Schron turystyczny „Losertówka” na Babiej Górze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy schronu turystycznego „Losertówka” na Babiej Górze. Zobacz też: Schronisko turystyczne na Babiej Górze.
Schron turystyczny „Losertówka” na Babiej Górze
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Pasmo Beskid Żywiecki, Karpaty
Wysokość 1724 m n.p.m.
Data otwarcia 26 sierpnia 1852
Data zamknięcia 1854
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Dawna lokalizacja schronu
Dawna lokalizacja schronu
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Dawna lokalizacja schronu
Dawna lokalizacja schronu
Ziemia49°34′24″N 19°31′46″E/49,573333 19,529444

Schron turystyczny „Losertówka” na Babiej Górze – nieistniejący górski schron turystyczny w Beskidzie Żywieckim na szczycie Babiej Góry, położony na wysokości 1724 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy schron powstał w rejonie szczytowym Babiej Góry w 1806 dla arcyksięcia Józefa Antoniego Habsburga (tzw. schron arcyksiążęcy), ale uległ szybkiemu zniszczeniu. Kolejnym obiektem był schron „Losertówka” na północno-wschodnim spłaszczeniu szczytu, oddany do użytku i poświęcony 26 sierpnia 1852 z inicjatywy i funduszy hrabiego Filipa Ludwika de Saint Genois. Stała na wysokości około 1724 m n.p.m. W 1854 zniszczeniu uległ dach budowli, ale sklepienie było jeszcze całe. 23 lipca 1855 potężna burza zawaliła południowo-wschodnie naroże sklepienia. Do początku XX wieku przetrwały fragmenty ścian, których resztki stały jeszcze po 1920. W latach 30. XX wieku pamięć o obiekcie zanikła zupełnie. Pamięci historycznej przywrócił ją dopiero Juliusz Zborowski w 1936, ale jej lokalizację ustalono dopiero w 1977. Okoliczności i datę powstania zbadano w 1978[1].

Obecnie widoczne są jeszcze ślady fundamentów schronu[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obiekt wzniesiono z lokalnego piaskowca na planie kwadratu (około 4 x 4 metry). Sklepienie było krzyżowe. W każdej ścianie istniało okno (łącznie trzy) i drzwi od frontu. Przy powierzchni 8 m² schron mógł pomieścić do dwudziestu osób. Miejscowi górale nazywali go kaplicą, gdyż architektonicznie czerpał z typowych kapliczek babiogóskich[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Józef Łepkowski genezę nazwy tłumaczył w 1853 uczczeniem przez fundatora postaci Józefa Losertha, starosty wadowickiego, aktywnie zwalczającego uczestników rzezi galicyjskiej (starostowie z Tarnowa i Bochni raczej sprzyjali rabantom)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Mała Encyklopedia Babiogórska, Władysław Midowicz (red.), Pruszków: Rewasz, 1992, s. 47-48, ISBN 83-85557-04-0, OCLC 749244498.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]