Hermann Hesse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Hesse
Hermann Hesse
Podpis Hermann Hesse
Imiona i nazwisko Hermann Karl Hesse
Pseudonim Emil Sinclair
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1877
Calw
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1962
Montagnola (Ticino)
Narodowość niemiecka
Język niemiecki
Gatunki proza
Ważne dzieła Wilk stepowy, Siddhartha
Odznaczenia
Pour le Mérite
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Author:Hermann Hesse w Wikiźródłach
Wikicytaty Hermann Hesse w Wikicytatach

Hermann Karl Hesse, pseud. „Emil Sinclair” (ur. 2 lipca 1877 w Calw, zm. 8 sierpnia 1962 w Montagnoli w kantonie Ticino) – prozaik, poeta i eseista niemiecki o poglądach pacyfistycznych. Okazjonalnie również rysownik i malarz.

Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1946. Z uzasadnienia jury otrzymał ją „za inspirującą twórczość, która w swoim rozwoju ku śmiałości i głębi reprezentuje zarówno klasyczne ideały humanisty, jak i wysokie wartości stylu” za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”[1], a także za „talent epicki i dramatyczny”[2].

Autor powieści o kontekście egzystencjalnym, nawiązujących do filozofii buddyjskiej oraz psychoanalizy, których tematem jest zazwyczaj samotne poszukiwanie harmonii i głębi duchowej w skłóceniu ze społeczeństwem (Wilk stepowy, Siddhartha). Jego twórczość należy zdaniem Tomasza Manna do „szczytowych i najczystszych dokonań naszej epoki”[3].

Życie[edytuj | edytuj kod]

Hermann Hesse urodził się 2 lipca 1877 w miasteczku Calw w Wirtembergii jako drugie dziecko Johannesa Hessego i Marii Hesse z domu Gundert. Po latach pisarz tak opisywał swój rodzinny dom: „tu modlono się i czytano Biblię, studiowano i uprawiano filozofię indyjską, tu grano wiele dobrej muzyki, tu wiedziano o istnieniu Buddy i Laozi, przyjmowano gości z wielu krajów (...), karmiono ubogich i święcono święta, tu blisko siebie przebywała wiedza i baśń. (...) był to świat zdecydowanie niemiecki i protestancki, ale z perspektywą otwartą na całą ziemię, i był to świat zupełnie inny, zgodny w sobie i zdrowy”[1]. Hesse od dzieciństwa miał zatem styczność ze światopoglądem Dalekiego Wschodu; jego dziadek Hermann Gundert był ponadto indologiem, swego czasu misjonarzem w Indiach.

Dom Hermanna Hessego w Calw

Dzieciństwo Hesse spędził w rodzinnym Calw oraz w Bazylei. W latach 1890-1891 pobierał nauki w gimnazjum, a następnie wstąpił do seminarium teologii protestanckiej w Maulbronn. Jak wnioskują biografowie, pobyt tutaj był dla przyszłego pisarza traumatycznym przeżyciem, mimo iż listy wysyłane do matki świadczyły z początku o czymś zupełnie innym. W marcu 1892 Hesse bez żadnego wyraźnego powodu uciekł z Maulbronn, w konsekwencji czego został ukarany i wydalony z seminarium. Następnie przebywał w Bad Bool u znajomego teologa-egzorcysty; pobyt ten zakończył się jednak nieudanym zamachem samobójczym.

W latach I wojny światowej pisarz głośno występował przeciw agresji militarnej państw, nakłaniając do humanizmu i poszanowania godności człowieka. Pisarz znalazł jednak niewielu zwolenników, z których na pierwszy plan należy wysunąć noblistę Romain Rollanda, a w kraju okrzyknięty został zdrajcą narodu niemieckiego. Jednocześnie zajął się w tym czasie udzielaniem pomocy jeńcom wojennym.

Po zakończeniu wojny, Hesse popadł w kolejny kryzys osobowościowy, z którym zwrócił się w stronę psychoanalizy. Spotkanie z teoriami Zygmunta Freuda, a także Carla Gustava Junga odegrały również znaczący wpływ na jego dalszą twórczość literacką. Sam Hesse, wskutek pogłębiających się melancholii i depresji oraz problemów małżeńskich poddał się psychoterapii u doktora B. Langa (ucznia samego Junga) w klinice Sonnmatt koło Lucerny. Owocem tych spotkań są powieści: Narcyz i Złotousty, Demian, a także Wilk stepowy, w których wpływ psychoanalizy jest szczególnie widoczny. W dziełach pisarza szczególnie odznaczają się też motywy zaczerpnięte z kultury indyjskiej, szczególnie wpływ miejscowych religii – hinduizmu i buddyzmu.

Głośno potępiał niemiecki nacjonalizm i militaryzm za co niemiecka prasa okrzyknęła go zdrajcą. W 1919 osiadł w Ticino w Szwajcarii, gdzie po dojściu do władzy Hitlera ukrywał m.in. Tomasza Manna i Martina Bubera. Po wojnie odmówił powrotu do Niemiec na stałe. W latach późniejszych krytykował niemieckie społeczeństwo za brak odpowiedzialności za hitlerowskie zbrodnie.

Jedną z żon pisarza (pisarz był żonaty trzy razy) była Maria Bernoulli ze słynnej rodziny matematyków Bernoulli.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Biurko i maszyna do pisania w Muzeum
w Gaienhofen

W opublikowanej w 1904 na poły autobiograficznej powieści Peter Camenzind Hesse wyraźnie określił zarówno swoje dotychczasowe dążenia literackie jak i przyszły program.

