Song Meiling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Song.
Song Meiling
Song Meiling
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Sòng Měilíng
Wade-Giles Sung Mei-ling
Zn. tradycyjne 宋美齡
Zn. uproszczone 宋美龄
Song Meiling namawiająca do bojkotu japońskich produktów (1940) (ang.)

Song Meiling, Soong May-ling (ur. 5 marca 1897 lub 1898 w Szanghaju, zm. 23 października 2003 w Nowym Jorku) – trzecia żona chińskiego przywódcy Czang Kaj-szeka, sama również odgrywająca dużą rolę w życiu politycznym Chin. Jedna z trzech sióstr Song, była spośród nich tą, która kochała władzę[1].

Song Meiling pochodziła z zamożnej rodziny metodystów, jej ojcem był Charles Song. Początkowo uczyła się wraz z siostrą Qingling w szanghajskiej szkole żeńskiej McTyeire. W 1907 roku ojciec wysłał córki do szkoły w USA[2]. Początkowo uczęszczała do Wesleyan College w Macon (Georgia), następnie do Wellesley College; ukończyła uczelnię w 1917 jako absolwentka filologii angielskiej i filozofii. Ze studiów w USA wyniosła doskonałą znajomość angielskiego i do końca życia świetny kontakt z Amerykanami[2].

W 1920 roku poznała Czang Kaj-szeka. Wzięli ślub 1 grudnia 1927 roku, po tym jak Czang rozstał się z poprzednią żoną oraz złożył deklarację zmiany wyznania z buddyjskiego na chrześcijańskie[3].

Po wyjściu za mąż (później znana jako Madame Czang Kaj-szek) zaangażowała się w politykę, była członkiem Yuanu Ustawodawczego (parlamentu) w latach 1930-1932, sekretarzem generalnym Chińskiej Komisji Spraw Aeronautycznych (1936-1938), członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego Kuomintangu (od 1945)[3]. Po dojściu męża na szczyty władzy była jego sekretarką, tłumaczką na język angielski oraz doradczynią; w okresie II wojny światowej pracowała nad zbudowaniem międzynarodowej pozycji Czang Kaj-szeka w gronie liderów koalicji antyfaszystowskiej[3]. Zyskała dużą popularność w Chinach i na świecie. Już w 1937 magazyn „Time”przyznał małżeństwu tytuł „Człowieka Roku” (Man and Wife of The Year). 18 lutego 1943 jako pierwszy przedstawiciel narodu chińskiego (oraz druga kobieta w historii) przemawiała przed Kongresem Stanów Zjednoczonych[4].

Po 1949 roku towarzyszyła mężowi w prowadzeniu działalności politycznej na Tajwanie; była jednocześnie m.in. honorową patronką Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża[4]. Jeszcze pod koniec lat 60. znajdowała się w gronie dziesięciu najbardziej cenionych kobiet w USA.

Czang Kaj-szek zmarł w 1975 roku; jego następcą został syn z pierwszego małżeństwa, Chiang Ching-kuo, z którym Song Meiling nie pozostawała w najlepszych stosunkach. Wdowa wyjechała do swojej posiadłości amerykańskiej w Lattingtown (Long Island, Nowy Jork); próbowała powrócić do życia politycznego w 1988 roku, po śmierci Chianga, jednak bez większego powodzenia i ostatecznie osiadła w USA. Ostatni raz była z wizytą na Tajwanie w 1995 roku[5].

Ostatnie lata życia spędzała z daleka od życia politycznego, zajmowała się m.in. malarstwem; w 2000 roku przedmiotem głośnej debaty politycznej na Tajwanie stał się jej rzekomy list, w którym miała wyrazić poparcie dla kandydata Kuomintangu na prezydenta Lien Chana przeciwko popularniejszemu, startującemu jako niezależny wieloletniemu działaczowi tej samej partii, Jamesowi Soongowi[5].

W 2000 roku sprzedała swoją posiadłość na Long Island i zamieszkała u swojej siostrzenicy na Manhattanie[5]. Zmarła w wieku 106 (lub 105) lat. Pochowano ją na cmentarzu artystów Ferncliff w Hartsdale w stanie Nowy Jork[5].

Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Song Meiling

Przypisy

  1. Jeffrey Hays: Warlordism in China and Chiang Kai-Shek (ang.). factsanddetails.com. [dostęp 10 czerwca 2010].
  2. 2,0 2,1 Childhood of Soong May-ling (ang.). history.cultural-china. [dostęp 10 czerwca 2010].
  3. 3,0 3,1 3,2 Madame Chiang (ang.). history.cultural-china. [dostęp 10 czerwca 2010].
  4. 4,0 4,1 Visit to the USA (ang.). history.cultural-china. [dostęp 10 czerwca 2010].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Late life of Soong May-ling (ang.). history.cultural-china. [dostęp 10 czerwca 2010].