Schronisko turystyczne na Trzech Kopcach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko turystyczne
na Trzech Kopcach
Ilustracja
Pozostałości schroniska (2005)
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość ok. 1080 m n.p.m.
Data otwarcia 1937
Data zamknięcia 1945
Właściciel Oddział PTT z Bielska-Białej
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Dawna lokalizacja schroniska
Dawna lokalizacja schroniska
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Dawna lokalizacja schroniska
Dawna lokalizacja schroniska
Ziemia49°44′12″N 18°59′10″E/49,736667 18,986111

Schronisko turystyczne na Trzech Kopcach – nieistniejące górskie schronisko turystyczne w Beskidzie Śląskim, na szczycie Trzech Kopców. Położone było na wysokości ok. 1080 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 30. XX wieku, na szczycie Trzech Kopców, na gruncie wydzierżawionym od barona Ottona Klobusa, Niemiec Robert Urbanke z Wilkowic wraz z żoną Anielą zbudowali schronisko turystyczne (po pożarze swojego schroniska na Magurce Wilkowickiej). Piętrowy budynek schroniska miał 35 noclegowych (20 na łóżkach i 15 na siennikach). Zgoda na działalność schroniska została wydana 29 kwietnia 1937. W 1938 Koło Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z Białej wynajęło w schronisku jedną z sal i uruchomiło w niej swoją czwartą stację turystyczną. Żona Roberta Urbanke, Aniela, była przyjaźnie nastawiona do Polaków. Istniejące wcześniej schronisko na Szyndzielni i schronisko na Klimczoku służyły przede wszystkim turystom niemieckim. Dzięki stacji na Trzech Kopcach także polscy turyści znaleźli w tym rejonie bazę dla siebie. Również w czasie okupacji Polacy często tu zaglądali, zwłaszcza gdy po wcieleniu Roberta Urbanke do wojska niemieckiego samodzielnie gospodarzyła tu jego żona.

Przez kilka sezonów zimowych stałymi gośćmi w schronisku byli polscy narciarze, którym przewodzili Edward Dudek i Józef Jurzak. W weekendy przyjeżdżali tu również Francuzi, Holendrzy i Belgowie, zatrudnieni jako robotnicy przymusowi w zakładach IG Farben w Oświęcimiu. W lutym 1944 rozegrane zostały tu nawet konspiracyjne Narciarskie Mistrzostwa Śląska, w których zwyciężył Józef Jurzak przed Janem Płonką i mieszkającym w Bielsku Szwajcarem Maxem Sheerem.

Budynek schroniska został poważnie zniszczony pod koniec II wojny światowej. Najpierw Niemcy wybudowali w okolicy szereg umocnień polowych, do wzniesienia których użyli m.in. drzwi i ścian działowych schroniska. Zimą i wiosną 1945 przebiegała tędy przez wiele tygodni linia frontu – w tym czasie dokonała się dalsza dewastacja obiektu. Ruiny schroniska rozebrano ostatecznie po 1949.

Pozostały po nim tylko widoczne do dziś fundamenty, przy szlak turystyczny żółty szlaku turystycznym z Klimczoka na Błatnią.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 147–153. ISBN 978-83-925599-3-1.
  • Barański Mirosław: Beskid Śląski. Pasma Klimczoka i Równicy. Przewodnik turystyczny, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1995, ​ISBN 83-7005-360-2​;
  • Mianowski Tomasz: Schroniska górskie w Karpatach Polskich w latach 1939-1945, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa-Kraków 1987, ​ISBN 83-7005-142-1