Schronisko turystyczne na Dębowcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko turystyczne
na Dębowcu
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 526 m n.p.m.
Data otwarcia 1895
Właściciel Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, rodzina Kucharskich („Kedan” s.c.)
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Schronisko na Dębowcu
Schronisko na Dębowcu
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Schronisko na Dębowcu
Schronisko na Dębowcu
Ziemia49°46′49,4″N 19°00′54,1″E/49,780389 19,015028
Strona internetowa

Schronisko turystyczne na Dębowcugórskie schronisko turystyczne, obecnie gospoda w Beskidzie Śląskim, na Dębowcu w grupie Klimczoka, na wysokości 526 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie w I połowie XIX wieku na górnym skraju polany zarząd lasów księcia Sułkowskiego wzniósł solidną, modrzewiową gajówkę, którą w 1895 przejęło niemieckie towarzystwo turystyczne Beskidenverein z Bielska. Początkowo obiekt służył jednak jako restauracja Baumgärtel (Zakątek Leśny), funkcję schroniska zaczęło pełnić później.

W okresie II wojny światowej gospodarzem schroniska był A. Kubitza. Po wojnie zaniedbane i splądrowane schronisko wykorzystywał Związek Harcerstwa Polskiego. W 1954 Dyrekcja Lasów Państwowych przekazała schronisko oddziałowi Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Bielsku-Białęj. Po przeprowadzeniu remontu, w 1955 wybudowano obok schroniska domki campingowe, w których urządzono 30 miejsc noclegowych. Przez wiele lat rozpoczynały się tu turnusy wędrownych wczasów turystycznych, organizowanych przez PTTK w Beskidach. W kolejnych latach stare domki wymieniono na nowe, obszerniejsze o 2 pomieszczeniach[1]. Gospodarzami schroniska PTTK byli kolejno: Wiesław Szafrański, Jan Bieroński, Jerzy Sikora oraz Barbara i Andrzej Kamieńscy.

Od 1992 w obiekcie funkcjonował ośrodek campingowy i gastronomiczny. Zlikwidowano zużyte domki campingowe, a budynek wyremontowano. W 2002 budynek wydzierżawiała rodzina Kucharskich („Kedan” s.c.), która poddała go kolejnemu generalnemu remontowi, w trakcie którego całkowicie zmodernizowano wnętrza, odrestaurowano przeszkloną werandę, zbudowano ekologiczną oczyszczalnię ścieków i przeniesiono toalety do wnętrza budynku. Pod koniec 2012 rozpoczęła się kolejna modernizacja schroniska – do tej pory w części sal jadalnych posadzkę wyłożono kamieniem, podobną podłogę zaplanowano dla sali kominkowej oraz werandy, przebudowie ma ulec również kuchnia, a zewnętrzna elewacja zostanie w przeciągu dwóch najbliższych lat odrestaurowana.

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Obiekt nie oferuje noclegów i podobnie jak w początkach działalności, pełni rolę restauracji (gospody). Ze schroniska roztacza się przepiękna panorama Bielska-Białej i zachodniej części Beskidu Małego z grupą Magurki Wilkowickiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barański Mirosław J.: Beskid Śląski. Pasma Klimczoka i Równicy (...)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 80–86. ISBN 978-83-925599-3-1.
  • Barański Mirosław J. - Beskid Śląski. Pasmo Klimczoka i Równicy. Przewodnik turystyczny. Seria "Polskie góry" - nr 2. Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1995, ​ISBN 83-7005-360-2
  • Beskid Śląski. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. "Compass", wyd. II, Kraków 2004, ​ISBN 83-89165-68-6