Kościół Serca Pana Jezusa i klasztor Franciszkanek we Lwowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Храм святого Іоана Золотоустого (Львів)
Ilustracja
dawny kościół Serca Pana Jezusa – fasada frontowa
Państwo  Ukraina
Miejscowość Lwów
Wyznanie Kościół prawosławny
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego
Wezwanie Serca Pana Jezusa (przed 1945)
św. Jana Chryzostoma (po 1991)
Położenie na mapie Lwowa
Mapa lokalizacyjna Lwowa
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Kościół Serca Pana Jezusa we Lwowie
Ziemia49°50′32,14″N 24°02′44,07″E/49,842261 24,045575

Kościół Serca Pana Jezusa i klasztor Franciszkanek we Lwowie – kościół położony przy ul. M. Łysenki 43 (ukr. Лисенка М., 43; przed 1945 – ul. Kurkowa).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1873 do Lwowa przybyły siostry Franciszkanki Najświętszego Sakramentu. Po otrzymaniu pozwolenia od austriackiego Ministerstwa Wyznań Religijnych i błogosławieństwa od papieża Piusa IX, osiedliły się przy ówczesnej ul. Kurkowej 41 (obecnie ul. M. Łysenki).

W latach 1877-1888 siostry wybudowały klasztor i kościół według projektu i pod kierownictwem prof. Juliana Zachariewicza. Kościół znajdował się w centrum kompleksu a po jego wschodniej i zachodniej stronie wznosiły się dwa skrzydła klasztoru. Cały zespół zbudowano w stylu neoromańskim z czerwonej i żółtej cegły i pozostawiono nietynkowany. Wnętrza były zdobione w stylu neoromańskim z dodatkiem eklektyzmu. Wolno stojący ołtarz główny zaprojektował prof. Leonard Marconi, zaś wykonała z marmuru firma Leopolda Schimsera ze Lwowa. Witraże wykonała firma Franza Mayera z Monachium.

W dniu 29 września 1889 nuncjusz papieski w Wiedniu kardynał A. Galimberti dokonał konsekracji kościoła w obecności trzech lwowskich metropolitów katolickich.

Po 1945 zespół kościelno-klasztorny zamknięto. W klasztorze umieszczono oddział zakaźny szpitala klinicznego.

W 1991 nieczynny kościół został przekazany Ukraińskiemu Kościołowi Prawosławnemu Patriarchatu Kijowskiego (ukr. Українська Православна Церква Київського Патрiархату) a lewym skrzydle byłego klasztoru otworzono prawosławne seminarium duchowne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum 1992, Wrocław, ​ISBN 83-04-03913-3
  • Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
  • Kościoły i klasztory Lwowa z wieków XIX i XX, Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury 2004, s. 77—101. ​ISBN 83-85739-17-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]