Trójmiejski Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trójmiejski Park Krajobrazowy
Położenie gminy: Gdańsk, Gdynia, Sopot, Rumia, Reda, Wejherowo, Wejherowo, Szemud
Data utworzenia 3 maja 1979
Powierzchnia 199,3 km²
Otulina 165,42 km²
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Trójmiejski Park Krajobrazowy
Trójmiejski Park Krajobrazowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Trójmiejski Park Krajobrazowy
Trójmiejski Park Krajobrazowy
Ziemia 54°24′07,009″N 18°31′07,684″E/54,401947 18,518801
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska
Lasy Oliwskie w okolicach osiedla Niedźwiednik
Park koło Sopieszyna

Trójmiejski Park Krajobrazowy (kaszb. Trzëmiejsczi Park Krajòbrazny) – park krajobrazowy o powierzchni 19 930 ha położony w woj. pomorskim. Obejmuje tereny leśne (90% powierzchni) z enklawami rolniczymi wsi Gniewowo, Zbychowo, Nowy Dwór Wejherowski, Reszki i Bieszkowice. Park obejmuje część terenów Gdyni, Rumi, Szemudu i Wejherowa oraz fragmenty terenów Sopotu i Gdańska.

Lasy wchodzące w skład TPK są, z wyjątkiem rezerwatów przyrody lasami gospodarczymi i zarządzane są przez Nadleśnictwo Gdańsk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trójmiejski Park Krajobrazowy został utworzony 3 maja 1979 Uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. Według tej uchwała powierzchnia parku wynosiła 20 104 ha. Dwukrotnie zmieniano powierzchnię parku. W 1994 zwiększono powierzchnię do 20 312 ha i wyznaczono jego otulinę oraz w 1998 wydzielając z terenów TPK enklawę śródleśną wsi Łężyce, co doprowadziło do zmniejszenia powierzchni do 19 930 ha.

Geomorfologia[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba terenu została ukształtowana przez lądolód i procesy z nim związane ok. 13-15 tys. lat temu.

W zachodniej części przeważają połacie falistej moreny dennej, oraz gdzieniegdzie wzniesieniami moreny czołowej. Można także zaobserwować takie formy terenu jak: równina sandrowa, rynny polodowcowe wypełnione wodami jeziornymi oraz niecki wytopiskowe.

Wschodnia część obejmuje strefę krawędziową wysoczyzny. Przeważają tam erozyjne formy terenu: głęboko wcięte doliny, duże deniwelacje dochodzące do 80 m (przy nachyleniu zboczy do 40%) – Lasy Oliwskie.

Na terenie parku znajdują się m.in. wzniesienia: Cieniawa, Głowica, Góra Dantyszka, Wiecha, Wzgórze Pachołek.

Fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej rozpowszechnionym drzewem w parku jest sosna zwyczajna, a oprócz niej duży udział mają: buk zwyczajny, dąb bezszypułkowy i szypułkowy, brzoza brodawkowata i omszona, olsza czarna, topola osika i wierzba iwa. Ogólnie liczbę gatunków flory naczyniowej szacuje się na 850. Z tego 49 gatunków podlega ochronie ścisłej i 17 gatunków ochronie częściowej. W parku występuje szereg roślin rzadkich, reliktowych i górskich (m.in. poryblin kolczasty, manna gajowa, podrzeń żebrowiec, przetacznik górski).

Spośród innych przedstawicieli flory należy wymienić: 4 gatunki mszaków, ok. 200 gatunków grzybów wielkoowocnikowych i 50 gatunków porostów naskalnych.

Najstarszym drzewem w Parku jest ponad 350-letni dąb szypułkowy, znajdujący się w Dolinie Samborowo i objęty ochroną jako pomnik przyrody nr 206A. Nazywany Grubym Dębem (niem. Dicke Eiche), posiada wymiary: wysokość – ponad 25 m, obwód w pierśnicy – 561 cm.

Fauna TPK jest charakterystyczna dla Niżu Polskiego. Z dużych ssaków żyją w parku m.in. dzik, sarna, jeleń szlachetny oraz łoś a z mniejszych: zając szarak, królik europejski, wiewiórka, lis, borsuk oraz nietoperze borowiec wielki i nocek duży. Ptaki reprezentowane są przez m.in.: bielika, jastrzębia, myszołowa, sowy, puszczyka, dzięcioła czarnego i zielonego. Poza tym na terenie parku zaobserwowano 11 gatunków płazów i 5 gatunków gadów.[potrzebne źródło]

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Istniejące Rezerwaty Przyrody[edytuj | edytuj kod]

Projektowane Rezerwaty Przyrody[edytuj | edytuj kod]

W parku znajduje się 144 pomników przyrody z tego: 88 drzew i grup drzew, 52 głazy, 2 obiekty powierzchniowe oraz 2 drzewa na głazach. Dodatkowo w otulinie znajdują się dalsze 34 obiekty tego typu.

Inne formy ochrony przyrody występujące w TPK to: zespoły przyrodniczo-krajobrazowe (Dolina Strzyży) i siedem użytków ekologicznych.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W obrębie TPK znajduje się zabytkowa Kalwaria Wejherowska, najstarsze obok Kalwarii Zebrzydowskiej i Pakoskiej sanktuarium Męki Pańskiej w Polsce.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez Park Krajobrazowy przebiega siedem znakowanych szlaków turystyki pieszej:

Przez Park przebiega również osiem ścieżek rowerowych, z których najdłuższa liczy 43 km i wiedzie z Wejherowa do Gdyni Głównej oraz dwie ścieżki przyrodnicze: w Dolinie Samborowo oraz w Marszewie.

Las na granicy Gdańska i Gdyni

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]