Schronisko turystyczne na Dębowcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko turystyczne
na Dębowcu
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Pasmo

Beskid Śląski, Karpaty

Wysokość

526 m n.p.m.

Data otwarcia

1895

Właściciel

Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, rodzina Kucharskich („Kedan” s.c.)

Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa konturowa Beskidu Śląskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Schronisko na Dębowcu”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Schronisko na Dębowcu”
Ziemia49°46′49,4″N 19°00′54,1″E/49,780389 19,015028
Strona internetowa

Schronisko turystyczne na Dębowcugórskie schronisko turystyczne, obecnie gospoda w Beskidzie Śląskim, na Dębowcu w grupie Klimczoka, na wysokości 526 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie w I połowie XIX wieku na górnym skraju polany zarząd lasów księcia Sułkowskiego wzniósł solidną, modrzewiową gajówkę, którą w 1895 przejęło niemieckie towarzystwo turystyczne Beskidenverein z Bielska. Początkowo obiekt służył jednak jako restauracja Baumgärtel (Zakątek Leśny), funkcję schroniska zaczęło pełnić później.

W okresie II wojny światowej gospodarzem schroniska był A. Kubitza. Po wojnie zaniedbane i splądrowane schronisko wykorzystywał Związek Harcerstwa Polskiego. W 1954 Dyrekcja Lasów Państwowych przekazała schronisko oddziałowi Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Bielsku-Białej. Po przeprowadzeniu remontu, w 1955 wybudowano obok schroniska domki campingowe, w których urządzono 30 miejsc noclegowych. Przez wiele lat rozpoczynały się tu turnusy wędrownych wczasów turystycznych, organizowanych przez PTTK w Beskidach. W kolejnych latach stare domki wymieniono na nowe, obszerniejsze o 2 pomieszczeniach[1]. Gospodarzami schroniska PTTK byli kolejno: Wiesław Szafrański, Jan Bieroński, Jerzy Sikora oraz Barbara i Andrzej Kamieńscy.

Od 1992 w obiekcie funkcjonował ośrodek campingowy i gastronomiczny. Zlikwidowano zużyte domki campingowe, a budynek wyremontowano. W 2002 budynek wydzierżawiała rodzina Kucharskich („Kedan” s.c.), która poddała go kolejnemu generalnemu remontowi, w trakcie którego całkowicie zmodernizowano wnętrza, odrestaurowano przeszkloną werandę, zbudowano ekologiczną oczyszczalnię ścieków i przeniesiono toalety do wnętrza budynku. Pod koniec 2012 rozpoczęła się kolejna modernizacja schroniska – do tej pory w części sal jadalnych posadzkę wyłożono kamieniem, podobną podłogę zaplanowano dla sali kominkowej oraz werandy, przebudowie ma ulec również kuchnia, a zewnętrzna elewacja zostanie w przeciągu dwóch najbliższych lat odrestaurowana.

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Obiekt nie oferuje noclegów i podobnie jak w początkach działalności, pełni rolę restauracji (gospody). Sprzed schroniska roztacza się rozległa panorama Bielska-Białej i zachodniej części Beskidu Małego z grupą Magurki Wilkowickiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barański Mirosław J.: Beskid Śląski. Pasma Klimczoka i Równicy (...)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 80–86. ISBN 978-83-925599-3-1.
  • Barański Mirosław J. - Beskid Śląski. Pasmo Klimczoka i Równicy. Przewodnik turystyczny. Seria "Polskie góry" - nr 2. Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1995, ISBN 83-7005-360-2
  • Beskid Śląski. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. "Compass", wyd. II, Kraków 2004, ISBN 83-89165-68-6