Iwo z Bretanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Iwo z Bretanii OFS
Yves Hélory
prezbiter
Weyden Ivo.jpg
Data urodzenia 17 października 1253
dwór Kermartin
(w dzis. gm. Minihy-Tréguier; Trégor w Bretanii)
Data śmierci 19 maja 1303
Louannec
(Bretania, Królestwo Francji)
Czczony przez katolicki
Data kanonizacji czerwiec 1347
przez Klemensa VI
(ogłoszenie Iwo świętym)
Wspomnienie 19 maja
Atrybuty księga, zwój pergaminu, pióro
Patron Bretanii, prawników, wdów i sierot, ludzi biednych
Szczególne miejsca kultu Tréguier

Iwo z Bretanii OFS, Iwo z Kermartin, właśc. Yves Hélory[a] (ur. 17 października 1253 na dworze Kermartin w pobliżu Tréguier, zm. 19 maja 1303 w Louannec w Bretanii) − francuski prezbiter, tercjarz franciszkański[1], święty Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj]

Iwo urodził się w Bretanii, jako syn Hélorego, lorda Kermartin i Azo du Kenquis.

W 1267, jako Iwo Hélory, rozpoczął naukę na Uniwersytecie Paryskim, gdzie następnie ukończył wyższe studia z prawa cywilnego. W 1277 rozpoczął studia z prawa kanonicznego na uniwersytecie w Orleanie. Po powrocie do Bretanii został wyznaczony w roku 1280 przez archidiakona Rennes na stanowisko diecezjalnego sędziego duchownego. W 1284 został zaproszony przez biskupa Tréguier do pełnienia obowiązków oficjała sądu biskupiego. Jako kościelny prawnik nie wahał się opierać niesprawiedliwej władzy państwowej, która ingerowała w prawa Kościoła. Przez całe dorosłe życie otaczał opieką ludzi ubogich, dlatego też nadano mu miano "adwokata biedaków". Żył bardzo skromnie służąc innym ludziom. W swoim domu urządził szpital, łaźnię, sierociniec i przytułek dla najuboższych. Iwo był członkiem III Zakonu Braci Mniejszych.

Iwo Hélory zmarł w rodzinnej Bretanii. Został pochowany w miejscowości Tréguier, gdzie znajdują się również jego relikwie (w Katedrze św. Tugduala).

Na jego grobie wyryto inskrypcję:
Sanctus Ivo erat Brito/ Advocatus et non latro/ Res miranda populo - Święty Iwo był Bretończykiem, adwokatem a nie bandytą - rzecz zadziwiająca dla ludzi.

Kult[edytuj]

W czerwcu 1347 papież Klemens VI ogłosił Iwo świętym.

Patronuje Bretanii i prawnikom. Uznawany jest również za opiekuna ludzi biednych, patrona wdów i sierot.

W ikonografii święty przedstawiany jest, jako sędzia w todze i birecie, czasami jako diakon w dalmatyce.

Atrybutami św. Iwo są m.in.: księga, zwój pergaminu i pióro.

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 19 maja.

Każdego roku prawnicy z całego świata spotykają się w Tréguier na odpuście św. Iwego, odprowadzając w procesji relikwiarz z czaszką świętego, z Katedry św. Tugduala do Kościoła NMP w Minihy-Trég.

Kościoły i kaplice[edytuj]

We współczesnej Polsce z kultem Św. Iwona łączy się nazwa miejscowości Iwonicz oraz Iwonicz-Zdrój, gdzie w roku 1464 poświęcony został pierwszy drewniany kościół. Pod koniec XVIII wieku uzdrowisko iwonickie znalazło się w dobrach rodziny Załuskich, którzy w roku 1838 ufundowali tam ponownie kaplicę Św. Iwo. W latach 1894-1895 wybudowano nowy kościół pw. Św. Iwona. W roku 1952 dzięki badaniom archiwalnym ks. dr Jana Rąba ostatecznie ustalono, że patronem iwonickiej świątyni jest Św. Iwon Hélory z Kermatin w Bretanii.

Kościoły i kaplice w Polsce
  • Kościół pw. św. Iwona i Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych w Iwoniczu-Zdroju (1894-95)
  • Kościół pw. Matki Bożej Uzdrowienia Chorych i św. Iwona (1995)
  • Kaplica św. Iwona w Kościele NMP na Piasku we Wrocławiu.
Kościoły w Europie
Galeria

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. Zwany również Yves (we Francji), Yvo, Ives, Ivo.

Przypisy

  1. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 566. ISBN 83-910410-0-X.
  2. Sant'Ivo dei Bretoni. (ang.)

Bibliografia[edytuj]