USS Hornet (CV-8)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
USS Hornet (CV-8)
Ilustracja
Typ

Yorktown

Historia
Stocznia

Newport News

Położenie stępki

25 września 1939

Wodowanie

14 grudnia 1940

 US Navy
Wejście do służby

20 października 1941

Zatopiony

26 października 1942

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

wyporność: 19 900 ton
pełna: 25 600 ton

Długość

251 metrów
linii wodnej: 232 metry

Szerokość

35 metrów

Zanurzenie

8,5 metra

Napęd
9 kotłów, 4 turbiny o łącznej mocy 120 000 KM (90 MW) napędzające 4 śruby
Prędkość

32,5 węzłów

Załoga

2919

USS Hornet (CV-8)amerykański lotniskowiec z czasów II wojny światowej, trzecia jednostka typu Yorktown. Do służby w marynarce amerykańskiej wszedł 20 października 1941 roku, rok później zaś został zatopiony w trakcie bitwy pod Santa Cruz.

W kwietniu 1942 roku eskortowany przez USS „Enterprise” (CV-6) przeprowadził rajd pułkownika Doolittle’a na Tokio, w czerwcu zaś tego roku nieudanie uczestniczył w bitwie pod Midway. Jego grupa lotnicza przeprowadziła wówczas tzw. „lot donikąd”, zaś eskadra torpedowa VT-8 została całkowicie zniszczona nad japońskimi lotniskowcami Kidō-butai. W drugiej połowie 1942 roku uczestniczył w kampanii na Salomonach, podczas której wziął udział w bitwie u Wschodnich Wysp Salomona. W następującej po niej bitwie koło wysp Santa Cruz został poważnie uszkodzony w atakach japońskiego lotnictwa pokładowego. Po nieudanej próbie odholowania go przez krążownik USS „Northampton” (CA-26), został opuszczony i 26 października 1942 roku zatopiony przez japońskie niszczyciele.

Za swoją heroiczną postawę podczas bitwy pod Midway, eskadra VT-8 okrętu, została odznaczona Presidential Unit Citation - najwyższym amerykańskim odznaczeniem bojowym przyznawanym jednostkom wojskowym. Wrak okrętu został odnaleziony w styczniu 2019

Był siódmym okrętem US Navy noszącym imię „Hornet” (Szerszeń).

Geneza i budowa[edytuj | edytuj kod]

W odpowiedzi na rosnące zagrożenie wojenne, fundusze na budowę trzeciego okrętu typu Yorktown zostały uchwalone w maju 1938 roku ustawą Naval Expansion Act[1]. Kongres autoryzował w tym czasie m.in. budowę nowych lotniskowców, które utworzyły później typ Essex, ich opracowanie musiało jednak zająć dużo czasu. Toteż jako tymczasowe szybkie rozwiązanie, wybrano budowę jednego okrętu opartego o sprawdzony projekt jednostek typu Yorktown, zaś budowa została autoryzowana marcu 1939 roku[1][2].

Stępkę pod okręt położono 25 września 1939 roku w stoczni Newport News Shipbuilding and Drydock Company w Wirginii[1]. Z uwagi na doświadczenie stoczni nabyte przy budowie siostrzanych lotniskowców USS „Yorktown” (CV-5) i „Enterprise” (CV-6), nowa jednostka była gotowa do wodowania już w grudniu następnego roku. Oficjalna ceremonia miała miejsce 14 grudnia 1940 roku, z żoną sekretarza marynarki Franka M. Knoxa, Annie Reid Knox, jako matką chrzestną. Wkrótce po wodowaniu jednostki z pochylni numer 2, jej miejsce w niej zajął pierwszy okręt nowego typu lotniskowców[1]. Od lipca 1940 roku na jednostce zaokrętowany został jeden z pionierów lotnictwa marynarki amerykańskiej komandor (US: „Captain”), późniejszy wiceadmirał, Marc „Pete” Mitscher, który został później jego pierwszym dowódcą[1]. 20 października 1941 roku, w bazie marynarki w Norfolk, okręt przyjęty został w skład United States Navy jako ósmy w kolejności lotniskowiec marynarki amerykańskiej – otrzymał wówczas oficjalnie nazwę USS „Hornet” (CV-8)[1][a]

