Jelena Isinbajewa
| Jelena Isinbajewa | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 Jelena Isinbajewa, MŚ Berlin (2009) |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
3 czerwca 1982 Wołgograd |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Jelena Gadżyjewna Isinbajewa (ros. Елена Гаджиевна Исинбаева), (ur. 3 czerwca 1982 w Wołgogradzie) – rosyjska lekkoatletka uprawiająca skok o tyczce, dwukrotna mistrzyni olimpijska, dwukrotna mistrzyni świata, czterokrotna halowa mistrzyni świata, mistrzyni Europy, halowa mistrzyni Europy, 28-krotna rekordzistka świata.
Urodziła się w Wołgogradzie, jej ojcem jest pochodzący ze wsi Czuwek w Dagestanie Gadży Gafanowicz Isinbajew, matka Natalja Pietrowna urodziła się w wielodzietnej rodzinie w chutorze położonym niedaleko Wołgogradu. Ojciec pracuje jako hydraulik, matka przez wiele lat pracowała w kotłowni[1].
W 2004 na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach zdobyła złoty medal, bijąc rekord świata (4,91 m). Wyczyn ten powtórzyła 4 lata później w Pekinie skacząc 5,05 m. Została wybrana lekkoatletką 2004 oraz 2009 przez IAAF. Jest dwukrotną mistrzynią świata: z Helsinek 2005 i z Osaki w 2007.
Spis treści |
Kariera [edytuj]
Początkowo trenowała gimnastykę, jednak jako piętnastolatka zrezygnowała z uprawiania tego sportu (miała już ponad 170 centymetrów wzrostu i była zbyt wysoka jak na tę dyscyplinę)[2]. Międzynarodową karierę lekkoatletyczną rozpoczęła w 1998, już po sześciu miesiącach treningów tyczkarskich[2] z wynikiem 4,00 zdobyła złoty medal rozegranych w Moskwie światowych igrzysk młodzieży, na mistrzostwach świata juniorów w Annecy we Francji skoczyła 3,90 m, co dało jej 9. miejsce.
W 1999 poprawiła się na mistrzostwach świata kadetów w Bydgoszczy, gdzie pokonawszy 4,10 m zdobyła złoty medal.
W następnym roku na mistrzostwach świata juniorów w Santiago po raz pierwszy skoczyła 4,20 m, wyprzedzając Niemkę Annikę Becker. W tym samym roku skok o tyczce kobiet zadebiutował na Igrzyskach Olimpijskich, w Sydney wygrała Amerykanka Stacy Dragila.
W 2001 zdobyła kolejny złoty medal, tym razem na Mistrzostwach Europy Juniorów w Grosseto we Włoszech, gdzie skoczyła 4,40 m.
Na Mistrzostwach Europy w Monachium w 2002 pokonała wysokość 4,55 m, co wystarczyło jedynie na srebrny medal. 5 cm wyżej skoczyła jej rodaczka Swietłana Fieofanowa, która zdobyła złoto.
W 2003 Jelena Isinbajewa zrobiła kolejne postępy, wygrywając mistrzostwa Europy U-23 w Bydgoszczy z rezultatem 4,65 (aktualny rekord tej imprezy. 13 lipca po raz pierwszy pobiła rekord świata, ustanawiając go na wysokości 4,82 m, na meetingu w Gateshead w Anglii, co uczyniło ją główną faworytką do zdobycia złotego medalu na Mistrzostwach Świata w Paryżu, gdzie jej braki techniczne wykorzystały rywalki, Fieofanowa oraz Becker, które zajęły dwa pierwsze miejsca. Jelena musiała zadowolić się brązem.
W 2004 skok o tyczce kobiet już dojrzał jako dyscyplina sportowa i podczas mityngu w Doniecku Jelena pobiła kolejny halowy rekord świata (4,83 m), który w ciągu tygodnia został pobity o 1 cm przez Fieofanową. W marcu, na Halowych Mistrzostwach Świata w Budapeszcie Jelena zdobyła złoty medal, bijąc rekord świata i skacząc 4,86 m. Drugie miejsce zajęła Dragila, trzecie Fieofanowa.
W czerwcu i lipcu trzy razy biła rekord świata, w Gateshead (4,87 m), w Birmingham (4,89 m) oraz w Londynie (4,90 cm) na stadionie Crystal Palace.
Skok o tyczce był jedną z najbardziej prestiżowych konkurencji na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach, a rywalizacja między Isinbajewą a Fieofanową podgrzewała tylko atmosferę. Kiedy wszystkie konkurencje zakończyły się, uwaga widzów była zwrócona na konkurs skoku o tyczce kobiet. Kiedy po zaliczeniu 4,75 Fieofanowa nie pokonała 4,90, złoto przypadło Jelenie, która pobiła dodatkowo rekord świata skokiem na wysokość 4,91. Brąz wywalczyła Polka Anna Rogowska.
