Janusz Pałubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Pałubicki
Palubicki Janusz.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1948
Wałbrzych
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 31 października 1997
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Minister spraw wewnętrznych i administracji (p.o.)
Okres od 3 września 1999
do 7 października 1999
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Poprzednik Janusz Tomaszewski
Następca Marek Biernacki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Władysław Pałubicki (ur. 2 stycznia 1948 w Wałbrzychu) – polski polityk, historyk sztuki, działacz opozycji w okresie PRL, minister-członek Rady Ministrów i koordynator służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka, poseł na Sejm III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968 ukończył Technikum Poligraficzno-Księgarskie, a w 1973 studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w latach 1972–1982 był kierownikiem biblioteki.

Był członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej (1964–1968), Zrzeszenia Studentów Polskich (1968–1973), Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, Związku Nauczycielstwa Polskiego (1973–1980) i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (1965–1985).

W 1980 wstąpił do „Solidarności”. W okresie stanu wojennego był internowany (od 13 grudnia 1981). Po zwolnieniu (w marcu 1982) objął funkcję przewodniczącego zarządu podziemnego regionu „Solidarności” i członka Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. W grudniu 1982 został aresztowany za prowadzoną działalność, następnie skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności. Od 5 grudnia 1983 prowadził trwający 104 dni strajk głodowy, w trakcie którego był przymusowo dokarmiany. Ze względu na stan zdrowia w czerwcu 1984 został warunkowo przedterminowo zwolniony. Ponownie działał w związku, był członkiem Komitetu Obywatelskiego, brał udział w obradach Okrągłego Stołu.

Od 1989 ponownie został zatrudniony na UAM. Wszedł też do władz krajowych NSZZ „Solidarność”. W latach 1990–1997 zajmował stanowisko przewodniczącego zarządu regionu, był także skarbnikiem i wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej. W 1996 zainicjował powołanie Fundacji Wielkopolskie Archiwum „Solidarności”.

W latach 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność (działał w Ruchu Społecznym AWS) oraz zajmował stanowisko ministra-koordynatora służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka. W 1999 (od 3 września do 7 października) był również pełniącym obowiązki ministra spraw wewnętrznych i administracji. W 2001 nie uzyskał ponownie mandatu posła, przeszedł na rentę i wycofał się z polityki. Został m.in. pracownikiem Muzeum Narodowego w Gdańsku[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. 2 sierpnia 2011, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za znaczące osiągnięcia w działalności publicznej i społecznej, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim tego orderu[3].

W 2005 otrzymał nagrodę Giganta[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia i wystrój architektoniczny Zielonej Bramy w Gdańsku – wykład J. Pałubickiego. trojmiasto.pl. [dostęp 2017-10-11].
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 60, 20 grudnia 1990. [dostęp 2017-10-11]. 
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 994).
  4. Giganta droga do dojrzałości. Poznaj poprzednich laureatów. gazeta.pl, 20 lutego 2012. [dostęp 2017-10-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]