Stanisław Majewski (1915–1985)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Majewski
Pełne imię i nazwisko

Stanisław Wacław Majewski

Data i miejsce urodzenia

11 kwietnia 1915
Czelabińsk

Data śmierci

29 lipca 1985

Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres

od 1 stycznia 1981
do 29 lipca 1985

Poprzednik

Witold Bień

Następca

Władysław Baka

Wiceprezes Rady Ministrów
Okres

od 28 czerwca 1969
do 13 lutego 1971

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Okres

od 6 marca 1970
do 13 lutego 1971

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Józef Kulesza

Następca

Mieczysław Jagielski

Minister finansów
Okres

od 15 lipca 1968
do 28 czerwca 1969

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Józef Kulesza

Następca

Mieczysław Jagielski

Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres

od 20 stycznia 1965
do 17 września 1968

Poprzednik

Adam Żebrowski

Następca

Leonard Siemiątkowski

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi
Grób Stanisława Majewskiego i jego żony Wandy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 23 lipca 2008

Stanisław Wacław Majewski (ur. 11 kwietnia 1915 w Czelabińsku, zm. 29 lipca 1985) – polski prawnik, bankowiec i polityk. Prezes Narodowego Banku Polskiego (1965–1968, 1981–1985), minister finansów (1968–1969), przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (1970–1971) oraz wiceprezes Rady Ministrów (1969–1971).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Zofii. Z wykształcenia prawnik, w 1937 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1934 do 1937 był pomocnikiem biurowym w Państwowym Zarządzie Dróg Wodnych w Krakowie, następnie do 1941 urzędnik w Banku Handlowym w Krakowie, a następnie do 1944 w Banku Handlowym w Warszawie. Od 1945 do 1947 referent i kierownik działu w Banku Spółdzielczym „Społem” w Łodzi, a do 1949 kierownik działu w Banku Gospodarstwa Spółdzielczego w Warszawie. W latach 1949–1950 wicedyrektor Banku Rzemiosła i Handlu w Warszawie, następnie do 1951 naczelnik wydziału w Mininistestwie Finansów do 1965 dyrektor departamentów resortu.

W 1946 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1965–1968 prezes Narodowego Banku Polskiego i ponownie od 1980 do 1985, w latach 1976–1980 wiceprezes. W okresie 1965–1968 i w 1981 podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów, a w latach 1968–1969 minister. W okresie 1969–1971 wiceprezes Rady Ministrów, a w 1970–1971 przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Od 1971 do 1976 był zastępcą stałego przedstawiciela Polski w Radzie Wzajemnej Pomocy Gospodarczej w Moskwie. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A31-tuje-5)[1].

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy[2], Złotym Krzyżem Zasługi (1954)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]