Michał Kazimierz Radziwiłł Rybeńko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Kazimierz Radziwiłł „Rybeńko”
Ilustracja
Michał Kazimierz Radziwiłł "Rybeńko", obraz prawdopodobnie
pędzla S.A. Mirysa, zbiory muzeum w Mińsku na Białorusi
Herb
Trąby
Rodzina Radziwiłł
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1702
Ołyka
Data i miejsce śmierci 22 maja 1762
Wilno
Ojciec Karol Stanisław Radziwiłł
Matka Anna Katarzyna Sanguszko
Żona

Urszula Franciszka Wiśniowiecka
Anna Luiza Mycielska

Dzieci

z Urszulą Franciszką Wiśniowiecką:
Michał Krzysztof Radziwiłł
Janusz Tadeusz Radziwiłł
Karol Stanisław Radziwiłł „Panie Kochanku”
Anna Radziwiłł
Ludwika Radziwiłł
Teofilia Konstancja Radziwiłł
Katarzyna Karolina Radziwiłł
z Anną Luizą Mycielską:
Weronika Joanna Radziwiłł
Hieronim Wincenty Radziwiłł
Maria Wiktoria Radziwiłł
Józefina Radziwiłł
Konstancja Radziwiłł

Odznaczenia
Order Orła Białego Order św. Huberta (Bawaria) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie)

Michał Kazimierz Radziwiłł zwany Rybeńko herbu Trąby (ur. 13 czerwca 1702 w Ołyce, zm. 22 maja 1762 w Wilnie) – książę, wojewoda wileński i hetman wielki litewski od 1744, kasztelan wileński od 1742, wojewoda trocki od 1737, hetman polny litewski i kasztelan trocki od 1735, marszałek nadworny litewski od 1734, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1728 roku[1], koniuszy wielki litewski od 1728, IX ordynat nieświeski, VIII ordynat ołycki, VI pan na Białej, starosta przemyski, bracławski, kamieniecki, człuchowski, ostrski, krzyczowski, niżyński, owrucki, nowotarski, parczewski, osiecki, krzemieniecki, kowieński.

Życiorys[edytuj kod]

Był synem kanclerza wielkiego litewskiego Karola Stanisława Radziwiłła i Anny Katarzyny z Sanguszków, brat Hieronima Floriana, ojciec Karola Radziwiłła Panie Kochanku, najbogatszy z Radziwiłłów, bez talentów i zasług zarówno w wojsku, jak polityce, służalczy wobec dworu, skarbił sobie popularność wśród szlachty urządzaniem wspaniałych biesiad i łowów.

Był posłem na sejm 1720 roku[2]. Poseł na sejm 1730 roku z ziemi mielnickiej[3]. Elektor Augusta III Sasa w 1733 roku[4]. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej[5].

10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[6].

W 1727 został kawalerem Orderu Orła Białego. W 1724 otrzymał bawarski Order Świętego Huberta, w 1758 odznaczony rosyjskim Orderem Św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania[7].

Maria Karolina Sobieska zapisała mu cały swój majątek[8].

Ufundował nagrobki Jana III Sobieskiego, Marii Kazimiery oraz Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Eleonory Austriaczki w katedrze wawelskiej[9].

Zobacz też[edytuj kod]

Przypisy

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 134.
  2. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. II, Poznań 1855, s. 108.
  3. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 17.
  4. Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. / zestawili w porządek abecadłowy Jerzy Dunin-Borkowski i Miecz. Dunin-Wąsowicz, Lwów 1910, s. 185.
  5. Uchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 20.
  6. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775. P. 1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 126.
  7. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 154.
  8. Jarosław Poraziński, Sobieski Jakub Ludwik h. Janina (1667—1737) [w:] Polski Słownik Biograficzny, Warszawa — Kraków : Polska Akademia Nauk, Polska Akademia Umiejętności 2000, t. XXXIХ/4, zeszyt 163, s. 495.
  9. Jan Adamczewski, Mała Encyklopedia Krakowa, Kraków 1996.

Literatura[edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj kod]