Schronisko PTTK na Hali Boraczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Żywiecki
Wysokość 854 m n.p.m.
Data otwarcia 1926 (I schronisko), 18 grudnia 1932 (II schronisko)
Właściciel Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Ziemia49°32′38″N 19°10′06″E/49,543889 19,168333
Strona internetowa
Pierwsze schronisko na Hali Boraczej, Żydowskiego Towarzystwa Turystyczno-Narciarskiego „Makkabi” z Bielska
Schronisko przed wymianą elewacji w 2008

Schronisko PTTK na Hali Boraczejgórskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Beskidzie Żywieckim, na Hali Boraczej. Położone jest na wysokości 854 m n.p.m., na przełęczy pomiędzy Prusowem a wierzchołkiem 998 m n.p.m., na północno-zachodnim grzbiecie Redykalnego Wierchu[1]. Terytorialnie należy do gminy Milówka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze schronisko wybudowane zostało w 1926 (Edward Moskała podaje 1925[2]) przez Żydowskie Towarzystwo Sportowe „Makkabi” z Bielska jako obiekt drewniany. Było to wówczas pierwsze żydowskie schronisko na świecie[3]. Po jego uruchomieniu opiekę nad obiektem objęło Żydowskie Towarzystwo Turystyczno-Narciarskie (powstałe z sekcji narciarskiej ŻTS). Schronisko było małe, z beli ciosanych, na kamiennej podmurówce, z gankiem. 12 kwietnia 1932 budynek strawił pożar, jednak szybko podjęto się odbudowy i 18 grudnia 1932 otwarto nowe, murowane schronisko. Według innych źródeł, ze względu na dużą popularność stary obiekt okazał się za mały, więc w 1934 wybudowano obok drugie schronisko, murowane i większe. Stary obiekt miał z czasem stać się budynkiem gospodarczym[2]. Nowy obiekt posiadał dwie duże sale restauracyjne i 50 miejsc noclegowych.

Schronisko nazwano imieniem Maxa Nordaua (Nordauhaus). Było jednym z najnowocześniejszych w Polsce – zasilane było energią elektryczną, posiadało 8 pokoi gościnnych, świetlicę, pomieszczenia gospodarcze – mogło pomieścić 100 osób. Przy budynku wybudowano także domek zdrojowy i składnicę nart. Działała przy nim także poczta górska, a od grudnia 1936 połączenie ze światem zapewniała linia telefoniczna[3].

W czasie II wojny światowej schronisko uległo rabunkowi i dewastacji, następnie zostało przejęte przez Beskidenverein. Po wojnie stało się własnością babiogórskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, który uruchomił je 29 września 1946. W latach 1968–1970 Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze dokonało generalnego remontu, zmieniającego wygląd zewnętrzny budynku[4]. Jesienią 2008 dokonano wymiany elewacji, która była wykonana z płyt cementowo-azbestowych na drewnianą oblicówkę.

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Schronisko dysponuje 34 miejscami noclegowymi w pokojach 2, 4 i 10–osobowych. Turyści mogą skorzystać z jadalni, sali z kominkiem, wypożyczalni sprzętu narciarskiego[5]

Ze schroniska roztaczają się widoki na Beskid Śląski (Barania Góra, Ochodzita) i Żywiecki (Sucha Góra, Muńcuł, Boraczy Wierch, Lipowski Wierch, Rysianka, Romanka).

Niedaleko schroniska znajduje się wyciąg narciarski[5].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony z Hali Rysianka (1,40h)
szlak turystyczny zielony z Milówki (2h)
szlak turystyczny niebieski z Rajczy (3h)
szlak turystyczny żółty z Rajczy przez Redykalny Wierch (4,15h)
szlak turystyczny czarny z Żabnicy Skałki (1h)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  2. a b Edward Moskała: Schroniska górskie PTTK w województwie bielskim. Warszawa-Kraków: PTTK Wydawnictwo „Kraj”, 1983, s. 144. ISBN 83-00-00548-X.
  3. a b Stowarzyszenie „Olszówka”: Wielokulturowość w Karpatach. Kluby „Makabi” (pol.). [dostęp 2012-10-04].
  4. Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  5. a b Oficjalna strona schroniska na Hali Boraczej. [dostęp 2018-08-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]