Schronisko PTTK na Hali Boraczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Ilustracja
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Żywiecki
Wysokość 854 m n.p.m.
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Schronisko PTTK na Hali Boraczej
Ziemia49°32′38″N 19°10′06″E/49,543889 19,168333
Strona internetowa
Schronisko przed wymianą elewacji
Pierwsze żydowskie turystyczne schronisko górskie na świecie Żydowskiego Towarzystwa Turystyczno Narciarskiego Makkabi Bielsko

Schronisko PTTK na Hali Boraczejschronisko turystyczne PTTK na Hali Boraczej w Beskidzie Żywieckim. Położone jest na wysokości 854 m n.p.m., na przełęczy pomiędzy Prusowem (1010 m) a wierzchołkiem 998 m na północno-zachodnim grzbiecie Redykalnego Wierchu[1]. Terytorialnie należy do gminy Milówka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze, drewniane schronisko wybudowane zostało w 1928 roku (Edward Moskała podaje rok 1925[2]) przez Żydowskie Towarzystwo Sportowe „Makkabi” z Bielska jako obiekt drewniany. Było to wówczas pierwsze żydowskie schronisko na świecie[3]. Po jego uruchomieniu opiekę nad schroniskiem objęło Żydowskie Towarzystwo Turystyczno-Narciarskie (powstałe z sekcji narciarskiej ŻTS). Schronisko było małe, z beli ciosanych, na kamiennej podmurówce, z gankiem. 12 marca 1932 budynek strawił pożar, jednak szybko podjęto się odbudowy i w listopadzie otwarto nowe, murowane schronisko[3]. Według innych źródeł, ze względu na dużą popularność stary obiekt okazał się za mały, więc w 1934 wybudowano obok drugie schronisko, murowane i większe. Stary obiekt miał z czasem stać się budynkiem gospodarczym[2]. Posiadał dwie duże sale restauracyjne i 50 miejsc noclegowych.

Nowe schronisko, nazwane imieniem Maxa Nordaua, było jednym z najnowocześniejszych w Polsce – zasilane było energią elektryczną, posiadało 8 pokoi gościnnych, świetlicę, pomieszczenia gospodarcze – ogólnie mogło pomieścić 100 osób. Przy budynku wybudowano także domek zdrojowy i składnicę nart. Działała przy nim także poczta górska, a od grudnia 1936 roku połączenie ze światem zapewniała linia telefoniczna[3].

W czasie II wojny światowej schronisko uległo rabunkowi i dewastacji, przetrwało jednak wojnę. Po wojnie stało się własnością babiogórskiego oddziału PTT, który ponownie uruchomił je w 1946 r. W latach 1968-1970 dokonano generalnego remontu, zmieniającego wygląd zewnętrzny[4]. Jesienią 2008 r. wykonano wymianę elewacji na drewnianą.

Schronisko oferuje widoki na Beskid Śląski (Barania Góra, Ochodzita) i Żywiecki (Sucha Góra, Muńcuł, Boraczy Wierch, Lipowski Wierch, Rysianka, Romanka).

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Schronisko dysponuje 34 miejscami noclegowymi w pokojach 2-, 4- i 10–osobowych. Turyści mogą skorzystać z jadalni, sali z kominkiem, wypożyczalni sprzętu narciarskiego[5]

Jak dotrzeć?[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony z Hali Rysianka (1,40h)
szlak turystyczny zielony z Milówki (2h)
szlak turystyczny niebieski z Rajczy (3h)
szlak turystyczny żółty z Rajczy przez Redykalny Wierch (4,15h)
szlak turystyczny czarny z Żabnicy Skałki (1h)

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Niedaleko schroniska znajduje się wyciąg narciarski. Istnieje możliwość zorganizowania ogniska z pieczeniem na rożnie oraz kuligu[5].

Informacje teleadresowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  2. a b Edward Moskała: Schroniska górskie PTTK w województwie bielskim. Warszawa-Kraków: PTTK Wydawnictwo „Kraj”, 1983, s. 144. ISBN 83-00-00548-X.
  3. a b c Stowarzyszenie „Olszówka”: Wielokulturowość w Karpatach. KLUBY „MAKABI” (pol.). [dostęp 2012-10-04].
  4. Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  5. a b Oficjalna strona schroniska na Hali Boraczej. [dostęp 2012-10-04].