Michelangelo Antonioni
| Michelangelo Antonioni | |||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 29 września 1912 Ferrara |
||||||||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 30 lipca 2007 Rzym |
||||||||||||||||
| Zawód | reżyser, scenarzysta | ||||||||||||||||
| Lata aktywności | 1942–2004 | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||||||
| Strona domowa | |||||||||||||||||
| Profil w bazie IMDb | |||||||||||||||||
| Profil w bazie Filmweb.pl | |||||||||||||||||
Michelangelo Antonioni (ur. 29 września 1912 w Ferrarze, zm. 30 lipca 2007 w Rzymie)[1] – włoski reżyser i scenarzysta filmowy.
Spis treści |
[edytuj] Zarys kariery
Początkowo zajmował się filmem dokumentalnym, by od początku lat 50. konsekwentnie tworzyć własny styl ekspresji filmowej w kinie fabularnym. W 1950 nakręcił swój debiutancki film Kronika pewnej miłości. Jednak prawdziwie wielkie sukcesy nadeszły w latach 60. Wtedy to powstała słynna trylogia o samotności, na którą złożyły się filmy: Przygoda (1960), Noc (1961) i Zaćmienie (1962). We wszystkich tych obrazach wystąpiła Monica Vitti, ulubiona aktorka i muza reżysera.
O sukcesie i renomie Antonioniego najlepiej świadczy nagrodzenie jego filmów głównymi nagrodami na wszystkich trzech wiodących światowych festiwalach filmowych. Zdobył Złotego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie za Noc, Złotego Lwa w Wenecji za Czerwoną pustynię oraz Złotą Palmę w Cannes za swoje najsłynniejsze dzieło, czyli Powiększenie (1966).
W latach 70. reżyser nakręcił głośny film Zawód: reporter (1975), w którym główną rolę zagrał Jack Nicholson. Później Antonioni tworzył jedynie sporadycznie, a jego filmy nie zyskiwały już takiego jak dawniej uznania. W 1995 otrzymał Oscara za całokształt twórczości.
[edytuj] Wybrana filmografia
|
|
|
Przypisy
- ↑ NNDB - Michelangelo Antonioni (ang.) [dostęp 2011-10-11]
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||||