Julian Tokarski (1903–1977)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Tokarski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1903
Czersk
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1977
Warszawa
Członek Rady Państwa
Okres od 14 grudnia 1965
do 27 czerwca 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 27 października 1959
do 14 grudnia 1965
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister przemysłu maszynowego
Okres od 17 października 1950[1]
do 16 kwietnia 1955
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Roman Fidelski
Minister przemysłu motoryzacyjnego
Okres od 22 kwietnia 1955
do 20 czerwca 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy
Grób Juliana Tokarskiego i jego żony Ludwiki ps. „Luba”

Julian Tokarski, właśc. Wiktor Bożek (ur. 25 grudnia 1903 w Czersku, zm. 15 sierpnia 1977 w Warszawie) – polski tokarz i polityk, minister przemysłu ciężkiego (1950–1952), minister przemysłu maszynowego (1952–1955), minister przemysłu motoryzacyjnego (1955–1956) i wiceprezes Rady Ministrów (1959–1965). Poseł na Sejm PRL I, III i IV kadencji, od 1965 do 1969 członek Rady Państwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Wiktorii, pochodził z rodziny robotniczej. Zdobył wykształcenie podstawowe, w późniejszym wieku uzupełnione do poziomu średniego. Pracował jako tokarz i działał w ruchu komunistycznym od lat 20., od 1921 członek Komunistycznej Partii Polski, w latach 1927–1929 członek Komitetu Centralnego i Sekretariatu KC Związku Młodzieży Komunistycznej w Polsce. Od 1929 przebywał w Związku Radzieckim, studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej w Moskwie, był członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W latach 1943–1944 oficer polskich jednostek wojskowych w Związku Radzieckim. Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej, zastępca dowódcy 1 Korpusu Pancernego ds. polityczno-wychowawczych w Wojsku Polskim, w 1945 na analogicznym stanowisku w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1946 był w stopniu podpułkownika.

Po 1945 pracował w terenowym i centralnym aparacie partyjnym, w latach 1947–1948 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PPR Warszawa-województwo. W latach 1948–1949 był sekretarzem, a w 1950 I sekretarzem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PZPR pełnił funkcje m.in. zastępcy członka Komitetu Centralnego (1948–1950), członka KC (1950–1968), członka Biura Organizacyjnego KC (1950–1954), członka Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej (1968–1971). Ponadto w latach 1949–1950 był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC, w 1950 I sekretarzem Komitetu Warszawskiego, później w 1950 kierownikiem Wydziału Kadr KC, a 1959 zastępcą kierownika Wydziału Ekonomicznego KC.

Od 1950 sprawował także liczne funkcje państwowe. W latach 1950–1952 minister przemysłu ciężkiego, w latach 1952–1955 minister przemysłu maszynowego, w latach 1959–1965 wicepremier, a następnie do 1969 członek Rady Państwa. W okresie poza pracą w rządzie był dyrektorem Zakładu Produkcji Półprzewodników „Tewa” i Zakładu Wyrobów Wtórnych w Warszawie (1957–1959).

W latach 1952–1956 i 1961–1969 poseł na Sejm PRL I, III i IV kadencji; od 1969 na emeryturze. W 1964 uhonorowany Orderem Budowniczych Polski Ludowej[2], a wcześniej Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy (1946)[3] i Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Pochowany z honorami wojskowymi 18 sierpnia 1977 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie uczestniczyli przedstawiciele najwyższych władz partyjnych i państwowych: Prezes Rady Ministrów premier Piotr Jaroszewicz, członkowie Biura Politycznego KC PZPR Jerzy Łukaszewicz i Tadeusz Wrzaszczyk, wicepremierzy Zdzisław Tomal, Franciszek Kaim oraz Kazimierz Olszewski. Mowę pogrzebową nad trumną wygłosił Piotr Jaroszewicz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 6 marca 1952 jako minister przemysłu ciężkiego.
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 1, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. M.P. z 1946 r. nr 22, poz. 37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]