Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
{{{Schronisko turystyczne infobox}}}
Państwo Polska
Pasmo Beskid Wyspowy, Karpaty
Wysokość 1022 m n.p.m.
Data otwarcia 1931
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim
Ziemia 49°39′12,3″N 19°59′30,7″E/49,653417 19,991861
http://lubon.pttk.pl/home.htm

Schronisko na Luboniu Wielkim – górskie schronisko turystyczne w Beskidzie Wyspowym, znajdujące się na szczycie Lubonia Wielkiego (1022 m). Jest to schronisko o bardzo oryginalnym wyglądzie, przypominające nieco domek Baby Jagi. Jako jedyne wśród schronisk posiada duży 9-osobowy pokój z oknami na cztery strony świata, z których rozpościera się rozległa panorama. Schronisko dysponuje (2007 r.) łącznie 25 miejscami noclegowymi. Oprócz wspomnianego 9-osobowego pokoju ma 16 miejsc w letniej przybudówce. Posiada także świetlicę, bufet turystyczny, prysznic. W otoczeniu schroniska znajduje się duża stacja przekaźnikowa, zadaszona kaplica, budka, stoły i ławki dla turystów, miejsce na ognisko. Z polany przy schronisku rozpościera się widok na północną i zachodnią stronę, szczególnie dobrze widać stąd Szczebel, Lubogoszcz, Babią Górę i Beskid Makowski.

Schronisko wybudowane zostało w 1931 r. Inicjatorem budowy był Stanisław Dunin-Borkowski. W czasie II wojny światowej w schronisku kwaterowali partyzanci AK. Szczęśliwie uniknęło spalenia przez Niemców, którzy w połowie września 1944 roku, w ramach akcji zwalczania partyzantów, w sile 800 żołnierzy weszli na szczyt Lubonia Wielkiego. Ówczesnemu gospodarzowi schroniska Wierciakowi (również był żołnierzem AK) udało się jednak wytłumaczyć Niemcom, że schronisko jest niezbędne dla niemieckiej straży leśnej[1].

Schronisko czynne jest również w zimie. W tym celu regularnie odśnieżany jest zielony szlak turystyczny z Rabki-Zarytego. Możliwość uprawiania paralotniarstwa, akceptowane są psy[2]. Nieco poniżej schroniska rezerwat przyrody Luboń Wielki z największym w całym Beskidzie Wyspowym gołoborzem i licznymi jaskiniami.

Budynek schroniska jest wpisany do rejestru zabytków (nr A-1184/M z 14.12.2009)[3].

Szlaki turystyczne[edytuj]

Do schroniska dojść można kilkoma szlakami[4]:

szlak turystyczny żółty – żółty z Rabki-Zaryte, tzw. Perć Borkowskiego prowadząca przez rezerwat przyrody. Jest to najtrudniejszy szlak, w obrębie rezerwatu wspinaczka po skałach. Czas przejścia: 2 godz. (↓ 1.30 godz.), przewyższenie 560 m, odległość 5,1 km
szlak turystyczny zielony – zielony z Rabki-Zaryte. Czas przejścia: 1.50 godz. (↓ 1.05 godz.), przewyższenie 530 m, odległość 4,4 km
szlak turystyczny czerwony – czerwony z Mszany Dolnej przez przełęcz Glisne. Czas przejścia: 2.15 godz. (↓ 1.50 godz.), przewyższenie 560 m, odległość 8,3 km. Jest to tzw. Mały Szlak Beskidzki, który kończy się właśnie tu, na szczycie Lubonia Wielkiego
szlak turystyczny niebieski – niebieski z Rabki Zaryte wzdłuż Rolskiego Potoku. Czas przejścia: 1.20 godz. (↓ 0.50 godz.), przewyższenie 550 m, odległość 3,3 km
szlak turystyczny niebieski – niebieski z Naprawy Dolnej przez Luboń Mały i Polanę Surówki. Czas przejścia: 2.15 godz. (1.40 godz.), przewyższenie 460 m, odległość 7,6 km
Widok spod schroniska
Tablica pamiątkowa
Sypialnia

Przypisy

  1. Działalność oddziału AK „Luboń”
  2. Oficjalna strona schroniska. [dostęp 2009-02-14].
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 31 marca 2016. [dostęp 2013-02-05].
  4. Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.

Linki zewnętrzne[edytuj]