Języki dolnoniemieckie

Historyczny zasięg dialektów języka dolnoniemieckiego, w tym także na terenie Holandii oraz Belgii. Dialekty dolnosaksońskie: 1.=szlezwicki, 2.=holsztyński, 3.=północnodolnosaksoński, 4.=wschodniofryzyjski, 5.=dolnosaksońskie dialekty w Holandii, 6.=westfalski, 7.=ostfalski, 8.=meklemburski, 9.=północnomarchijski, 10.=południowomarchijski; Dialekty dolnofrankońskie: 11.=holenderski dolnofrankonski, 12.=flamandzki dolnofrankonski, 13.=flamandzki południowolimburski, 14.=Niederbergisch, 15.=Niederrheinisch

Języki dolnoniemieckie – obszar dialektyczny na terenie północnych Niemiec, Wysp Fryzyjskich, Holandii oraz flamandzkiej części Belgii, a także powstały w wyniku ewolucji języka niderlandzkiego język afrikaans. Nie stanowią klasycznej grupy językowej (należy tu tylko część obszaru niemieckojęzycznego). Charakteryzują się obecnością niektórych wspólnych cech fonetycznych i gramatycznych (np. brak rozróżnienia rodzajnika męskiego i żeńskiego). Należą tu odmiany literackie oraz dialekty należące do języków:

• dolnoniemiecki
• niderlandzki (ok. 23 mln)
• afrikaans (ok. 6,3 mln oraz 4 mln używające go jako drugiego jęz. ojczystego)