Innocenty VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Innocenty VII
Innocentius Septimus
Cosimo Gentile de'Migliorati
Papież
Innocenty VII
Herb Innocenty VII
Data i miejsce urodzenia 1339
Sulmona
Data i miejsce śmierci 6 listopada 1406
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1404-1406[1]
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 17 października 1404

Innocenty VII (łac. Innocentius VII, właśc. Cosimo Gentile de'Migliorati; ur. w 1339[2] w Sulmonie[3], zm. 6 listopada 1406 w Rzymie) – papież w okresie od 17 października 1404 do 6 listopada 1406[4].

Reprezentował "rzymską" obediencję (uznaną później za legalną) w okresie wielkiej schizmy zachodniej.

Życie przed konklawe[edytuj | edytuj kod]

Cosimo Gentile de' Migliorati urodził się w Sulmonie prawdopodobnie w 1339 roku, jako że jedyna współczesna wzmianka dotycząca jego wieku (kronika Teodoryka z Nieheim) podaje, że w chwili wyboru na papieża miał 65 lat[2]. Pochodził ze szlacheckiej rodziny o wojskowych tradycjach, wybrał jednak stan duchowny. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Bolonii z tytułem doktora[3]. Następnie był profesorem prawa na uniwersytetach w Padwie i Perugii[3]. Sprawował też funkcje archiprezbitera Sulmony (1373) i kanclerza archidiecezji Kapui (1379). Po wyborze antypapieża Klemensa VII pozostał wierny prawowitemu papieżowi Urbanowi VI. Dzięki rekomendacjom z uniwersytetu bolońskiego w 1380 został przyjęty do służby w kurii papieskiej[3]. Urban VI mianował go kolektorem danin papieskich w Anglii[3].

4 listopada 1387 został wybrany na arcybiskupa Rawenny, ponieważ jednak senior Rawenny Guido da Polenta wspierał Klemensa VII, nie mógł objąć archidiecezji. 15 września 1400 zrezygnował z archidiecezji raweńskiej na rzecz bratanka Giovanni Migliorati. W latach 1389-1390 był także biskupem Bolonii. Sakrę biskupią przyjął 5 grudnia 1387. Sprawował także urząd wicekamerlinga Kamery Apostolskiej i był prefektem konklawe 1389. Wybrany wtedy papież Bonifacy IX, z którym łączyło go odległe pokrewieństwo, na konsystorzu 18 grudnia 1389 mianował go kardynałem prezbiterem tytułu Santa Croce in Gerusalemme i uczynił go swoim bliskim współpracownikiem (m.in. powierzył mu prowadzenie spraw finansowych Stolicy Apostolskiej). W 1390 działał jako legat papieski w Lombardii i Toskanii, mediując w konflikcie pomiędzy księciem Gian Galeazzo Viscontim, a komunami Bolonii i Florencji. Kiedy Bonifacy IX był już ciężko chory, mianował go przewodniczącym konsystorza z nieograniczoną władzą w zakresie zarządzania Kościołem. Dało to Miglioratiemu bardzo silną pozycję w rozgrywkach o sukcesję po Bonifacym IX.

Wybór na papieża[edytuj | edytuj kod]

Został wybrany w wyniku konklawe z 1404 roku[4]. Złożył wówczas ślubowanie, że dołoży wszelkich starań do zakończenia wielkiej schizmy zachodniej, wliczając abdykację[3]. Cosima Gentile Migliorati został wybrany na papieża 17 października 1404 i przybrał imię Innocenty VII[4]. 11 listopada 1404 odbyła się uroczysta inauguracja jego pontyfikatu.

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

Wbrew zobowiązaniom podjętym na konklawe, odmówił jednak podjęcia rozmów z "awiniońskim" antypapieżem Benedyktem XIII, mimo pojednawczych sygnałów płynących z Awinionu[4]. Innocenty VII chciał doprowadzić do zakończenia schizmy na własnych warunkach i zwołał w tym celu sobór do Rzymu[3]. Sobór ten jednak nigdy się nie odbył, a wkrótce potem w mieście wybuchł bunt przeciw krewnym papieża[3], którym ten powierzył wysokie stanowiska w administracji zarówno świeckiej, jak i kościelnej. Innocenty VII musiał wezwać na pomoc króla Neapolu Władysława, płacąc za tę pomoc szeregiem ustępstw o charakterze politycznym[3]. Rebelię zdławił bratanek papieża Ludovico Migliorati, jednak jego brutalne metody (m.in. egzekucja 11 zasłużonych obywateli Rzymu) sprowokowały kolejne wystąpienia antypapieskie[3]. 6 sierpnia 1405 Innocenty VII musiał uciekać wraz z kardynałami do Viterbo[3]. Dopiero przejęcie władzy w mieście przez stronnictwo gibelinów z Giovannim Colonną na czele w 1406 umożliwiło mu powrót. Miasto było jednak okupowane przez wojska króla Władysława Neapolitańskiego, który ewakuował je dopiero po obłożeniu go ekskomuniką[3]. Po uspokojeniu sytuacji w Rzymie Innocenty VII zajął się reformą Uniwersytetu Rzymskiego[4], tworząc na nim wydziały: medycyny, filozofii, logiki i retoryki oraz katedrę greki. Zmarł 6 listopada 1406, w wieku 67 lat.

W ciągu dwóch lat swojego pontyfikatu Innocenty VII nie podjął żadnych realnych kroków w celu przezwyciężania schizmy[3]. Pewnym usprawiedliwieniem dla niego mogą być jednak problemy, z jakimi zmagał się w Rzymie, nieszczerość Benedykta XIII, a także postawa króla Neapolu Władysława, który dążył do podporządkowania sobie Rzymu i papiestwa.

Kardynałowie z nominacji Innocentego VII[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Poczet papieży" Michał Gryczyński
  2. 2,0 2,1 A. Kneer: Zur Vorgeschichte Papst Innozenz VII. (w:) Historisches Jahrbuch, 1891, s. 347-348
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 326-327. ISBN 83-06-02633-0.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 116-117. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Bonifacy IX
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Grzegorz XII
Poprzednik
Filippo Carafa
biskup Bolonii
1389-1390
Następca
Rolando da Imola