W 2005 przyszły kolejne 4 rekordy świata. Pierwszy pobiła w Lozannie (4,93 m). Bicie rekordów centymetr po centymetrze przynosi jej ogromne zyski od sponsorów. Podobną taktykę objął niegdyś Serhij Bubka, który osiągnął rekord świata na poziomie 6,14 m. W czerwcu w Madrycie skoczyła 4,95 m, a na stadionie Crystal Palace w Londynie, 22 lipca 2005 pobiła dwa rekordy świata, najpierw skoczyła 4,96, po rekordzie Polski Anny Rogowskiej (4,80 m), a następnie za pierwszym razem pokonała magiczną barierę 5,00 m.
W tym samym roku na mistrzostwach świata w Helsinkach zdobyła również tytuł mistrzowski i po raz kolejny pobiła rekord świata wynikiem 5,01 m.
W 2006 wygrała halowe mistrzostwo świata w Moskwie wynikiem 4,80 m.
W 2007 ponownie zdobyła tytuł mistrzowski na otwartym stadionie na mistrzostwach świata w Osace wynikiem 4,80 m. Ponadto wygrała wszystkie 6 zawodów Złotej Ligi, za co dostała milion dolarów do podziału z Amerykanką Sanyą Richards.
16 lutego 2008 w Doniecku poprawiła o 2 cm swój halowy rekord świata, uzyskując 4,95 m.
11 lipca 2008, podczas mitingu Golden League w Rzymie ponownie poprawiła należący do siebie rekord świata. Skokiem na 5,03 m zapewniła sobie zwycięstwo w zawodach oraz kolejny raz udowodniła, że nie ma sobie równych. 29 lipca 2008 ponownie poprawiła swój rekord, pokonując w Monako zawieszoną poprzeczkę na wysokości 5,04 m.
18 sierpnia 2008 bezapelacyjnie zwyciężyła w olimpijskim konkursie skoku o tyczce, pokonując za trzecim razem poprzeczkę na wysokości 5,05 m (rekord świata).
15 lutego 2009 zainaugurowała sezon zwyciężając w mityngu halowym w Doniecku, bijąc zarazem dwukrotnie własny halowy rekord świata - najpierw pokonała poprzeczkę zawieszoną na wysokości 4,97 m, a następnie pięciu metrów.
17 sierpnia 2009 startując w finałowym konkursie skoku o tyczce podczas mistrzostw świata w Berlinie nie zaliczyła żadnej wysokości, rozpoczynając start na wysokości 4,75 m.
28 sierpnia 2009 na mitingu Weltklasse Zürich należącym do Złotej Ligi poprawiła o 1 cm swój własny rekord świata skacząc w pierwszej próbie 5,06 m.
Po nieudanym występie w halowych mistrzostwach świata (Ad Dauha 2010) Isinbajewa opuściła letni sezon 2010[3][4].
Rosjanka powróciła do startów 6 lutego 2011, niemal po rocznej przerwie w występach wygrała mityng Russian Winter uzyskując najlepszy wynik na świecie w tej części sezonu (4,81 m)[5][6][7][8][9]. Drugim startem Isinbajewej w 2011 był mityng Samsung Pole Vault Stars w Doniecku, Rosjanka wygrała te zawody z rezultatem 4,85 m[10]. Z powodu grypy nie wzięła udziału w halowych mistrzostwach Europy w Paryżu[11].
Pierwszy występ Rosjanki w sezonie letnim miał miejsce w połowie lipca na mityngu KBC Night of Athletics – zwyciężyła z wynikiem 4,60 m[12][13]. Trzy dni później Isinbajewa nie zaliczyła żadnej wysokości podczas zawodów we włoskim Lignano. Podczas mityngu Diamentowej Ligi – DN Galan 2011 Rosjanka zwyciężyła uzyskując swój najlepszy rezultat w sezonie – 4,76 m. Na mistrzostwach świata w koreańskim Taegu zajęła 6. miejsce z wynikiem 4,65 m.
23 lutego 2012 podczas mityngu XL Galan 2012 w Sztokholmie Isinbajewa poprawiła o 1 centymetr własny halowy rekord świata skacząc 5,01 m[14][15][16]. M.in. ten wynik dał jej tytuł lekkoatletki lutego w plebiscycie European Athletics[17][18]. W marcu została, czwarty raz w karierze, halową mistrzynią świata.
W sezonie letnim 2012 Rosjanka zaplanowała trzy starty przed igrzyskami olimpijskimi[19][20].
