Franciszek Waniołka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Waniołka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 września 1912
Cieszyn
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 1971
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 28 lipca 1962
do 22 grudnia 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister przemysłu ciężkiego
Okres od 27 lipca 1959
do 28 lipca 1962
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Kiejstut Żemaitis
Następca Zygmunt Ostrowski
Minister górnictwa i energetyki
Okres od 5 kwietnia 1957
do 27 lipca 1959
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Jan Mitręga
Minister energetyki
Okres od 27 lutego 1957
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Bolesław Jaszczuk
Minister górnictwa węglowego
Okres od 23 marca 1956
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Piotr Jaroszewicz
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Franciszka Waniołki na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Franciszek Waniołka (ur. 2 września 1912 w Cieszynie, zm. 16 kwietnia 1971 w Warszawie) – polski inżynier technolog i polityk, poseł na Sejm PRL I, II, III, IV i V kadencji. Minister górnictwa węglowego (1956–1957), minister energetyki (1957), minister górnictwa i energetyki (1957–1959) oraz minister przemysłu ciężkiego (1959–1962), w latach 1962–1968 wiceprezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Marii. W II Rzeczypospolitej pracował jako ślusarz, w czasie II wojny światowej wywieziony na roboty przymusowe w Niemczech. W 1942 został członkiem Armii Ludowej. W 1951 ukończył studia na Politechnice Śląskiej.

Należał do Komunistycznej Partii Polski, od 1933 do 1938 do Komunistycznej Partii Czechosłowacji, a następnie od 1945 do Polskiej Partii Robotniczej, z którą w 1948 przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był sekretarzem (1946–1948) i kierownikiem wydziału ekonomicznego komitetu wojewódzkiego PPR w Krakowie (1948). Instruktor wydziału przemysłu KW PPR w Katowicach (1946–1948) oraz sekretarz ds. ekonomicznych katowickiego KW PZPR (1949–1952). Instruktor wydziału ekonomicznego Komitetu Centralnego PZPR (1948–1949), w latach 1959–1971 członek KC, od 1964 do 1968 członek Biura Politycznego KC PZPR.

W latach 1952–1954 prezes Centralnego Urzędu Gospodarki Materiałowej oraz zastępca przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Następnie podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Ministerstwie Górnictwa Węglowego. Od 1956 do 1957 minister tego resortu, w 1957 minister energetyki, od 1957 do 1959 minister górnictwa węglowego, do 1962 minister przemysłu ciężkiego, a od 1962 do 1968 wiceprezes Rady Ministrów.

Pełnił mandat poselski na Sejm PRL I, II, III, IV i V kadencji.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kw. A 28 rz. Tuje m. 14).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]