Janusz Pałubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Pałubicki
Palubicki Janusz.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1948
Wałbrzych
Minister – członek Rady Ministrów
Okres od 31 października 1997
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Minister spraw wewnętrznych i administracji (p.o.)
Okres od 3 września 1999
do 7 października 1999
Przynależność polityczna Ruch Społeczny AWS
Poprzednik Janusz Tomaszewski
Następca Marek Biernacki
Poseł III kadencji Sejmu
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Władysław Pałubicki (ur. 2 stycznia 1948 w Wałbrzychu) – polski polityk, historyk sztuki, działacz opozycji w okresie PRL, minister-koordynator służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka, poseł na Sejm III kadencji. Od 2001 na rencie.

Życiorys[edytuj]

W 1973 ukończył studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Został tam kierownikiem biblioteki, którą zreorganizował i rozbudował. W 1980 wstąpił do „Solidarności”. W okresie stanu wojennego był internowany (nastąpiło to 13 grudnia 1981). Po zwolnieniu (w marcu 1982) objął funkcję przewodniczącego zarządu podziemnego regionu „Solidarności” i członka Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. W grudniu 1982 został aresztowany za prowadzoną działalność, następnie skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności. Od 5 grudnia 1983 prowadził trwający 104 dni strajk głodowy, w trakcie którego był przymusowo dokarmiany. Ze względu na stan zdrowia w czerwcu 1984 został warunkowo przedterminowo zwolniony. Ponownie działał w związku, był członkiem Komitetu Obywatelskiego, brał udział w obradach Okrągłego Stołu.

Od 1989 ponownie został zatrudniony na UAM. Wszedł też do władz krajowych NSZZ „Solidarność”. W latach 1990–1997 zajmował stanowisko przewodniczącego zarządu regionu, był także skarbnikiem i wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej. W 1996 zainicjował powołanie Fundacji Wielkopolskie Archiwum „Solidarności”.

W latach 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność (działał w Ruchu Społecznym AWS) i ministra-koordynatora służb specjalnych w rządzie Jerzego Buzka. W 1999 (od 3 września do 7 października) był również pełniącym obowiązki ministra spraw wewnętrznych i administracji. W 2001 nie uzyskał ponownie mandatu posła, przeszedł na rentę i wycofał się z polityki. Został m.in. pracownikiem Muzeum Narodowego w Gdańsku[1].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 1990 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2011, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za znaczące osiągnięcia w działalności publicznej i społecznej, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim tego orderu[2].

W 2005 otrzymał nagrodę Giganta[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]