Janusz Pałubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Pałubicki
Palubicki Janusz.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1948
Wałbrzych
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 31 października 1997
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Minister spraw wewnętrznych i administracji (p.o.)
Okres od 3 września 1999
do 7 października 1999
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Poprzednik Janusz Tomaszewski
Następca Marek Biernacki
Poseł III kadencji Sejmu
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Władysław Pałubicki (ur. 2 stycznia 1948 w Wałbrzychu) – polski polityk, historyk sztuki, działacz opozycji w okresie PRL, minister-koordynator służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka, poseł na Sejm III kadencji. Od 2001 na rencie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968 ukończył Technikum Poligraficzno-Księgarskie, a w 1973 studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w latach 1972–1982 był kierownikiem biblioteki.

Był członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej (1964–1968), Zrzeszenia Studentów Polskich (1968–1973), Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, Związku Nauczycielstwa Polskiego (1973–1980) i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (1965–1985).

W 1980 wstąpił do „Solidarności”. W okresie stanu wojennego był internowany (od 13 grudnia 1981). Po zwolnieniu (w marcu 1982) objął funkcję przewodniczącego zarządu podziemnego regionu „Solidarności” i członka Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. W grudniu 1982 został aresztowany za prowadzoną działalność, następnie skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności. Od 5 grudnia 1983 prowadził trwający 104 dni strajk głodowy, w trakcie którego był przymusowo dokarmiany. Ze względu na stan zdrowia w czerwcu 1984 został warunkowo przedterminowo zwolniony. Ponownie działał w związku, był członkiem Komitetu Obywatelskiego, brał udział w obradach Okrągłego Stołu.

Od 1989 ponownie został zatrudniony na UAM. Wszedł też do władz krajowych NSZZ „Solidarność”. W latach 1990–1997 zajmował stanowisko przewodniczącego zarządu regionu, był także skarbnikiem i wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej. W 1996 zainicjował powołanie Fundacji Wielkopolskie Archiwum „Solidarności”.

W latach 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność (działał w Ruchu Społecznym AWS) oraz zajmował stanowisko ministra-koordynatora służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka. W 1999 (od 3 września do 7 października) był również pełniącym obowiązki ministra spraw wewnętrznych i administracji. W 2001 nie uzyskał ponownie mandatu posła, przeszedł na rentę i wycofał się z polityki. Został m.in. pracownikiem Muzeum Narodowego w Gdańsku[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. 2 sierpnia 2011, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za znaczące osiągnięcia w działalności publicznej i społecznej, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim tego orderu[3].

W 2005 otrzymał nagrodę Giganta[4].

Przypisy

  1. Historia i wystrój architektoniczny Zielonej Bramy w Gdańsku – wykład J. Pałubickiego. trojmiasto.pl. [dostęp 2017-10-11].
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 60, 20 grudnia 1990. [dostęp 2017-10-11]. 
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 994).
  4. Giganta droga do dojrzałości. Poznaj poprzednich laureatów. gazeta.pl, 20 lutego 2012. [dostęp 2017-10-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]