Reprezentacja Włoch w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Włoch w piłce nożnej
Przydomek Azzurri, Squadra Azzurra (Niebiescy)
Związek piłkarski Federazione Italiana Giuoco Calcio
Federacja piłkarska UEFA
Rok założenia 1898
Prezes Antonio Matarrese
Trener Antonio Conte
Kapitan Gianluigi Buffon
Najwięcej meczów Gianluigi Buffon (138)
Najwięcej bramek Luigi Riva (35)
Skrót FIFA ITA
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 13. (18 września 2014) (1068 pkt.)
Miejsce w rankingu Elo 14. (13 lipca 2014) (1831 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Włochy 6-2 Francja 
(Mediolan, Włochy; 15 maja 1910)
Najwyższe zwycięstwo
 Włochy 9-0 Stany Zjednoczone 
(Brentford, Anglia; 2 sierpnia 1948)
Najwyższa porażka
 Węgry 7-1 Włochy 
(Budapeszt, Węgry; 6 kwietnia 1924)
Dorobek medalowy
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona domowa

Reprezentacja Włoch w piłce nożnej (wł. Nazionale italiana di calcio) – zespół piłkarski, reprezentujący Włochy w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować zawodnicy posiadający obywatelstwo włoskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Federazione Italiana Giuoco Calcio.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym poważnym sukcesem był brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928. Włochy nie uczestniczyły w pierwszych finałach w 1930. W kolejnych MŚ w 1934, gdzie byli gospodarzami, Włosi pokonali w finale Czechosłowację po dogrywce 2:1, zdobywając swój pierwszy tytuł. Kolejny tytuł mistrzowski został zdobyty w 1938, a w finale Włosi pokonali Węgrów. Co ciekawe oba tytuły zdobył trener Vittorio Pozzo, który do tej pory pozostaje jedynym selekcjonerem który to uczynił[potrzebne źródło]. W międzyczasie Włochy zdobyły złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936.

Po II wojnie światowej Włosi nie byli tak skuteczni. W 1949 w katastrofie lotniczej koło Turynu zginęła niemal cała drużyna Torino FC. Ta tragedia miała kolosalny wpływ na drużynę narodową ponieważ aż 10 piłkarzy z Torino grało w podstawowym składzie reprezentacji.

W 1968 Włochy zdobyły Mistrzostwo Europy, pokonując w finale Jugosławię. Był to pierwszy sukces od czasu MŚ w 1938. Na mundialu w 1970 Włosi dotarli do finału gdzie przegrali z Brazylią. Kolejny sukces miał miejsce w 1982 kiedy Włochy pokonały w finale mundialu RFN 3:1.

Po zwycięstwie zaczęły się chude lata. Włochy nie zakwalifikowały się do ME w 1984. Na MŚ 1986 Włochy odpadły w drugiej rundzie przegrywając z Francją. Na Mistrzostwach Europy w 1988 Włochy w półfinale przegrały z ZSRR. W 1990 Włochy, gospodarz Mistrzostw, były faworytem, ale w półfinale przegrały z Argentyną po rzutach karnych. W 1994 Włochy dotarły do finału, ale tam trafili na Brazylię, z którą znów przegrali, tyle że po rzutach karnych. Na Mistrzostwach Europy w 1992 Włosi nie zakwalifikowali się, a na kolejnych nie wyszli z grupy.

W 1998 podczas mundialu we Francji Włosi dotarli do ćwierćfinału gdzie znów przegrali z Francją, a na dodatek po rzutach karnych, które stały się przekleństwem Włochów do mundialu w 2006. Na Mistrzostwach Europy w 2000, Włosi dotarli do finału gdzie pechowo przegrali z Francją. Mimo prowadzenia 1:0 Francja wyrównała w ostatniej minucie meczu, a w dogrywce Francuzi strzelili "złotego gola". Na Mistrzostwach Świata w 2002, Włosi odpadli w 1/8 finału po meczu z gospodarzami, Koreą Płd. Na Mistrzostwach Europy dwa lata później, Włochy nie wyszły z grupy.

Włochy w 2012 r.

Mundial 2006 to wielki sukces prowadzonych przez Marcello Lippiego Azzurich którzy pokonując w finale Francję po rzutach karnych zdobyli upragniony tytuł mistrzów świata. Po mundialu z funkcji trenera zrezygnował Lippi, a federacja wyznaczyła na jego następcę Roberta Donadoniego.

Na Mistrzostwach Europy 2008, stawiani w gronie ścisłych faworytów Włosi spisali się poniżej oczekiwań – odpadli w ćwierćfinale po przegranej w rzutach karnych z Hiszpanami. Po turnieju zwolniono trenera Donadoniego i do pracy z kadrą powrócił Marcello Lippi.

