Siedlęcin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Siedlęcin
Kościół pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy
Kościół pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat jeleniogórski
Gmina Jeżów Sudecki
Liczba ludności (2008) ok. 1800
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 58-522
Tablice rejestracyjne DJE
SIMC 0189813
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Siedlęcin
Siedlęcin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Siedlęcin
Siedlęcin
Ziemia 50°55′58″N 15°40′42″E/50,932778 15,678333Na mapach: 50°55′58″N 15°40′42″E/50,932778 15,678333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Siedlęcin (niem. Boberröhsdorf[1]) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim, w gminie Jeżów Sudecki, między Jeziorem Modrym na południowym wschodzie, a Jeziorem Wrzeszczyńskim na zachodzie. Miejscowość ma charakter łańcuchówki, rozciągającej się na długości ok. 5 km.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 1946 r. nadano miejscowości polską nazwę Siedlęcin[1].

Historyczne nazwy miejscowości:

  • Rudgersdorf – 1305 rok,
  • Rudigersdorff – 1369 rok,
  • Boberröhrsdorff – 1668 rok,
  • Bober Röhrsdorff – 1687 rok,
  • Bober-Röhrsdorf – 1786 rok,
  • Boberröhrsdorf – 1905 rok,
  • Borowice, Bobrowice, Sobięcin – 1945 rok.

Administracja[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1954 miejscowość była siedzibą gminy Siedlęcin. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.

W obrębie miejscowości wyróżniona jest 1 jej część – Łapiguz. Nieformalnie miejscowość składa się z 3 dzielnic:

  • Siedlęcin Górny
  • Siedlęcin Dolny
  • Osiedle

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została założona na przełomie XIII i XIV wieku.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Wedle rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[2]:

  • kościół parafialny pw. św. Mikołaja, gotycki, z XIV–XIX w.
  • cmentarz przy kościele
  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki pomocniczy pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, z XVIII w.
  • gotycki dwór obronny z XIV w.[3] – tzw. wieża książęca – mieszkalna (niewłaściwie nazywana rycerską), z zachowanymi malowidłami ściennymi, ul. Długa 21
  • oficyna przy wieży, z drugiej połowy XVIII w.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2012-08-25]. s. 46.
  3. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 339