Aleksander Burski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Burski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1904
Łódź
Data śmierci 12 czerwca 1991
Przewodniczący Komitetu Pracy i Płac
Okres od 14 czerwca 1960
do 22 grudnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Michał Krukowski
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990)
Grób Burskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Aleksander Burski[1] (ur. 14 listopada 1904 w Łodzi, zm. 12 czerwca 1991) – polski tkacz, związkowiec i polityk komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II i III kadencji, w latach 1960–1968 przewodniczący Komitetu Pracy i Płac.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Juliana i Teofili, zdobył wykształcenie średnie. Pracował w przemyśle włókienniczym. W 1923 został członkiem Związku Włókniarzy w Łodzi, następnie był członkiem Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. Za działalność w Komunistycznej Partii Polski więziony w latach 1925, 1930 i 1938, w tym w obozie w Berezie Kartuskiej (do partii należał od 1927). Współpracował z Polską Partią Socjalistyczną tworząc w Łodzi komitety dzielnicowe. W 1930 kandydował do Sejmu z listy z listy Lewicy Związkowej, jako delegat robotników Fabryki Przygórskich. Działał w ruchu zawodowym na Górnym Śląsku i w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej uwolniony z więzienia w Łęczycy, wyjechał do Białegostoku, gdzie pracował w zawodzie. Od 1941 w Warszawie, w 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej. W 1944 roku został wysłany do Okręgu Częstochowsko-Radomszczańskiego Armii Ludowej, gdzie działał do stycznia 1945 roku.

W 1945 przewodniczący Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego, należał do Komisji Centralnej Związków Zawodowych w od 1945 do 1949, której był zastępcą skarbnika i pełniącym obowiązki przewodniczącego. Wiceprzewodniczący Centralnej Rady Związków Zawodowych w okresie 1949–1952. Wszedł do Komitetu Wykonawczego Światowej Federacji Związków Zawodowych. W latach 1952–1954 dyrektor Bielawskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego w Bielawie, następnie do 1958 dyrektor Zarządu Produkcji Włókienniczej, Odzieżowej i Skórzanej w Centralnym Związku Spółdzielczości Pracy, a od 1958 do 1960 wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli.

Delegat na I i II Zjazd PPR (1945, 1948) i Kongres Zjednoczeniowy z terenu Łodzi w 1948, od kongresu członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1945 kierownik wydziału przemysłowego komitetu wojewódzkiego PPR w Łodzi, był jego członkiem, jak również komitetu łódzkiego oraz członkiem egzekutywy komitetu łódzkiego PZPR. Od 1945 członek Komitetu Centralnego PPR, a od 1948 do 1952 Komitetu Centralnego PZPR. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II i III kadencji, w KRN był przewodniczącym Komisji Pracy i Opieki Społecznej. Od 14 czerwca 1960 do 22 grudnia 1968 był przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac w rządach Józefa Cyrankiewicza. Od 1970 prezes Rady Naczelnej Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej.

W 1980 roku został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[2][3]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera HIII-4-16)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urodzony jako Aleksander Helman-Burski, nazwisko Burski używa od 1950.
  2. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  3. Dziennik Polski, r. XXXVI,nr 159 (11215), s. 1.
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]