Elias Canetti
| Elias Canetti | |||||||||||||
 |
|||||||||||||
 |
|||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 25 lipca 1905 Ruse |
||||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 14 sierpnia 1994 Zurich |
||||||||||||
| Narodowość | sefardyjska | ||||||||||||
| Język | niemiecki | ||||||||||||
| Obywatelstwo | szwajcarskie, brytyjskie | ||||||||||||
| Alma Mater | Uniwersytet Wiedeński | ||||||||||||
| Gatunki | powieść, dramat, poezja, esej | ||||||||||||
| Ważne dzieła | Auto da fé, Ocalony język, Pochodnia w uchu, Gra oczu | ||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||
   |
|||||||||||||
|
|||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||||
 Elias Canetti w Wikicytatach |
|||||||||||||
Elias Canetti (ur. 25 lipca 1905 w Ruse, zm. 14 sierpnia 1994 w Zurychu) – szwajcarski pisarz, poeta, dramaturg, tłumacz, eseista i socjolog tworzący w języku niemieckim.
Zarys biografii [edytuj]
Canetti urodził się w rodzinie Żydów sefardyjskich, której przodkowie, noszący nazwisko Canete, zostali w 1492 zmuszeni do opuszczenia Hiszpanii. W 1911 rodzina Canettiego przeniosła się z Bułgarii do Manchesteru w Anglii. Po śmierci ojca w 1912 zamieszkali w Wiedniu. W latach 1916-1924 wraz z matką mieszkał w Zurychu i Frankfurcie. Do Wiednia wrócił w 1924 i podjął studia chemiczne na Uniwersytecie Wiedeńskim, które ukończył w 1929. W 1928 w Berlinie poznał Bertolta Brechta. Po Anschlussie Austrii w 1938 wyemigrował do Wielkiej Brytanii.
W 1932 zadebiutował sztuką Hochzeit, a w 1935 napisał znakomitą powieść Auto da fé (w oryginale Die Blendung). Esej Masse und Macht (Masa i władza) z 1960 rozpoczął nowy okres w twórczości Canettiego. Pisarz porzucił prozę fabularyzowaną. Najważniejsze dzieła tego okresu to autobiograficzna trylogia: Ocalony język, Pochodnia w uchu i Gra oczu. W 1981 został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
Canetti był związany z wieloma kobietami, oprócz żony Vezy były to m.in. pisarka Frieda Benedikt (Anna Sebastian) i malarka Marie-Louise von Motesiczky.
Dzieła [edytuj]
- Auto da fé (1936)
- Wesele (1932)
- Komedia próżności (1934)
- Naznaczeni (1952)
- Masa i władza (1960)
- Głosy Marrakeszu (1968)
- Jeszcze jeden proces Kafki: Listy do Felicji (1969)
- Przyszłość rozłupana (1972)
- Władza i przeżycie (1972)
- Sumienie słów (1975)
- Nauszny świadek (1974)
- Zapiski (1972)
- Ocalony język (1977)
- Pochodnia w uchu (1980)
- Gra oczu (1985)
- Party pod wojennym niebem (2003 – wydanie pośmiertne)
- Tajemne serce zegara (wyd.polskie 2007)
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||
