Stefan Pietrusiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Pietrusiewicz
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1909
Klwów
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1990
Warszawa
Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury
Okres od 22 czerwca 1960
do 3 marca 1964
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres od 5 kwietnia 1957
do 25 marca 1960
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Marian Olewiński
Minister budownictwa
Okres od 27 lutego 1957
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Eugeniusz Szyr
Minister przemysłu materiałów budowlanych
Okres od 1 marca 1955
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990)

Stefan Ireneusz Pietrusiewicz (ur. 24 lipca 1909 w Klwowie, zm. 9 lipca 1990 w Warszawie) – polski inżynier budownictwa lądowego i polityk. Minister przemysłu materiałów budowlanych (1955–1957), minister budownictwa (1957), minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych (1957–1960) oraz przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (1960–1964).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Konstantego i Emilii, uzyskał tytuł zawodowy inżyniera budownictwa lądowego. W latach 1928–1935 dozorca i robotnik, w 1935–1936 odbył służbę wojskową w Modlinie, następnie 1936–1939 kierownik budów wodno-melioracyjnych w Łodzi i Kaliszu. Jako podporucznik rezerwy saperów wziął udział w wojnie obronnej 1939. Wzięty do niewoli w Bitwie nad Bzurą. W latach 1939–1945 jeniec Oflagu II C Woldenberg (obecnie Dobiegniew).

Od 1945 członek Polskiej Partii Robotniczej, a następnie od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Porucznik i kapitan w Głównym Zarządzie Politycznym Wojska Polskiego oraz dyrektor Społecznego Przedsiębiorstwa Budowy Warszawa. Podsekretarz stanu w ministerstwach odbudowy (1945–1949), budownictwa (1949–1951), budownictwa miast i osiedli (1951), budownictwa przemysłowego (1951–1955). Od 1 marca 1955 do 5 kwietnia 1957 był ministrem przemysłu materiałów budowlanych. Od 27 lutego 1957 do 5 kwietnia 1957 był również ministrem budownictwa. Od 22 marca 1957 do 20 marca 1960 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych. Od 14 czerwca 1960 do 3 marca 1964 przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury. W latach 1964–1968 podsekretarz stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, a następnie do 1974 dyrektor Instytutu Techniki Budowlanej.

W 1977 otrzymał Order Budowniczych Polski Ludowej.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]