Azzurri pod wodzą Lippiego zagrali na dwóch ważnych turniejach – Pucharze Konfederacji i Mistrzostwach Świata. Przygodę z oboma zakończyli już na fazie grupowej. Po tym drugim turnieju Lippi rozstał się z kadrą (zgodnie z zapowiedziami, że uczyni to niezależnie od wyniku). Jego następcą został Cesare Prandelli[1]. Pod jego wodzą Włosi na Mistrzostwach Europy w 2012 awansowali do finału gdzie przegrali z Hiszpanami 0:4 osiągając największy sukces od czasu Mundialu 2006. Wcześniej Włosi w drodze do finału m.in. pokonali w ćwierćfinale w rzutach karnych Anglików i w półfinale jednego z faworytów tych Mistrzostw Niemców.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brała udziału
  • 1934Mistrzostwo
  • 1938Mistrzostwo
  • 1950 – Runda grupowa
  • 1954 – Runda grupowa
  • 1958Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – Runda grupowa
  • 1966 – Runda grupowa
  • 1970 – II miejsce
  • 1974 – Runda grupowa
  • 1978 – IV miejsce
  • 1982Mistrzostwo
  • 1986 – Druga runda
  • 1990 – III miejsce
  • 1994 – II miejsce
  • 1998 – Ćwierćfinał
  • 2002 – 1/8 finału
  • 2006Mistrzostwo
  • 2010 – Runda grupowa
  • 2014 – Runda grupowa

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 1960Nie brała udziału
  • 1964Nie zakwalifikowała się
  • 1968Mistrzostwo
  • 1972Nie zakwalifikowała się
  • 1976Nie zakwalifikowała się
  • 1980 – IV miejsce
  • 1984Nie zakwalifikowała się
  • 1988 – III-IV miejsce
  • 1992Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Runda grupowa
  • 2000II miejsce
  • 2004 – Runda grupowa
  • 2008 – Ćwierćfinał
  • 2012II miejsce

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Stan na 11 września 2013.

Najwięcej występów w kadrze
# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze
1 Gianluigi Buffon* od 1997 141
2 Fabio Cannavaro* 1997-2010 136
3 Paolo Maldini 1987-2002 126
4 Dino Zoff 1968-83 112
5 Andrea Pirlo od 2002 105
6 Giacinto Facchetti 1963-77 98
7 Gianluca Zambrotta 1999-2010 94
8 Alessandro Del Piero 1995-2008 91
9 Franco Baresi 1982-94 81
= Giuseppe Bergomi 1982-98 81
Najwięcej goli w kadrze
# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Gole
(Mecze)
1 Luigi Riva 1965-74 35 (42)
2 Giuseppe Meazza 1930-39 33 (53)
3 Silvio Piola 1935-52 30 (34)
4 Roberto Baggio 1988-04 27 (56)
= Alessandro Del Piero 1995-2008 27 (91)
6 Adolfo Baloncieri 1920-30 25 (47)
= Alessandro Altobelli 1980-88 25 (61)
= Filippo Inzaghi 1997-07 25 (57)
9 Francesco Graziani 1975-83 23 (63)
= Christian Vieri 1997-05 23 (49)

* Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.

Trenerzy reprezentacji Włoch od lat 80.[edytuj | edytuj kod]

Trener Data
zatrudnienia
Data
rezygnacji
LM Z R P
Enzo Bearzot 8 października
1977
17 czerwca
1986
88 40 26 22
Azeglio Vicini 8 października
1986
12 października
1991
54 32 15 7
Arrigo Sacchi 13 listopada
1991
6 listopada
1996
53 34 11 8
Cesare Maldini 22 stycznia
1997
31 lipca
1998
20 10 8 2
Dino Zoff 1 sierpnia
1998
4 lipca
2000
23 11 7 5
Giovanni Trapattoni 6 lipca
2000
15 lipca
2004
44 25 12 7
Marcello Lippi 16 lipca
2004
12 lipca
2006
29 18 9 2
Roberto Donadoni 13 lipca
2006
24 czerwca
2008
23 13 5 5
Marcello Lippi 24 czerwca
2008
1 lipca
2010
25 11 10 4
Cesare Prandelli 1 lipca
2010
24 czerwca

2014

56 25 14 17
Antonio Conte 14 lipca
2014
urzęduje 0 0 0 0

Mistrzowie Świata w 2006[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe ustawienie Reprezentacji Włoch w czasie Mundialu 2006

Trener: Włochy Marcello Lippi (ur. 11.04.1948)

