Kościół Serca Pana Jezusa i klasztor Franciszkanek we Lwowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Serca Pana Jezusa
Cerkiew św. Jana Złotoustego

Храм святого Іоана Золотоустого (Львів)
Distinctive emblem for cultural property.svg 46-101-0933
cerkiew akademicka
Ilustracja
Dawny kościół Serca Pana Jezusa – fasada frontowa
Państwo  Ukraina
Obwód  lwowski
Miejscowość Coat of arms of Lviv.svg Lwów
Wyznanie prawosławne
Kościół Kościół Prawosławny Ukrainy
Eparchia lwowsko-sokalska
Wezwanie Serca Pana Jezusa (przed 1945)
św. Jana Chryzostoma (po 1991)
Położenie na mapie Lwowa
Mapa lokalizacyjna Lwowa
Kościół Serca Pana Jezusa Cerkiew św. Jana Złotoustego
Kościół Serca Pana Jezusa
Cerkiew św. Jana Złotoustego
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kościół Serca Pana Jezusa Cerkiew św. Jana Złotoustego
Kościół Serca Pana Jezusa
Cerkiew św. Jana Złotoustego
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kościół Serca Pana Jezusa Cerkiew św. Jana Złotoustego
Kościół Serca Pana Jezusa
Cerkiew św. Jana Złotoustego
Ziemia49°50′32,1″N 24°02′44,1″E/49,842250 24,045583

Kościół Serca Pana Jezusa i klasztor Franciszkanek (cerkiew św. Jana Złotoustego) – kościół położony przy ulicy M. Łysenki 43 (ukr. Лисенка М., 43; przed 1945 – ulica Kurkowa). Obecnie jest to cerkiew pw. św. Jana Złotoustego w eparchii lwowsko-sokalskiej Kościoła Prawosławnego Ukrainy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1873 do Lwowa przybyły siostry Franciszkanki Najświętszego Sakramentu. Po otrzymaniu pozwolenia od austriackiego Ministerstwa Wyznań Religijnych i błogosławieństwa od papieża Piusa IX, osiedliły się przy ówczesnej ul. Kurkowej 41 (obecnie ul. M. Łysenki).

W latach 1877–1888 siostry wybudowały klasztor i kościół według projektu i pod kierownictwem prof. Juliana Zachariewicza. Kościół znajdował się w centrum kompleksu a po jego wschodniej i zachodniej stronie wznosiły się dwa skrzydła klasztoru. Cały zespół zbudowano w stylu neoromańskim z czerwonej i żółtej cegły i pozostawiono nietynkowany. Wnętrza były zdobione w stylu neoromańskim z dodatkiem eklektyzmu. Wolno stojący ołtarz główny zaprojektował prof. Leonard Marconi, zaś wykonała z marmuru firma Leopolda Schimsera ze Lwowa. Witraże wykonała firma Franza Mayera z Monachium.

W dniu 29 września 1889 nuncjusz papieski w Wiedniu kardynał A. Galimberti dokonał konsekracji kościoła w obecności trzech lwowskich metropolitów katolickich.

Po 1945 zespół kościelno-klasztorny zamknięto. W klasztorze umieszczono oddział zakaźny szpitala klinicznego.

W 1991 nieczynny kościół został przekazany Ukraińskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu i w następnym roku wyświęcony jako cerkiew pod wezwaniem św. Jana Złotoustego. W 1993 r. cerkiew przeszła w jurysdykcję Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego (ukr. Українська Православна Церква Київського Патрiархату), a w lewym skrzydle byłego klasztoru otworzono w 1990 r. prawosławne seminarium duchowne (przekształcone w 1996 r. w Lwowską Prawosławną Akademię Teologiczną). Od 2018 r. świątynia należy do Kościoła Prawosławnego Ukrainy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum 1992, Wrocław, ​ISBN 83-04-03913-3
  • Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
  • Kościoły i klasztory Lwowa z wieków XIX i XX, Kraków: Międzynarodowe Centrum Kultury 2004, ss. 77—101. ​ISBN 83-85739-17-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]