Przez kolejne sześć tygodni „Hornet” przechodził testy morskie, przygotowując się do swojego rejsu dziewiczego, z uwagi jednak na trwające na Atlantyku działania wojenne, nie przechodził swoich testów u wybrzeży stanu Maine, jak wszystkie duże amerykańskie okręty w czasie pokoju, lecz w Zatoce Chesapeake[3]. Nie był jeszcze także wyposażony wówczas w swoje działa artylerii głównej kalibru 127 mm, które zostały dostarczone na okręt dopiero na przełomie października i listopada 1941 roku[3]. W połowie listopada „Hornet” powrócił do suchego doku w Newport News, gdzie dokonano drobnych korekt i napraw usterek wykrytych podczas testów, po czym udał się do Norfolk celem rozpoczęcia oficjalnego rejsu dziewiczego[3]. Po raz pierwszy spotkał się tam między innymi z „Yorkownem”, okrętem wiodącym swojego typu, przed jego wypłynięciem w drogę na Pacyfik[4].

Cztery dni po japońskim ataku na Pearl Harbor, Niemcy wypowiedziały wojnę Stanom Zjednoczonym, zaś dopiero 23 grudnia na okręcie zaokrętowali się mechanicy i inni członkowie obsługi grupy lotniczej Hornet Air Group (tudzież „Air Group 8”)[4]. Dzień później na okręcie po raz pierwszy wylądowała część jego grupy lotniczej – 66 w większości przestarzałych samolotów Grumman F4F-3 Wildcat eskadry myśliwskiej VF-8, dwupłatowych Curtiss SBC-4 Helldiver eskadr bombowców nurkujących VB-8 i VS-8 oraz powolnych maszyn torpedowych Douglas TBD Devastator eskadry torpedowej VT-8[4]. Z braku dostępnych maszyn, „Hornet” nie otrzymał wówczas pełnego ukompletowania grupy lotniczej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Rose Lisle: The Ship, s. 1-10
  2. Green Michael: Images of War, s. 18.
  3. a b c Rose Lisle: The Ship, s. 13-14
  4. a b c d Rose Lisle: The Ship, s. 15-19

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Litera „C” w numerze kadłuba oznacza „carrier” (lotniskowiec), litera „V” oznacza „statek powietrzny cięższy od powietrza” (w odróżnieniu od sterowców), cyfra 8 natomiast ósmy okręt tej klasy w historii marynarki amerykańskiej[1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Friedman: U.S. Aircraft Carriers. An Illustrated Design History. Annapolis: U.S. Naval Institute. ISBN 0-87021-739-9.
  • Green Michael: Images of War, Aircraft Carriers of The United States Navy. Barnsley: Pen and Sword. ISBN 978-1-78337-610-0.
  • Lisle A. Rose: The Ship That Held the Line: The USS Hornet and the First Year of the Pacific War. Annapolis: Naval Instute Press, 1995. ISBN 1-55750-729-5.
  • Craig Symonds: The Battle of Midway. Nowy Jork: Oxford University Press, 2011. ISBN 0-19-539793-2.
  • Craig Symonds: Nimitz at War: Command Leadership from Pearl Harbor to Tokyo Bay. Oxford University Press, 2022. ISBN 0-19-006236-3.
  • Ian W. Toll: Pacific Crucible. T. War at Sea in the Pacific, 1941-1942. Nowy Jork: Norton & Company, November 14, 2011, seria: Pacific War Trilogy. ISBN 978-0393068139.
  • Ian W. Toll: The Conquering Tide. T. War in the Pacific Islands, 1942–1944. Nowy Jork: Norton & Company, September 21, 2015, seria: Pacific War Trilogy. ISBN 0-393-08064-1.