W 1966 roku Dave Dudley nagrał udany singiel "Viet Nam Blues". W 1967 roku Kristofferson podpisał kontrakt z Epic Records i wydał singiel "Golden Idol". Od 1970 roku występował na estradzie i nagrywał płyty. Stał się laureatem trzech nagród Grammy. Wylansował m.in. takie przeboje jak Sunday Mornin' Comin' Down, Help Me Make it Through the Night, For the Good Times, Loving Her Was Easy i Why Not. Jego piosenki wykonywali w swoim repertuarze m.in. Janis Joplin (Me and Bobby McGee), Elvis Presley (Why My Lord), Roger Miller, Johnny Cash, Sammi Smith i Jerry Lee Lewis (Once More with the Feeling). Wraz z Willie'm Nelsonem[19], Johnnym Cashem i Waylonem Jenningsem założył zespół The Highwaymen.

Przygodę z kinem Kristofferson - wówczas już ceniony wokalista i kompozytor - rozpoczął na początku lat 70. od występu w dramacie Dennisa Hoppera Ostatni film (The Last Movie, 1971) jako rybałt kowboj i kompozytor muzyki filmowej. Rok potem w społeczno-obyczajowym dramacie Cisco Pike (1972) zagrał tytułową postać muzyka, który z trudem wiążącego koniec z końcem i zaczyna zarabiać na życie jako diler marihuany. Doceniono go po przejmująco zagranej roli Williama H. Bonneya/Billy'ego Kida, bandyty broniącego za wszelką cenę swej wolności w westernie Sama Peckinpaha Pat Garrett i Billy Kid (Pat Garrett and Billy the Kid, 1973), za którą zdobył nominację do nagrody BAFTA Film. Z jego aktorskich dokonań doceniono postać gwiazdora rocka nadużywającego alkoholu w melodramacie muzycznym Narodziny gwiazdy (A Star Is Born, 1976) u boku Barbry Streisand, za którą odebrał nagrodę Złotego Globu.

Zasłynął także z roli zbuntowanego kierowcy ciężarówki - Martina Penwalda o przezwisku "Gumowy Kaczor", który rozpoczyna brawurową ucieczkę przez lokalnym szeryfem w sensacyjnym filmie drogi Sama Peckinpaha Konwój (Convoy, 1978) z Ali MacGraw. Jednak jego kreacja szeryfa Jamesa Averilla w westernie Michaela Cimino Wrota niebios (Heaven's Gate, 1980) i postać bankiera Hubbela Smitha w dramacie Alana J. Pakuli Prolongata (Rollover, 1981) z Jane Fondą były nominowane do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora. Za oryginalną muzykę skomponowaną do dramatu muzycznego Autor tekstu (Songwriter, 1984) zdobył nominację do Oscara[20]. W telewizyjnym westernie NBC Ostatnie dni Franka i Jesse'go Jamesów (The Last Days of Frank and Jesse James, 1986) u boku Johnny'ego Casha zagrał legendarneo bandytę Dzikiego Zachodu - Jesse'go Jamesa. W nominowanym do Oscara za najlepszy scenariusz dramacie Na granicy (Lone Star, 1996) wcielili się w skorumpowanego szeryfa. W filmach akcji Blade: Wieczny łowca (1998) Davida S. Goyera, Blade: Wieczny łowca II (2002) Guillermo del Toro i Blade: Mroczna trójca (2004) S. Goyera był mentorem tytułowego bohatera granego przez Wesley'a Snipesa. W familijnych filmach Charlesa Martina Smitha: Mój przyjaciel Delfin (Dolphin Tale, 2011) i Mój przyjaciel delfin 2: Ocalić Mandy (Dolphin Tale 2, 2014) wystąpił jako Reed Haskett, ojciec Clay'a (Harry Connick, Jr.) i dziadek Hazel (Cozi Zuehlsdorff). W komedii muzycznej Radośnie śpiewajmy (Joyful Noise, 2012) zagrał z Dolly Parton.

