Władysław Bieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Bieńkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1906
Łódź, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1991
Warszawa, Polska
Minister oświaty
Okres od 13 listopada 1956
do 27 października 1959
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Feliks Baranowski
Następca Wacław Tułodziecki
Dyrektor Biblioteki Narodowej
Okres od 1948
do 1956
Poprzednik Stefan Vrtel-Wierczyński
Następca Bogdan Horodyski
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Oświaty
Okres od 1945
do 1946
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939–1945

Władysław Bieńkowski, ps. Kwiek, Nartowski (ur. 17 marca 1906 w Łodzi, zm. 15 kwietnia 1991 w Warszawie) – polski publicysta, socjolog i polityk, w latach 1945–1946 podsekretarz stanu w Ministerstwie Oświaty, w latach 1948–1956 dyrektor Biblioteki Narodowej, w latach 1956–1959 minister oświaty, poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III i IV kadencji, współpracownik Komitetu Obrony Robotników.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana, od 1928 mieszkał w Warszawie. Ukończył w 1935 studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1929–1939 był kierownikiem biblioteki Monopolu Spirytusowego. Od 1930 do 1936 był działaczem Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie” i Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. Współpracował z Komunistyczną Partią Polski. W czasie II wojny światowej był nauczycielem w zachodniej Białorusi (1939–1940), pracował nad podręcznikiem we Lwowie (od 1940 do 1941), był pracownikiem umysłowym w przedsiębiorstwie transportowym w Warszawie (1942–1944), a także redaktorem pism konspiracyjnych: „Literatury Walczącej i Przełomu” (1942), „Głosu Warszawy” (1943), „Trybuny Wolności” oraz w 1943 członkiem Centralnej Redakcji Polskiej Partii Robotniczej (współtworzył partię w 1942). Od 1942 do 1945 członek Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, otrzymał stopień podpułkownika.

W latach 1945–1946 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Oświaty. Od 13 listopada 1956 do 27 października 1959 był ministrem tego resortu w rządach Józefa Cyrankiewicza. W latach 1948–1956 był dyrektorem Biblioteki Narodowej[1]. Od 1955 do 1962 związany z Klubem Krzywego Koła. Był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu[2].

Od 1945 do 1947 był członkiem Komitetu Centralnego PPR (od 1946 jednocześnie kierownikiem wydziału propagandy i członkiem sekretariatu, w którym ponownie zasiadał w 1948). Następnie – do 1970 – należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Delegat na III Zjazd PZPR w 1959. Pełnił mandat posła do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III i IV kadencji.

Przez około 10 lat (do 1970) był wiceprzewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody. 20 sierpnia 1980 podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[3].

Był mężem Flory Bieńkowskiej z domu Zaborowskiej, ojcem Ewy i Andrzeja.

Spoczywa na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 279-4-27)[4].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Władysław Bieńkowski podczas wojny był jednym z ideologów i organizatorów PPR i powstałej w 1943 KRN, a także redaktorem prasy komunistycznej.

W 1959 odszedł z Ministerstwa Oświaty w proteście przeciwko usunięciu religii ze szkół. W latach 60. stał się krytykiem realnego socjalizmu. Zaczął publikować w wydawnictwach emigracyjnych, za co w 1970 został usunięty z PZPR. Po 1976 stał się współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników oraz KSS KOR i w 1978 członkiem założycielem Towarzystwa Kursów Naukowych[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Nauka o Polsce współczesnej (1948),
  • O pseudo-nauce bibliologii i o najpilniejszych zadaniach bibliografii (1953),
  • Rewolucji ciąg dalszy (1957),
  • Motory i hamulce socjalizmu (1969),
  • Socjologia klęski. Dramat gomułkowskiego czternastolecia (1971),
  • Zrozumieć społeczeństwo (1988).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Gryczowa, Biblioteka Narodowa w 20-leciu powojennym, Biuletyn Informacyjny BN, nr 22 (styczeń–marzec 1965), s. 6–8 (tu fotografia W. Bieńkowskiego).
  2. „Trybuna Robotnicza”, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958, s. 2.
  3. Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]).
  4. Cmentarz Stare Powązki: FLORA BIEŃKOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-08-17].
  5. Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2020-12-09].
  6. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 206 („za zasługi w walce zbrojnej z okupantem w akcji konspiracyjnej i przy odbudowie kraju”).
  7. M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43 („zasłużony w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy”).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]