Władysław Bieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Bieńkowski
Władysław Bieńkowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1906
Łódź, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1991
Warszawa, Polska
Minister oświaty
Okres od 13 listopada 1956
do 27 października 1959
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Feliks Baranowski
Następca Wacław Tułodziecki
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939–1945

Władysław Bieńkowski, pseudonim Kwiek, Nartowski (ur. 17 marca 1906 w Łodzi, zm. 15 kwietnia 1991 w Warszawie) – polski publicysta, socjolog, polityk, w latach 1956–1959 minister oświaty.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Od 1928 mieszkał w Warszawie. Ukończył Uniwersytet Warszawski. Od 1930 do 1936 był działaczem organizacji młodzieżowych: Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie” i Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W czasie II wojny światowej był redaktorem pism konspiracyjnych: „Głosu Warszawy” i „Trybuny Wolności”.

W latach 1945–1946 był związany z resortem oświaty. Od 13 listopada 1956 do 27 października 1959 był ministrem oświaty w rządach Józefa Cyrankiewicza. W latach 1948–1956 był dyrektorem Biblioteki Narodowej[1].

Od 1942 należał do PPR, gdzie od 1945 do 1948 był w KC PPR. Następnie – do 1970 – należał do PZPR. Od 1943 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej. W latach 1947–1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy, a w latach 1961–1969 posłem na Sejm PRL III i IV kadencji.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Władysław Bieńkowski podczas II wojny światowej był jednym z ideologów i organizatorów PPR i KRN. Był redaktorem prasy komunistycznej. Od 1946 do 1947 był kierownikiem propagandy KC PPR, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[2].

W 1959 odszedł z Ministerstwa Oświaty w proteście przeciwko usunięciu religii ze szkół.

W latach 60. XX wieku stał się krytykiem realnego socjalizmu. Zaczął publikować w wydawnictwach emigracyjnych, za co w 1970 został usunięty z PZPR. Po 1976 stał się współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Nauka o Polsce współczesnej (1948)
  • O pseudo-nauce bibliologii i o najpilniejszych zadaniach bibliografii (1953)
  • Rewolucji ciąg dalszy (1957)
  • Motory i hamulce socjalizmu (1969)
  • Socjologia klęski. Dramat gomułkowskiego czternastolecia (1971)
  • Zrozumieć społeczeństwo (1988)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. A. Gryczowa, Biblioteka Narodowa w 20-leciu powojennym, Biuletyn Informacyjny BN, nr 22 (I-III 1965), s. 6-8 (tu fotografia W. Bieńkowskiego)
  2. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  3. M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 204
  4. M.P. z 1946 r. Nr 23, poz. 43

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon historii Polski (1995)
  • Kronika 1991 (1992)
  • Encyklopedia Warszawy (1994)