Roberto Baggio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Roberto Baggio
Roberto Baggio cropped.jpg
Imię i nazwisko Roberto Baggio
Data i miejsce
urodzenia
18 lutego 1967
Caldogno, Włochy
Pozycja napastnik
Wzrost 174 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera juniorska
1980-1982 Caldogno
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1981-1985
1985-1990
1990-1995
1995-1997
1997-1998
1998-2000
2000-2004
Vicenza
Fiorentina
Juventus
A.C. Milan
Bologna
Inter
Brescia
Razem
36 (13)
94 (39)
141 (78)
51 (12)
30 (22)
41 (9)
95 (45)
488 (218)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1988-2004  Włochy 56 (27)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Roberto Baggio w Wikicytatach Roberto Baggio w Wikicytatach

Roberto Baggio (ur. 18 lutego 1967 w Caldogno) – były włoski piłkarz występujący na pozycji napastnika. W 1993 roku został uznany za piłkarza roku FIFA i zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego gracza Europy.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Karierę rozpoczynał w Vicenzy w 1981 roku. W sezonie 1984/1985 pomógł swojemu klubowi w awansie do Serie B strzelając 12 bramek w 29 spotkaniach. W Serie B w barwach Vicenzy jednak nie zagrał, gdyż przeniósł się do Fiorentiny. W Serie A zadebiutował po roku we Florencji w meczu z Sampdorią 21 września 1986 roku. Swoje pierwsze trafienie w Serie A uzyskał w meczu z Napoli 10 maja 1987. Sezon 1987/1988 był przełomowy. Baggio w lidze uzyskał 9 trafień i otrzymał powołanie na mecz reprezentacji z Holandią. Było to w listopadzie 1988 roku. W kolejnym sezonie Baggio poprowadził drużynę z Florencji do finału Pucharu UEFA gdzie jednak jego zespół uległ Juventusowi.

W 1990 roku reprezentował swój kraj na Mistrzostwach Świata. W pierwszych dwóch meczach nie znalazł jednak uznania w oczach selekcjonera i nie zagrał. Dopiero w trzecim meczu dostał szansę i dobrze ją wykorzystał. W meczu z Czechosłowacją strzelił jedną z najpiękniejszych bramek w historii Mistrzostw Świata. Włosi dotarli do półfinału gdzie przegrali z reprezentacją Argentyny i ostatecznie zajęli 3 miejsce.

W tym samym czasie Baggio podpisał kontrakt z drużyną Juventusu. W sezonie 1990/1991 strzelił 14 bramek w 33 występach, w sezonie kolejnym uzyskał 18 trafień. W sezonie 1992/1993 Baggio z drużyną Juventusu wygrał Puchar UEFA strzelając w 9 meczach 6 bramek. W lidze uzyskał 21 trafień w 27 meczach. Swoja setną bramkę w Serie A uzyskał w kolejnym sezonie przeciwko Genui.

Rok później wystąpił na Mistrzostwach Świata w USA. Był prawdziwym liderem włoskiej reprezentacji. Zdobył w turnieju pięć bramek (jedną z Hiszpanią i po dwie z Nigerią i Bułgarią). Włosi dotarli do finału, w którym czekała na nich Brazylia. Po 120 minutach gry bramki nie padły i mecz rozstrzygnąć miały rzuty karne. Po pudle Franco Baresiego oraz Daniele Massaro, przy prowadzeniu Brazylii Baggio przestrzelił decydującą jedenastkę i Mistrzami Świata zostali "Canarinhos".

W 1995 roku zdobył swoje pierwsze scudetto z Juventusem. Jednak z powodu kontuzji nie był w tym sezonie wiodącą postacią swego zespołu. Po pojawieniu się w klubie Alessandro del Piero, Baggio stanął przed trudnym wyborem – zostać w klubie kosztem 1/3 swoich dotychczasowych zarobków, czy odejść. Zdecydował się na to drugie. Jego wybór padł na AC Milan, choć w grę wchodził też inny klub z Mediolanu – Inter. Z tym klubem także udało się zdobyć Mistrzostwo Włoch.

W 1997 przeniósł się do Bolonii. W barwach tego klubu strzelił w lidze 22 gole i znalazł się w kadrze Włoch na Mundial we Francji w 1998 roku. Na tej imprezie strzelił dwa gole. Jednego w meczu z Chile, a drugiego w meczu z Austrią. W ćwierćfinale reprezentacja Włoch spotkała się z późniejszymi mistrzami świata Francuzami. W regulaminowym czasie gry był remis, więc zarządzono dogrywkę, w której Baggio nie wykorzystał stuprocentowej sytuacji, strzelając z woleja dosłownie milimetry obok lewego słupka bramki. Później przyszedł czas na rzuty karne. Tym razem Baggio wykorzystał jedenastkę, jednak zespół Italii przegrał to spotkanie.

Po trzecich w swojej karierze Mistrzostwach Świata przeniósł się do Interu w którym grał dwa lata. W meczu w Lidze Mistrzów, w którym Inter Mediolan grał przeciwko Realowi Madryt, Baggio wszedł z ławki rezerwowych i strzelił dwie bramki. Mimo, zwycięstwa nad Realem, nie zdołał przekonać do siebie trenera. Inter odpadł w ćwierćfinale, a sezon ligowy zakończył na słabym 8. miejscu. W swoim ostatnim meczu dla Nerazzurich przeciwko Parmie zdobył dwa wspaniałe gole. Całe spotkanie zakończyło się wynikiem 1:3 tym samym rezultat dał możliwość gry w eliminacjach Ligi Mistrzów klubowi z Mediolanu.

W 2000 roku został zawodnikiem Brescii, gdzie grał do końca kariery w 2004 roku. Warto dodać, że odrzucił oferty takich europejskich potęg jak Real Madryt czy Arsenal Londyn. W pierwszym sezonie Baggio wraz z Brescią zajął historyczne 7. miejsce w Serie A. Osiągnięcie to dawało możliwość gry w Pucharze Intertoto, gdzie Brescia w finale poległa z Paris Saint Germain. W drugim sezonie Roby odniósł ciężką kontuzję w starciu z zawodnikiem Vincenzy - Antonio Marasco. Po 76 dniach absencji powrócił do gry i w już w pierwszym meczu zdobył dwa gole. Przeciwnikiem Bresci była wówczas Fiorentina. Niestety Baggio nie znalazł uznania w oczach Giovanniego Trapattoni'ego i nie pojechał na Mistrzostwa Świata w 2002 roku. Baggio pożegnalny mecz w barwach Bresci zagrał przeciwko Milanowi, w ostatniej kolejce sezonu 2003/2004, kiedy to Milan świętował swoje 17-te Scudetto. Ostatni pożegnalny występ w reprezentacji zaliczył 28 kwietnia 2004 w meczu z Hiszpanią. Był trzykrotnym wicekrólem strzelców włoskiej Serie A. W lutym 2005, już po zakończeniu profesjonalnej kariery piłkarskiej zagrał w meczu charytatywnym na rzecz ofiar tsunami w Azji na Camp Nou. W marcu 2004 znalazł się na liście "FIFA 100" Pelego.


Poprzednik
Marco van Basten
Piłkarz Roku FIFA
1993
Następca
Romário