Największe osiągnięcia [edytuj]
Rekordy świata [edytuj]
| Wynik | Miasto | Data |
|---|---|---|
| 4,82 m |  Gateshead |
14 czerwca 2003 |
| 4,83 m |  Donieck |
15 lutego 2004 |
| 4,86 m |  Budapeszt |
6 marca 2004 |
| 4,87 m | Gateshead |
27 czerwca 2004 |
| 4,89 m | Birmingham |
25 lipca 2004 |
| 4,90 m | Londyn |
30 lipca 2004 |
| 4,91 m |  Ateny |
24 sierpnia 2004 |
| 4,92 m |  Bruksela |
3 września 2004 |
| 4,93 m |  Lozanna |
5 lipca 2005 |
| 4,95 m |  Madryt |
16 lipca 2005 |
| 4,96 m | Londyn |
22 lipca 2005 |
| 5,00 m | Londyn |
22 lipca 2005 |
| 5,01 m |  Helsinki |
12 sierpnia 2005 |
| 5,03 m |  Rzym |
11 lipca 2008 |
| 5,04 m |  Monako |
29 lipca 2008 |
| 5,05 m |  Pekin |
18 sierpnia 2008 |
| 5,06 m | Zurych |
28 sierpnia 2009 |
Halowe rekordy świata [edytuj]
| Wynik | Miasto | Data |
|---|---|---|
| 4,81 m | Donieck |
15 lutego 2004 |
| 4,83 m | Donieck |
15 lutego 2004 |
| 4,86 m | Budapeszt |
6 marca 2004 |
| 4,87 m | Donieck |
12 lutego 2005 |
| 4,88 m | Birmingham |
18 lutego 2005 |
| 4,89 m |  Liévin |
26 lutego 2005 |
| 4,90 m | Madryt |
6 marca 2005 |
| 4,91 m | Donieck |
12 lutego 2006 |
| 4,93 m | Donieck |
10 lutego 2007 |
| 4,95 m | Donieck |
16 lutego 2008 |
| 4,97 m | Donieck |
15 lutego 2009 |
| 5,00 m | Donieck |
15 lutego 2009 |
| 5,01 m |  Sztokholm |
23 lutego 2012 |
Odznaczenia [edytuj]
- Order Zasług dla Ojczyzny IV Klasy – 2009[21]
- Order Honoru – 2003[22]
Przypisy
- ↑ Strach przegrywać Krzysztof Rawa, Rzeczpospolita nr 83(8594) 9.04.2010, str. A22 - A23
- ↑ 2,0 2,1 Yelena Isinbayeva Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 11 kwietnia 2012].
- ↑ Lekkoatletyka. Jelena Isinbajewa: Pobicie Bubki to cel, nie marzenie (pol.). Sport.pl. [dostęp 22 listopada 2010].
- ↑ Perche: Yelena Isinbayeva fait une pause dans sa carrière (fr.). Le Point. [dostęp 22 listopada 2010].
- ↑ Yelena Isinbayeva - 4,81 Meter beim Comeback (niem.). leichtatletik.de. [dostęp 7 lutego 2011].
- ↑ Isinbayeva victorious on return in Moscow (ang.). SuperSport. [dostęp 7 lutego 2011].
- ↑ Retour victorieux d'Isinbayeva après 10 mois de pause (fr.). leParisien.fr. [dostęp 7 lutego 2011].
- ↑ Isinbayeva regresa con la mejor marca del año (hiszp.). MARCA.com. [dostęp 7 lutego 2011].
- ↑ Mityng w Moskwie. Rogowska piąta, zwycięski powrót Isinbajewej (pol.). Sport.pl. [dostęp 7 lutego 2011].
- ↑ Dobry start Rogowskiej i Pyrek w Doniecku (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 6 marca 2011].
- ↑ Rogowskiej ubyły dwie rywalki (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 6 marca 2011].
- ↑ Yelena Isinbayeva fliegt und siegt wieder (niem.). leichtatletik.de. [dostęp 17 lipca 2011].
- ↑ Isinbayeva makes winning return (ang.). SuperSport. [dostęp 17 lipca 2011].
- ↑ Isinbayeva clears 5.01m World record in Stockholm! (ang.). iaaf.org. [dostęp 24 lutego 2012].
- ↑ Isinbajewa poprawiła halowy rekord świata (pol.). Sport.pl. [dostęp 24 lutego 2012].
- ↑ Weltrekord! Yelena Isinbayeva über 5,01 Meter (niem.). leichtatletik.de. [dostęp 24 lutego 2012].
- ↑ Adam Kszczot najlepszym lekkoatletą Europy w lutym (pol.). Sport.pl. [dostęp 16 marca 2012].
- ↑ 'Isinbayeva and Kszczot voted European Athletes of the Month for February (ang.). European Athletics. [dostęp 16 marca 2012].
- ↑ Starty naszych rywali (2) (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 28 kwietnia 2012].
- ↑ Olympics-Isinbayeva to compete three times before London Games (ang.). Reuters. [dostęp 28 kwietnia 2012].
- ↑ Jelena Isinbajewa na Kremlu w 2009.
- ↑ Jelena Isinbajewa na Kremlu w 2003.
Bibliografia [edytuj]
- Jelena Isinbajewa w bazie IAAF (ang.)
- Profil zawodniczki w bazie tilastopaja (ang.)
- Wyniki olimpijskie lekkoatletki w serwisie sports-reference.com (ang.)
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Ateny 2004
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Pekin 2008
- Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce, Osaka 2007
- Rosyjscy medaliści olimpijscy
- Rosyjscy skoczkowie o tyczce
- Urodzeni w 1982
- Odznaczeni Orderem Zasług dla Ojczyzny
- Odznaczeni Orderem Honoru
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich, Londyn 2012