Nr Pozycja Nazwisko Data
urodzenia
Klub LM LB
1 B Gianluigi Buffon 28.01.1978 Juventus F.C. 60 0
2 O Cristian Zaccardo 21.12.1981 US Palermo 12 1
3 O Fabio Grosso 28.01.1977 Juventus F.C. 17 1
4 P Daniele De Rossi 24.07.1983 AS Roma 17 3
5 O Fabio Cannavaro 13.09.1973 Al Ahly 93 1
6 O Andrea Barzagli 08.05.1981 US Palermo 8 0
7 N Alessandro Del Piero 09.11.1974 Sydney FC 74 26
8 P Gennaro Gattuso 09.01.1978 A.C. Milan 41 1
9 N Luca Toni 26.05.1977 Genoa CFC 18 7
10 P Francesco Totti 27.09.1976 AS Roma 51 8
11 N Alberto Gilardino 05.07.1982 ACF Fiorentina 15 7
12 B Angelo Peruzzi 16.02.1970 Lazio Rzym 31 0
13 O Alessandro Nesta 19.03.1976 A.C. Milan 74 0
14 B Marco Amelia 02.04.1982 A.C. Milan 1 0
15 N Vincenzo Iaquinta 21.11.1979 Juventus F.C. 12 0
16 P Mauro Camoranesi 04.10.1976 VfB Stuttgart 21 2
17 P Simone Barone 30.04.1978 US Palermo 13 1
18 N Filippo Inzaghi 09.08.1973 A.C. Milan 49 21
19 O Gianluca Zambrotta 19.02.1977 A.C. Milan 52 1
20 P Simone Perrotta 17.09.1977 AS Roma 24 1
21 P Andrea Pirlo 19.05.1979 Juventus F.C. 24 4
22 O Massimo Oddo 14.06.1976 A.C. Milan 20 0
23 O Marco Materazzi 19.08.1973 Inter Mediolan 28 0

Mistrzostwa Europy w 2012 roku[edytuj | edytuj kod]

Włosi znaleźli się w grupie C, która wyglądała tak:

Miejsce Flaga Drużyna Mecze Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki + Bramki – Bilans bramkowy Punkty
1 Hiszpania Hiszpania 3 2 1 0 6 1 +5 7
2 Włochy Włochy 3 1 2 0 4 2 +2 5
3 Chorwacja Chorwacja 3 1 1 1 4 3 +1 4
4 Irlandia Irlandia 3 0 0 3 1 9 -8 0

Drużyna Cesarego Prandellego wyszła z grupy z drugiego miejsca, a w ćwierćfinale trafiła na zwycięzców grupy D – Anglików, których pokonali w serii rzutów karnych 4:2. W półfinale Włosi spotkali się z ekipą Niemiec. To spotkanie również wygrali. Zwycięstwo dały im dwie bramki Maria Balotellego. 1 lipca 2012 w finale na Stadionie Olimpijskim w Kijowie zmierzyli się z Hiszpanami, którym ulegli 0:4.

* Pogrubioną czcionką zostały zaznaczone drużyny, które awansowały do fazy pucharowej turnieju.

Kadra na EURO 2012[edytuj | edytuj kod]

Nr Imię i nazwisko Data urodzenia Obecny klub

Bramkarze

1 Gianluigi Buffon 28.01.1978 Juventus F.C.
31 Salvatore Sirigu 12.01.1987 Paris Saint-Germain F.C.
14 Morgan De Sanctis 26.03.1977 SSC Napoli

Obrońcy

15 Davide Astori 07.01.1987 Cagliari Calcio
4 Angelo Ogbonna 23.05.1988 Torino FC
3 Giorgio Chiellini 14.08.1984 Juventus F.C.
6 Federico Balzaretti 06.12.1981 US Città di Palermo
2 Christian Maggio 11.02.1982 SSC Napoli
15 Andrea Barzagli 08.05.1981 Juventus F.C.
7 Ignazio Abate 12.11.1986 A.C. Milan
19 Leonardo Bonucci 01.05.1987 Juventus F.C.

Pomocnicy

13 Emanuele Giaccherini 05.08.1985 Juventus F.C.
16 Daniele De Rossi 24.07.1983 AS Roma
18 Riccardo Montolivo 18.01.1985 AC Fiorentina
8 Claudio Marchisio 19.01.1986 Juventus F.C.
21 Andrea Pirlo 19.05.1979 Juventus F.C.
23 Antonio Nocerino 09.04.1985 A.C. Milan
5 Thiago Motta 28.08.1982 Paris Saint-Germain F.C.
22 Alessandro Diamanti 02.05.1983 Bologna FC

Napastnicy

17 Fabio Borini 23.09.1991 AS Roma
9 Mario Balotelli 12.08.1990 A.C. Milan
11 Antonio Di Natale 13.10.1977 Udinese Calcio
10 Antonio Cassano 12.07.1982 A.C. Milan
20 Sebastian Giovinco 26.01.1987 Parma F.C.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]