Janusz Kamiński (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Kamiński
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1933
Siedlce
Minister transportu, żeglugi i łączności
Okres od 24 października 1987
do 12 września 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Franciszek Wielądek
Minister komunikacji
Okres od 31 października 1981
do 24 października 1987
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Mieczysław Zajfryd

Janusz Kamiński (ur. 13 listopada 1933 w Siedlcach) - polski inżynier elektryk, kolejarz i polityk, minister komunikacji w latach 1981–1987, minister transportu, żeglugi i łączności w latach 1987–1989.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Inżynier elektryk o specjalności trakcji elektrycznej, ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. Od 1955 związany z resortem komunikacji, najpierw bezpośrednio w strukturach Polskich Kolei Państwowych będąc zatrudniony od stanowiska starszego mechanika (maszynisty) w Elektrowozowni Warszawa Grochów, w 1969 został zastępcą dyrektora, a od 1970 do 1973 dyrektor Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie. Następnie w latach 1973-1981 powierzono mu funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Komunikacji, od 1981 ministra komunikacji w rządach Wojciecha Jaruzelskiego i Zbigniewa Messnera zarazem pełniącego też obowiązki dyrektora generalnego PKP[1]. Od 1987 minister transportu, żeglugi i łączności w rządach Zbigniewa Messnera i Mieczysława Rakowskiego. W 1995 został dyrektorem Biura Handlu Zagranicznego Kamax S.A. w Warszawie a następnie doradcą zarządu Grupy AXTONE S.A.

Od 1960 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zwierzchnika działającej w latach 1978–1987 w strukturach ministerstwa Dyrekcji Generalnej PKP.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]