...pragnąłem w utworze większych rozmiarów przybliżyć dzisiejszym ludziom wielkie, nieme życie przyrody i zachęcić do pokochania go. Chciałem nauczyć ich wsłuchiwać się w tętno ziemi, brać udział w życiu całej przyrody, aby w natłoku swych małych losów nie zapomnieli, że nie jesteśmy bogami stworzonymi przez nas samych, tylko dziećmi i cząstkami ziemi i całego kosmosu (...) Ale chciałem też nauczyć ludzi szukania źródeł radości i życia w bratniej miłości do przyrody; chciałem głosić sztukę patrzenia, wędrowania, rozkoszowania się rzeczywistością (...) Chciałem wam opowiedzieć, jaki złoty korowód niezapomnianych rozkoszy ja, samotnik i mizantrop, znalazłem na tym świecie, i pragnąłem, żebyście wy, którzy może jesteście szczęśliwsi i weselsi ode mnie, z jeszcze większą radością odkrywali ten świat.

— H. Hesse, Peter Camenzind, tłum. E. Sicińska, Warszawa 2001, str. 115

Doświadczenie literackie w ciągu całej drogi twórczej Hessego obejmowało poezję oraz prozę, przeważnie o charakterze autobiograficznym, stanowiących niejako „summę” osobistych doświadczeń pisarza (np. zetknięcie się z psychoanalizą owocujące w Wilku stepowym albo doświadczenie rozpadu małżeństwa w Rosshalde). Niewielką część dorobku Noblisty stanowią szkice literackie (Księga obrazów) oraz fabularyzowane eseje (fragmenty Gry szklanych paciorków).

Wczesna twórczość. Poezja[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym opublikowanym utworem Hermanna Hessego był wiersz Madonna, który ukazał się w piątym numerze „pisma o sztuce poetyckiej i krytyce”, Deutsches Dichterheim w 1896. W następnych latach na łamach pisma pojawiały się również inne próbki liryczne przyszłego noblisty.

Swoją właściwą karierę pisarską Hesse zaczął od drukowania niskonakładowych tomików wierszy inspirowanych romantyczną literaturą niemiecką XIX wieku, zwłaszcza spod znaku takich autorów jak: Johann Wolfgang Goethe, Jean Paul i Friedrich Hölderlin. Jego twórczość z tego okresu charakteryzował silny związek z modernizmem, kult estetyzmu, zainteresowanie muzyczną stroną wiersza oraz kontemplacja przyrody typowe dla nastrojów fin de siècle'u[4]. Poezja ta na długie lata zaważyła na postrzeganiu Hessego jako neoromantyka[5]. Wiersze z tej wczesnej twórczości Hessego wydane zostały w Dreźnie w 1898 (nakład zaledwie 600 egzemplarzy) pod tytułem Romantyczne pieśni (Romantische Lieder). Jak wyznał autor w krótki czas po ukazaniu się książki: „Traktuję je jako zakończenie pewnego okresu, który na moją przyszłą twórczość nie będzie miał wpływu”[6]. W 1901 opublikował anonimowo kolejny zbiorek poezji, Pisma i wiersze pozostałe po Hermannie Lauscherze (Hinterlassenen Schriften und Gedichte von Hermann Lauschner), który w 1907 ukazał się w formie uzupełnionej.

Od czasu publikacji Hermanna Lauschnera, Hesse na długo zarzucił pisanie poezji na rzecz prozy.

W późniejszym czasie trzynaście nowych wierszy Hessego weszło w skład powieści Gra szklanych paciorków (1943). Wpisujące się w fabułę utwory zasygnowane zostały jako Wiersze ucznia i studenta [Józefa Knechta], reprezentując tym samym typ liryki maski oraz poezji refleksyjno-filozoficznej utrzymanej w tendencji klasycystycznej. Wiersze te nawiązują do myśli buddyzmu, niosą ideał samodoskonalenia duchowego, stanowią rozrachunek z kulturą i humanizmem (znamienny zdaje się tutaj fakt, iż powstały w trakcie trwania II wojny światowej).

Piękno ułudnych marzeń sen swój śni,
Zwiewne, w zarysach tak czyste i jasne,
Lecz pod gładką powierzchnią płonie w głębi blaskiem
Tęsknoty do ciemności, barbarzyństwa, krwi.

W Wierszach ucznia i studenta autor przełamuje nihilizm naznaczonej kryzysem duchowym współczesności XX wieku; po czasach upadku wartości głosi ideał powrotu do antycznej harmonii, wieszcząc nadejście epoki filozofów i magicznych znaków.

Pomnik Hermanna Hesse w Calw

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Wpływ i inspiracje[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. twórczość Hessego stała się szczególnie popularna wśród pokolenia hippisów.

W 1948 Richard Strauss skomponował Cztery ostatnie pieśni (Vier letzte Lieder), z których trzy są utworami do tekstów Hermanna Hessego. Dziś pieśni te uważa się za sztandarowe dzieło niemieckiego neoromantyzmu[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Literacka Nagroda Nobla
  2. Ibid.
  3. B. Zeller, Hermann Hesse, Warszawa 2001, str. 195
  4. Bernhard Zeller, Hermann Hesse, Warszawa 2001, str. 48
  5. Źródło w poszukiwaniu
  6. Bernhard Zeller, Hermann Hesse, Warszawa 2001, str. 40

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]