Schronisko PTTK na Hali Boraczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Żywiecki
Wysokość 854 m n.p.m.
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Ziemia49°32′38″N 19°10′06″E/49,543889 19,168333
Strona internetowa
Schronisko przed wymianą elewacji

Schronisko PTTK na Hali Boraczejschronisko turystyczne PTTK na Hali Boraczej w Beskidzie Żywieckim. Położone jest na wysokości 854 m n.p.m., na przełęczy pomiędzy Prusowem (1010 m) a wierzchołkiem 998 m na północno-zachodnim grzbiecie Redykalnego Wierchu[1]. Terytorialnie należy do gminy Milówka.

Historia[edytuj]

Pierwsze, drewniane schronisko wybudowane zostało w 1928 roku (Edward Moskała podaje rok 1925[2]) przez Żydowskie Towarzystwo Sportowe „Makkabi” z Bielska jako obiekt drewniany. Było to wówczas pierwsze żydowskie schronisko na świecie[3]. Po jego uruchomieniu opiekę nad schroniskiem objęło Żydowskie Towarzystwo Turystyczno-Narciarskie (powstałe z sekcji narciarskiej ŻTS). Schronisko było małe, z beli ciosanych, na kamiennej podmurówce, z gankiem. 12 marca 1932 budynek strawił pożar, jednak szybko podjęto się odbudowy i w listopadzie otwarto nowe, murowane schronisko[3]. Według innych źródeł, ze względu na dużą popularność stary obiekt okazał się za mały, więc w 1934 wybudowano obok drugie schronisko, murowane i większe. Stary obiekt miał z czasem stać się budynkiem gospodarczym[2]. Posiadał dwie duże sale restauracyjne i 50 miejsc noclegowych.

Nowe schronisko, nazwane imieniem Maxa Nordaua, było jednym z najnowocześniejszych w Polsce – zasilane było energią elektryczną, posiadało 8 pokoi gościnnych, świetlicę, pomieszczenia gospodarcze – ogólnie mogło pomieścić 100 osób. Przy budynku wybudowano także domek zdrojowy i składnicę nart. Działała przy nim także poczta górska, a od grudnia 1936 roku połączenie ze światem zapewniała linia telefoniczna[3].

W czasie II wojny światowej schronisko uległo rabunkowi i dewastacji, przetrwało jednak wojnę. Po wojnie stało się własnością babiogórskiego oddziału PTT, który ponownie uruchomił je w 1946 r. W latach 1968-1970 dokonano generalnego remontu, zmieniającego wygląd zewnętrzny[4]. Jesienią 2008 r. wykonano wymianę elewacji na drewnianą.

Schronisko oferuje widoki na Beskid Śląski (Barania Góra, Ochodzita) i Żywiecki (Sucha Góra, Muńcuł, Boraczy Wierch, Lipowski Wierch, Rysianka, Romanka).

Warunki pobytu[edytuj]

Schronisko dysponuje 34 miejscami noclegowymi w pokojach 2-, 4- i 10–osobowych. Turyści mogą skorzystać z jadalni, sali z kominkiem, wypożyczalni sprzętu narciarskiego[5]

Jak dotrzeć?[edytuj]

szlak turystyczny zielony z Hali Rysianka (1,40h)
szlak turystyczny zielony z Milówki (2h)
szlak turystyczny niebieski z Rajczy (3h)
szlak turystyczny żółty z Rajczy przez Redykalny Wierch (4,15h)
szlak turystyczny czarny z Żabnicy Skałki (1h)

Atrakcje turystyczne[edytuj]

Niedaleko schroniska znajduje się wyciąg narciarski. Istnieje możliwość zorganizowania ogniska z pieczeniem na rożnie oraz kuligu[5].

Informacje teleadresowe[edytuj]

Przypisy

  1. Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  2. a b Edward Moskała: Schroniska górskie PTTK w województwie bielskim. Warszawa-Kraków: PTTK Wydawnictwo „Kraj”, 1983, s. 144. ISBN 83-00-00548-X.
  3. a b c Stowarzyszenie „Olszówka”: Wielokulturowość w Karpatach. KLUBY „MAKABI” (pol.). [dostęp 2012-10-04].
  4. Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  5. a b Oficjalna strona schroniska na Hali Boraczej. [dostęp 2012-10-04].