Życie prywatne[edytuj]

Kilkakrotnie był uzależniony od alkoholu i narkotyków[21]. Spotykał się z Patti Davis, Cherry Vanillą, Janis Joplin (1969), Joan Baez (1970-71), Samanthą Eggar (1971), Carly Simon (1972), Barbrą Streisand (1976) i Andreą De Portago (1980)[22].

11 lutego 1961 ożenił się z Fran Beir (wł. Frances Beer), z którą ma córkę Tracy (ur. 1962) i syna Krisa (ur. 1968). Lecz 15 sierpnia 1973 rozwiódł się. 17 sierpnia 1973 poślubił piosenkarkę Ritę Coolidge[23], z którą ma córkę Casey (ur. 1974). Jednak 26 czerwca 1980 doszło do rozwodu. 19 lutego 1983 roku po raz trzeci wziął ślub z Lisą Meyers, z którą ma pięcioro dzieci; czterech synów – Jesse'ego Turnera (ur. 1984) Jody'ego (ur. 1985)[24], Johnny'ego (ur. 1988) i Blake'a (ur. 1994) oraz jedną córkę Kelly (ur. 1991).

Filmografia[edytuj]

filmy fabularne[edytuj]

filmy TV[edytuj]

  • 1979: Droga wolności (Freedom Road) jako Abner Lait
  • 1984: Utracona część Kathryn Beck (The Lost Honor of Kathryn Beck) jako Ben Cole
  • 1986: Ostatnie dni Franka i Jesse'ego Jamesa (The Last Days of Frank and Jesse James) jako Jesse James
  • 1986: Krew i orchidee (Blood & Orchids) jako kapitan Curtis 'Curt' Maddox
  • 1986: Dyliżans do Lordsburga (Stagecoach) jako Ringo
  • 1988: Żywi lub martwi (The Tracker) jako Szlachetny Adams
  • 1990: Pair of Aces jako Rip Metcalf
  • 1991: Strażnicy Teksasu (Another Pair of Aces: Three of a Kind) jako Rip Metcalf
  • 1992: Cud na Dzikim Zachodzie (Miracle in the Wilderness) jako Jericho Adams
  • 1992: Święta w Connecticut (Christmas in Connecticut) jako Jefferson Jones
  • 1993: Kłopotliwi strzelcy (Trouble Shooters: Trapped Beneath the Earth) jako Stan Mather
  • 1994: Sodbusters jako Destiny
  • 1995: Tad jako Abraham Lincoln
  • 1995: Bracia przeznaczenia (Brothers' Destiny) jako Davis
  • 1995: Łatwopalny (Inflammable) jako Kapitan Jack Guthrie
  • 1996: Miasteczko Blue Dog (Blue Rodeo)
  • 1997: Fatalny rewolwer (Dead Man's Gun) jako Narrator
  • 1998: Dwóch dla Teksasu (Two for Texas) jako Hugh Allison
  • 1999: NetForce jako Steve Day
  • 1999: Zadawnione porachunki (Outlaw Justice) jako Tarence
  • 2000: Doskonała zbrodnia w doskonałym mieście (Perfect Murder, Perfect Town: JonBenét and the City of Boulder) jako Lou Smit
  • 2003: Instrukcja opuszczenia (The Break) jako Izzy Patterson
  • 2004: Rodzina Innocente (Lives of the Saints) jako Matthew Bok
  • 2005: 14 godzin (14 Hours) jako Chuck Whortle

seriale TV[edytuj]

  • 1970: Disco 2 w roli samego siebie
  • 1974: Columbo - odc. Swan Song - autor tekstu piosenki "Sunday Mornin' Comin' Down"
  • 1976: Saturday Night Live jako gość
  • 1978: Muppety (The Muppets) jako gość
  • 1987: Ameryka (Amerika) jako Devin Milford
  • 1997-99: Fatalny rewolwer (Dead Man's Gun) jako narrator

gry komputerowe[edytuj]

  • 2005: Strzelba (Gun) jako Ned White (głos)
  • 2010: Fallout: New Vegas jako zwierzchnik Hanlon (głos)

Dyskografia[edytuj]

albumy solowe[edytuj]

