Schronisko PTTK na Błatniej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko PTTK na Błatniej
Ilustracja
Północna elewacja schroniska
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 891 m n.p.m.
Data otwarcia 1926
Właściciel Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Schronisko PTTK na Błatniej
Schronisko PTTK na Błatniej
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Schronisko PTTK na Błatniej
Schronisko PTTK na Błatniej
Ziemia49°44′50,0″N 18°56′33,5″E/49,747222 18,942639
Strona internetowa

Schronisko PTTK na Błatniejgórskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Beskidzie Śląskim, na Błatnej (Górze Błotnej), na wysokości 891 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko powstało w latach 1925–1926. Zostało wybudowane przez niemieckie Towarzystwo Turystyczne „Przyjaciele Przyrody” (niem. Touristen-Verein „Naturfreunde”) z Aleksandrowic. Budowniczym był cieśla Jan Krechut z Jaworza. Uroczyste otwarcie nastąpiło 23 maja 1926. Schronisko miało około 50 miejsc noclegowych, w tym 20 na łóżkach.

W 1930 koło Polskie Towarzystwo Tatrzańskie z Bielska zakupiło w pobliżu niemieckiego schroniska parcelę, aby wybudować własny obiekt. Ostatecznie, głównie z powodów finansowych (koło, a później oddział bielski rozpoczął budowę schroniska „Dworzec Beskidzki” w Zwardoniu) polskie schronisko nigdy nie powstało.

W czasie II wojny światowej Niemcy zajęli schronisko do celów wojskowych. Pod koniec działań wojennych, zimą 1944/1945, zdewastowali budynek, wykorzystując materiał z jego rozbiórki do budowy pobliskich umocnień polowych. Po II wojnie światowej zniszczone schronisko przejęło Polskie Towarzystwo Tatrzańskie i przystąpiło do jego odbudowy (wykorzystano m.in. materiały z budynku gospodarczego). Ponowne otwarcie obiektu nastąpiło już sierpniu 1945. W 1946 schronisko miało 15 miejsc noclegowych w 4 pokojach.

W latach 1959–1962 nastąpiła rozbudowa schroniska, pod opieką cieszyńskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Kolejny duży remont miał miejsce w latach 1965–1968 – powstała wówczas obecna jadalnia, zmodernizowano kuchnię i sanitariaty, doprowadzono energię elektryczną oraz zainstalowano centralne ogrzewanie. Obiekt przykryto także nowym dachem.

W 2005 zdjęto ze ścian zewnętrznych budynku płyty azbestowo-cementowe i pokryto je drewnianą oblicówką.

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Schronisko ma 50 miejsc noclegowych w pokojach dwu- i wieloosobowych. Do dyspozycji jest bufet z jadalnią, a w sezonie letnim czynny jest również ogródek.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]