Franciszek Kaim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Kaim
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1919
Wola Drwińska
Data śmierci 11 września 1996
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 23 grudnia 1970
do 8 lutego 1979
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister hutnictwa
Okres od 27 marca 1976
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Zbigniew Szałajda
Minister przemysłu ciężkiego
Okres od 21 listopada 1967
do 23 grudnia 1970
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Hrynkiewicz
Następca Włodzimierz Lejczak
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Franciszka Kaima na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Franciszek Kaim (ur. 10 lutego 1919 w Woli Drwińskiej, zm. 11 września 1996) – polski inżynier metalurg i polityk. Poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji, wiceprezes Rady Ministrów (1970–1979), minister przemysłu ciężkiego (1967–1970) i minister hutnictwa (1976–1980).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wojciecha. W 1948 ukończył studia w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Następnie pracował w Hucie Bobrek, skąd został przeniesiony do Huty Małapanew, gdzie stopniowo awansował, dochodząc do stanowiska dyrektora naczelnego w 1951. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1953 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa, a w 1957 w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego. Od 21 listopada 1967 do 23 grudnia 1970 był ministrem tegoż resortu w czwartym i kolejnym rządzie Józefa Cyrankiewicza. Od 23 grudnia 1970 do 8 lutego 1979 był wicepremierem w rządzie dotychczasowym oraz Piotra Jaroszewicza i kolejnym pod jego przewodnictwem. Od 27 marca 1976 do 8 października 1980 był ministrem hutnictwa w rządzie Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego. W latach 1968–1971 był zastępcą członka, a od 1971 do 1981 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Od 1972 do 1980 był posłem na Sejm PRL VI i VII kadencji. Delegat na IV, V, VI, VII, VIII Zjazd PZPR. Uchwałą VIII Plenum KC z 9 lutego 1981 usunięty z KC, a w kwietniu tego samego roku usunięty z partii. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 – jako osoba związana politycznie z Edwardem Gierkiem został na pewien czas internowany.

W 1979 otrzymał tytuł doktora honoris causa krakowskiej AGH[1].

Franciszek Kaim został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 3 Tuje rz. 2 m. 16).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Doktoraty honoris causa nadane przez AGH. agh.edu.pl. [dostęp 2016-09-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]