  • 1970: Kristofferson
    Kristofferson z Ritą Coolidge w Dripping Springs Reunion (1972)
  • 1971: Me & Bobby McGee
  • 1971: The Silver Tongued Devil and I
  • 1972: Border Lord
  • 1972: Jesus Was a Capricorn
  • 1974: Spooky Lady's Sideshow
  • 1975: Who's to Bless and Who's to Blame
  • 1976: Surreal Thing
  • 1978: Easter Island (album)|Easter Island
  • 1979: Shake Hands with the Devil
  • 1981: To the Bone
  • 1986: Repossessed
  • 1990: Third World Warrior
  • 1995: A Moment of Forever
  • 1998: The Country Collection
  • 1999: The Austin Sessions
  • 2006: This Old Road
  • 2009: Closer to the Bone
  • 2013: Feeling Mortal

z Ritą Coolidge[edytuj]

z The Highwaymen (Willie Nelson, Waylon Jennings, Johnny Cash)[edytuj]

  • 1985: Highwaymen (Columbia)
  • 1986: Live (Image)
  • 1990: Highwayman 2 (Columbia)
  • 1995: The Road Goes on Forever (Liberty)
  • 1995: Highwaymen Ride Again (Sony)
  • 1999: Super Hits (Columbia)
  • 2005: The Road Goes on Forever [Bonus Tracks] (Capitol/EMI)
  • 2005: The Road Goes on Forever [CD & DVD] (Capitol)
  • 2005: Country Legends (DeLuxe Holland)

Książki[edytuj]

  • 1979: Beth Kalet, "Kris Kristofferson", wyd. Quick Fox
  • 1990: "Contemporary Musicians, Volume 4", wyd. Gale Research
  • 2001: "Baker's Biographical Dictionary of Musicians", wyd. Schirmer

Przypisy

  1. Kris Kristofferson (Songwriter) - Pics, Videos, Dating, & News (ang.). Spokeo. [dostęp 2016-02-20].
  2. Kris Kristofferson (ang.). Listal. [dostęp 2016-02-20].
  3. Kris Kristofferson (ang.). TV.com. [dostęp 2016-02-20].
  4. Kris Kristofferson (niem.). FILMSTARTS.de. [dostęp 2016-02-20].
  5. Kris Kristofferson (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-02-20].
  6. Kris Kristofferson (węg.). PORT.hu. [dostęp 2016-02-20].
  7. Kris Kristofferson (port.). AdoroCinema. [dostęp 2016-02-20].
  8. Kris Kristofferson Singer, Songwriter, Actor (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2016-02-20].
  9. Lars Henry Kristoffer Kristofferson - Genealogy (ang.). Genie. [dostęp 2016-02-20].
  10. Kris Kristofferson Biography (1936–) (ang.). .Film Reference. [dostęp 2016-02-20].
  11. Kris Kristofferson - Genealogy (ang.). Genie. [dostęp 2016-02-20].
  12. Lars Kristofferson - Genealogy (ang.). Genie. [dostęp 2016-02-20].
  13. Elin Karolina Kristofferson - Genealogy (ang.). Genie. [dostęp 2016-02-20].
  14. Kris Kristofferson - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2016-02-20].
  15. Kris Kristofferson - Biography - Movies & TV (ang.). The New York Times. [dostęp 2016-02-20].
  16. Kris Kristofferson-Biography by Jason Ankeny (ang.). All Movie Guide. [dostęp 2016-02-20].
  17. Overview for Kris Kristofferson (ang.). Turner Classic Movies. [dostęp 2016-02-20].
  18. Kris Kristofferson (ang.). Starpulse.com. [dostęp 2016-02-20].
  19. Biography: Kris Kristofferson (ang.). All Movie Guide. [dostęp 2016-02-20].
  20. Kris Kristofferson (wł.). MYmovies. [dostęp 2016-02-20].
  21. Kris Kristofferson (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-02-20].
  22. Who is Kris Kristofferson dating? (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-02-20].
  23. Kris Kristofferson Biography & TV / Movie Credits (ang.). TVRage.com. [dostęp 2016-02-20].
  24. Kris Kristofferson's Son Busting Heads at WWE Boot Camp (ang.). TMZ.com. [dostęp 2016-02-20].

Bibliografia[edytuj]