Willa Władysława Godowskiego we Lwowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Ilustracja
Willa Władysława Godowskiego przy ul. Kosta Łewyckiego 23 we Lwowie (widok współczesny)
Państwo  Ukraina
Obwód  lwowski
Miejscowość Lwów
Adres ul. Kosta Łewyckiego 23
Typ budynku kamienica
Architekt Władysław Godowski
Kondygnacje 2
Ukończenie budowy 1888
Położenie na mapie Lwowa
Mapa lokalizacyjna Lwowa
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Willa Władysława Godowskiego we Lwowie
Ziemia49°50′07″N 24°02′20″E/49,835278 24,038889

Willa Władysława Godowskiego we Lwowie – budynek przy ul. Kostia Łewyckiego 23 we Lwowie wzniesiony w 1888 według projektu Władysława Godowskiego jako dom własny. W latach 1911–1939 pełnił funkcję domu modlitwy Chrześcijańsko-mennonickiej Gminy Kiernica-Lwów. Po 1939 został przekształcony w budynek wielomieszkaniowy.

Dom przy ul. Jana Kochanowskiego 23 we Lwowie jako mennonicki dom modlitwy

W 1911 gmach został zakupiony przez Chrześcijańsko-mennonicką Gminę Kiernica-Lwów z przeznaczeniem na jej dom modlitwy i siedzibę[1][2]. Utworzono w nim salę nabożeństw, kancelarię parafialną, mieszkanie duszpasterza i bursę studencką[2].

W okresie międzywojennym willa miała adres: ul. Jana Kochanowskiego 23[1].

Gdy budynek był w posiadaniu gminy mennonickiej jej statystyka przedstawiała się następująco: w 1914 skupiała ona około 600 osób, w 1921 skupiała 361 osób, a w 1931 skupiała 550 osób. W okresie międzywojennym wierni pochodzili terenu województw: lwowskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego oraz krakowskiego. W pobliżu Lwowa zamieszkiwali w osadach: Falkenstein, Zimna Woda, Neuhof, Kiernica, Podusilna i Rohatyń[2].

Budynek przestał pełnić funkcje religijne po 1 września 1939[2][1].

W latach 40. cały obiekt został dostosowany do celów mieszkalnych[1].

Gmach został w 2017 wpisany do Rejestru pomników kulturowego dziedzictwa Ukrainy (Реєстр пам'яток культурної спадщини України)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]