Longin Komołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Longin Komołowski
Login Komołowski 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1948
Czaplinek
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 2016
Warszawa
Minister pracy i polityki społecznej
Okres od 31 października 1997[1]
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Poprzednik Tadeusz Zieliński
Następca Jerzy Hausner
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 19 października 1999
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Medal „Milito Pro Christo”

Longin Komołowski (ur. 5 stycznia 1948 w Czaplinku, zm. 30 grudnia 2016[2] w Warszawie) – polski polityk, działacz związkowy i społeczny.

W latach 1997–2001 poseł na Sejm III kadencji i w latach 2007–2011 VI kadencji, w latach 1997–2001 minister pracy i w latach 1999–2001 wiceprezes Rady Ministrów, w latach 2000–2015 prezes Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego, a od 2010 do 2016 prezes Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”.

Życiorys[edytuj kod]

W 1974 ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn i Okrętów Politechniki Szczecińskiej.

Zawodowo do 2002 był związany ze Stocznią Szczecińską. Pracował jako ślusarz, zaopatrzeniowiec oraz kierownik Wydziału Kontroli Jakości. Jako pracownik Stoczni brał udział w strajku okupacyjnym w czasie wydarzeń grudniowych (17–22 grudnia 1970) oraz w tzw. strajku Bałuki (24–27 stycznia 1971). W latach 1977–1980 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Od 17 do 30 sierpnia 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Szczecińskiej zakończonym zawarciem porozumienia z delegacją rządową. We wrześniu 1980 został członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1981 należał do grupy roboczej opracowującej projekty ustaw o samorządzie pracowniczym i przedsiębiorstwie państwowym. Po wprowadzeniu stanu wojennego uczestniczył w strajku okupacyjnym w Stoczni Szczecińskiej (13–16 grudnia 1981).

W 1982 współorganizował podziemne struktury „Solidarności” w Szczecinie, w kolejnych latach uczestniczył w podziemnej działalności związku, organizował druk i kolportaż wydawnictw drugiego obiegu oraz ich przerzut do Szwecji. Od 1984 był członkiem Rady Koordynacyjnej Pomorza Zachodniego. W latach 1988–1989 współtworzył Międzyzakładowy Komitet Organizacyjny „Solidarności”. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany przez organy bezpieczeństwa.

W 1989 powrócił do legalnej działalności w „Solidarności”. Został przewodniczącym Komisji Zakładowej w Stoczni Szczecińskiej oraz wiceprzewodniczącym Zarządu Regionu. W latach 1990–1997 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Regionu Pomorza Zachodniego, zasiadał w Komisji Krajowej oraz Prezydium. W 1996 inicjował powołanie Szczecińskiego Porozumienia Prawicy. W wyborach parlamentarnych w 1997 zdobył mandat posła na Sejm z listy Akcji Wyborczej Solidarność w okręgu szczecińskim. Od 31 października 1997 sprawował urząd ministra pracy i polityki socjalnej, a od 19 października 1999 do 19 października 2001 wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra pracy i polityki społecznej w rządzie Jerzego Buzka.

W latach 1998–2002 był przewodniczącym Ruchu Społecznego AWS w regionie zachodniopomorskim. W wyborach do Sejmu w 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję. W 2002 został właścicielem firmy Longin Komołowski Konsulting zajmującej się doradztwem gospodarczym. W 2007 wszedł w skład zarządu firmy ENEA Operator. W wyborach parlamentarnych, które odbyły się 21 października 2007, po raz drugi uzyskał mandat posła (na Sejm VI kadencji) jako bezpartyjny kandydat z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu szczecińskim liczbą 10 223 głosów. Po kilkunastu dniach wraz z Maciejem Płażyńskim wystąpił z klubu parlamentarnego PiS. W wyborach w 2011 kandydował bez powodzenia na senatora z własnego komitetu wyborczego (z poparciem Obywateli do Senatu)[3].

W 1994 zasiadł w Komisji Trójstronnej do spraw Społeczno-Gospodarczych. Od 2000 do 2015 był prezesem Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego. 13 czerwca 2010 został wybrany na stanowisko prezesa Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”[4]. W lutym 2015 był mediatorem w konflikcie między zarządem a pracownikami Jastrzębskiej Spółki Węglowej[5].

10 stycznia 2017 został pochowany w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj kod]

Przypisy

  1. Do 19 października 1999 jako minister pracy i polityki socjalnej.
  2. Nie żyje Longin Komołowski. rp.pl, 30 grudnia 2016. [dostęp 30 grudnia 2016].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 24 października 2011].
  4. „Wspólnota Polska” ma nowego prezesa. wp.pl, 14 czerwca 2010. [dostęp 24 listopada 2011].
  5. Longin Komołowski będzie mediatorem w rozmowach między JSW a górnikami. tvp.pl, 1 lutego 2015. [dostęp 13 lutego 2015].
  6. Pogrzeb Longina Komołowskiego! Spoczął w Panteonie Wielkich Polaków. se.pl, 10 stycznia 2017. [dostęp 10 stycznia 2017].
  7. M.P. z 2015 r. poz. 503 – pkt 1.
  8. M.P. z 2006 r. Nr 80, poz. 807 – pkt 16.
  9. M.P. z 2015 r. poz. 983 – pkt 10.
  10. Nagrody Benemerenti dla organizacji wspierających Polonię i weteranów misji pokojowych. ordynariat.wp.mil.pl, 10 stycznia 2015. [dostęp 11 stycznia 2015].

Bibliografia[edytuj kod]