Stanisław Gucwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Gucwa
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1919
Przybysławice
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1994
Warszawa
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 13 lutego 1971
do 28 marca 1972
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Marszałek Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Okres od 28 marca 1972
do 31 sierpnia 1985[1]
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Dyzma Gałaj
Następca Roman Malinowski
Prezes Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego
Okres od 10 lutego 1971
do 7 maja 1981
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Czesław Wycech
Następca Stefan Ignar
Minister przemysłu spożywczego i skupu
Okres od 11 kwietnia 1968
do 13 lutego 1971
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Feliks Pisula
Następca Emil Kołodziej
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Jan Gucwa (ur. 18 kwietnia 1919 w Przybysławicach, zm. 14 sierpnia 1994 w Warszawie) – polski działacz ruchu ludowego i ekonomista. Poseł na Sejm PRL III, IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji, marszałek Sejmu VI, VII i VIII kadencji, minister przemysłu spożywczego i skupu w latach 1968–1971, następnie do 1972 zastępca przewodniczącego Rady Państwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Ukończył Szkołę Rolniczą w Wojniczu w 1936, Korespondencyjny Kurs im. Staszica w Warszawie w 1938, studia ekonomiczno-polityczne w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie w 1948, a także kurs handlu zagranicznego w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie w 1949. Od 1936 działał w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici” w Przybysławicach i Brzesku. Od 1936 do 1937 pracował w Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Brzesku. W okresie okupacji pracował w spółdzielczości rolniczo-handlowej, ale brał także udział w ruchu oporu (Stronnictwo Ludowe „Roch”, Bataliony Chłopskie, używał pseudonimów Golec i Socha), dosłużył się stopnia majora rezerwy. Od 1945 członek Stronnictwa Ludowego, w latach 1945–1948 prezes Powiatowej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Radomiu.

Od 1949 członek Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, przez wiele lat należał do organów kierowniczych Stronnictwa; w latach 1959–1984 członek Naczelnego Komitetu, w latach 1959–1981 członek Prezydium NK. W latach 1971–1981 był prezesem Naczelnego Komitetu ZSL (jego poprzednikiem na tym stanowisku był Czesław Wycech, a następcą Stefan Ignar).

W latach 1948–1951 wicedyrektor i dyrektor handlowy w Centralnym Zarządzie Polskich Zakładów Zbożowych, w okresie 1951–1956 dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Młynarskiego, w latach 1956–1957 dyrektor generalny w Ministerstwie Skupu. W latach 1957–1968 był podsekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie Rolnictwa, w latach 1968–1971 ministrem przemysłu spożywczego i skupu.

W latach 1971–1972 zastępca przewodniczącego Rady Państwa; od marca 1972 marszałek Sejmu VI, VII i VIII kadencji. Posłem na Sejm PRL był w latach 1961–1989 (III, IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji).

W latach 1971–1983 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, w latach 1982–1983 członek Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, a od 1983 do 1985 członek RK PRON. Wieloletni członek Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

W 1974 odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej. Otrzymał także Order Sztandaru Pracy I klasy, Krzyż Komandorski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z przerwami 19–25 marca 1976 i 21 marca–2 kwietnia 1980.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]