Bazylika Świętej Trójcy w Kobyłce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
kościół parafialny
bazylika mniejsza
Distinctive emblem for cultural property.svg kl.IV.R-33/53 z 01.12.1953 r.[1]
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
Państwo  Polska
Miejscowość POL Kobyłka COA.svg Kobyłka
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Świętej Trójcy w Kobyłce
bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 18 czerwca 2011
Papież Benedykt XVI
Wezwanie Świętej Trójcy
Wspomnienie liturgiczne Uroczystość Trójcy Przenajświętszej (pierwsza niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego)
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Jana Pawła II

bł. Jerzego Popiełuszki, św. Faustyny Kowalskiej, św. Józefa Kalasantego, św. Amanda, św. Donata, św. Juliana, św. Laudata, św. Optata, św. Perpetui, św. Rufusa, św. Seweryna, św. Teodora.

Położenie na mapie Kobyłki
Mapa lokalizacyjna Kobyłki
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
Bazylika mniejsza Świętej Trójcy w Kobyłce
Ziemia 52°20′23″N 21°11′43″E/52,339722 21,195278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
tablica znajdująca się przy kościele

Kościół Świętej Trójcy w Kobyłce pod Warszawą w stylu późnego baroku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wybudowany w latach 1736-1740 wg projektu i pod osobistym nadzorem lombardzkiego architekta Guido Antonio Longhi. Fundatorem budowy był biskup Marcin Załuski, który też konsekrował kościół w 1741 roku. Po roku 1742 sklepienie nawy głównej oraz ściany prezbiterium pokryte zostały freskami autorstwa Grzegorza Łodzińskiego. W 1944 roku wycofujący się Niemcy wysadzili całkowicie wieżę zachodnią, którą odbudowano w latach 1947-1951 (ze zmianami w kształcie hełmu i okien w stosunku do stanu pierwotnego). W latach 1958-1961 konserwatorzy Władysława i Konstanty Tiuninowie przeprowadzili konserwację wnętrz świątyni. W 1971 roku od pozostawionej przez złodzieja świeczki spłonął ołtarz główny wraz z obrazem Ostatnia Wieczerza na drzwiczkach tabernakulum. W latach 1971-1973 ukończono wieżę wschodnią na wzór zachodniej[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Ostatnie badania wykazały, że kościół powstał w jednej fazie i jego projektantem był jeden architekt (dawniej przypuszczano, że budowa miała dwie fazy)[3]. Posiada jedną nawę i dwa trakty boczne. Nawy boczne są dwa razy dłuższe niż nawa główna z prezbiterium po przebudowie z 1902 roku, gdy przebito otwory do nawy głównej – poprzednio mieściły się w nawach bocznych korytarze i cele gościnne. Fasada ma cechy baroku wileńskiego w związku z zastosowaniem uskokowego zwężania się kondygnacji wież i wykroju okien bez obramień. Z barokową szkołą warszawską łączą z kolei kościół detale takie jak półwtopione kolumny w elewacjach i szeroka fasada.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Kościół Świętej Trójcy był Kościołem Jubileuszowym w 2000 roku. Obecnym proboszczem jest Ksiądz Dziekan Prałat Jan Andrzejewski. Dnia 13 marca 2011 roku parafia otrzymała od Archidiecezji warszawskiej relikwie bł. ks. Jerzego Popiełuszki. 23 października 2011 roku abp Henryk Hoser poświęcił pomnik braci Załuskich: Józefa Andrzeja, Andrzeja Stanisława oraz Marcina, który był fundatorem kobyłkowskiej świątyni. Pomnik znajduje się obok Bazyliki. 19 maja 2014 roku parafia otrzymała relikwie krwi św. Jana Pawła II.

Tytuł Bazyliki Mniejszej[edytuj | edytuj kod]

W dniu 9 października 2010 roku z Watykanu przyszła pozytywna informacja – można podnieść świątynię do tego tytułu. Dnia 18 czerwca 2011 roku odbyła się uroczystość nadania tytułu wraz z konsekracją nowego ołtarza. Liturgii przewodniczył abp Henryk Hoser. Byli obecni również: kard. Józef Glemp – prymas senior, abp Stanisław Nowak – metropolita częstochowski, abp Edward Ozorowski – metropolita białostocki, bp Kazimierz Romaniuk – biskup senior diecezji warszawsko-praskiej, bp Jan Ozga z Kamerunu, bp Andrzej Siemieniewski z Wrocławia oraz kilkudziesięciu kapłanów.

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo mazowieckie (pol.). 30 września 2014. [dostęp 18.04.2010].
  2. http://www.organy.art.pl/instrumenty.php?instr_id=1747
  3. 3,0 3,1 Karol Guttmejer "Guido Antonio Longhi. Działalność architektoniczna w Polsce" wyd. Neriton, 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]