Stefan Pietrusiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stefan Ireneusz Pietrusiewicz (ur. 24 lipca 1909 w Klwowie, zm. 9 lipca 1990) – polski polityk, magister inżynier budownictwa.

Życiorys[edytuj]

Syn Konstantego i Emilii. W latach 1928-1935 dozorca i robotnik, w 1935-1936 odbył służbę wojskową w Modlinie, następnie 1936-1939 kierownik budów wodno-melioracyjnych w Łodzi i Kaliszu. Absolwent Politechniki Warszawskiej[potrzebny przypis]. Jako podporucznik rezerwy saperów wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Wzięty do niewoli w Bitwie nad Bzurą. W latach 1939–1945 jeniec Oflagu II C Woldenberg (obecnie Dobiegniew).

Od 1945 członek PPR, a następnie od 1948 – PZPR. Porucznik i kapitan w Głównym Zarządzie Politycznym Wojska Polskiego oraz dyrektor Społecznego Przedsiębiorstwa Budowy Warszawa. Podsekretarz stanu w ministerstwach: odbudowy kraju (1945-1949), budownictwa (1949-1951), budownictwa miast i osiedli (1951), budownictwa przemysłowego (1951-1955). Od 1 marca 1955 do 20 lutego 1957 był ministrem przemysłu materiałów budowlanych w rządach: Bolesława Bieruta oraz drugim rządzie Józefa Cyrankiewicza. Od 27 lutego 1957 do 22 marca 1957 był również ministrem budownictwa. Od 22 marca 1957 do 20 marca 1960 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w drugim rządzie Józefa Cyrankiewicza. Od 14 czerwca 1960 do 25 lutego 1964 przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w drugim i trzecim rządzie Józefa Cyrankiewicza. W latach 1964-1968 podsekretarz stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych; w 1968-1974 dyrektor Instytutu Techniki Budowlanej.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]