Mazowiecki Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mazowiecki Park Krajobrazowy
Logo parku
Logo parku
Mezoregion Dolina Środkowej Wisły, Równina Wołomińska, Równina Garwolińska
Położenie gminy: Warszawa, Józefów, Otwock, Karczew, Wiązowna, Celestynów, Osieck, Sobienie-Jeziory, Kołbiel, Pilawa
Data utworzenia 1986
Powierzchnia 157,1 km²
Otulina 79,92 km²
Liczba rezerwatów 9
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Mazowiecki Park Krajobrazowy
Mazowiecki Park Krajobrazowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mazowiecki Park Krajobrazowy
Mazowiecki Park Krajobrazowy
Ziemia 52°04′37″N 21°19′09″E/52,076944 21,319167Na mapach: 52°04′37″N 21°19′09″E/52,076944 21,319167
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska
Rzeka Mienia w pobliżu Wiązowny

Mazowiecki Park Krajobrazowy im. Czesława Łaszka – utworzony w latach 1986-1988, obejmuje południowo-wschodnią część Warszawy (Wawer, Wesoła), Józefów, Otwock, Karczew, oraz gminy: Wiązowna, Celestynów, Osieck, Sobienie-Jeziory, Kołbiel, Pilawa. Powierzchnia parku wynosi 15 710 hektarów, dodatkowo w strefie ochronnej parku znalazł się obszar 7 992 ha.

Wspólnie z Kampinoskim Parkiem Narodowym i Chojnowskim Parkiem Krajobrazowym tworzy system Zielonego Pierścienia Warszawy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Park został zaprojektowany na pograniczu ówczesnych województw siedleckiego i stołecznego warszawskiego. Autorem projektu parku był mgr inż. arch. Bolesław Król. Podbudowę naukową stanowił szereg prac magisterskich wykonanych w Instytucie Ochrony Środowiska warszawskiej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego pod kierunkiem prof. Henryka Zimnego i doc. Janusza Janeckiego.

W czerwcu 1986 r. ówczesna Wojewódzka Rada Narodowa w Siedlcach uchwaliła powołanie części parku (ok. 25% powierzchni) na swoich terenach. Park stał się faktem z chwilą ogłoszenia uchwały Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy o jego powołaniu na terenach stołecznych (Dziennik Urzędowy Woj. Stoł. Warszawskiego nr 9 z dn. 9 maja 1988 r.). Park powołano na powierzchni 14 370 ha (wraz ze strefą ochronną 22 193 ha).

W 2001 roku park otrzymał imię Czesława Łaszka wieloletniego wojewódzkiego konserwatora przyrody, od lat związanego z Parkiem.

W dniu 16 kwietnia 2004 wojewoda mazowiecki ustanowił dla parku dwudziestoletni plan ochrony[1].

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Park obejmuje swoim zasięgiem lesiste pasmo ciągnące się równolegle do doliny Wisły, położone częściowo w Kotlinie Warszawskiej i częściowo na Wysoczyźnie Siedleckiej. Pasmo te jest pozostałością po znajdującej się tu jeszcze w XVIII wieku Puszczy Osieckiej. W granicach parku znajduje się fragment rzeki Świder i rzeki Mienia.

Zbiorowiska roślinne[edytuj | edytuj kod]

Ponad 70% powierzchni parku zajmują lasy, przede wszystkim lasy iglaste z niemal wszystkimi typami borów. Dominującym zespołem leśnym jest bór świeży, często występuje tu też bór wilgotny, porastający obniżenia między wydmami. Na terenie parku zachowały się również torfowiska wszystkich typów, m.in. rozległe "Bagno Całowanie" oraz inne zespoły charakterystyczne dla obszarów podmokłych, takie jak olsy czy łęgi.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Wśród drzew dominującym gatunkiem jest sosna zwyczajna. Na terenach bagiennych występuje w postaci karłowatej. Wśród drzew liściastych częste są: brzoza, olsza i dąb. Reliktem jest rosnąca na Bagnie Całowanie brzoza niska.

Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 1000 gatunków roślin naczyniowych, z czego 60 gatunków jest chronionych bądź rzadkich, takich jak rosiczka okrągłolistna, pośrednia i długolistna, bagno zwyczajne, modrzewnica, mącznica lekarska i lilia złotogłów. W runie olsów można spotkać kaczyńca złotego i psiankę słodkogórz. W sporadycznie występujących lasach grądowych runo tworzą: zawilec gajowy, pszeniec, perłówka zwisła, turówka wonna oraz podkolan biały. Ciekawostką botaniczną jest występujący tu niewielki krzew wawrzynek wilczełyko. Na łąkach spotkać można charakterystyczne dla tego obszaru zioła: krwawnicę, babkę lancetowatą, firletkę poszarpaną, rzeżuchę łąkową, gnidosza królewskiego oraz bardzo rzadkie storczykowate.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Wśród 230 gatunków kręgowców wyróżniono 50 gatunków ssaków, 140 gatunków ptaków lęgowych, 5 gatunków gadów, 10 gatunków płazów i ponad 20 gatunków ryb.

Ssaki[edytuj | edytuj kod]

Największym ssakiem występującym na terenie parku jest łoś, którego liczebność stale wzrasta. Sporadycznie pojawiają się osobniki jelenia. Ponadto można spotkać również dzika, sarnę, borsuka, lisa, łasicę, kunę, bobry i wydrę. Najliczniejsze są ssaki z rzędu owadożernych reprezentowane przez jeża, ryjówkę aksamitną i kreta. Rząd gryzoni reprezentuje rzadka popielica.

Ptaki[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku żyje wiele gatunków ptaków, wśród których są gatunki zagrożone wyginięciem w skali światowej. Do najbardziej zagrożonych gatunków należą: derkacz, kania ruda, bielik, nur czarnoszyi, siewka złota, brodziec leśny, błotniak zbożowy, kropiatka i kulik wielki. W 2000 roku podjęto próbę reintrodukcji sokoła wędrownego.

Gady[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w latach 80. na terenie parku występował żółw błotny, obecnie trwają prace nad jego reintrodukcją. Dość częste są inne gatunki gadów, takie jak jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec, zaskroniec i żmija zygzakowata.

Płazy[edytuj | edytuj kod]

W parku tę gromadę reprezentują przede wszystkim żaby i ropuchy, a także traszka zwyczajna.

Inne kręgowce[edytuj | edytuj kod]

Na uwagę zasługują występujące w Świdrze dwa gatunki minoga: strumieniowy i rzeczny.

Rezerwaty[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Parku utworzono rezerwaty przyrody:
1. Rezerwat im. Króla Jana Sobieskiego - rezerwat leśny, leży w dzielnicy Warszawa - Wawer
2. Świder - rezerwat krajobrazowy, leży na obszarach gmin Otwock, Wiązowna i Kołbiel
3. Pogorzelski Mszar - rezerwat torfowiskowy, leży w mieście Otwock
4. Na Torfach - rezerwat faunistyczny, leży w gminie Karczew
5. Celestynowski Grąd - rezerwat leśny, leży w gminie Celestynów
6. Bocianowskie Bagno - rezerwat leśno-torfowiskowy, leży w gminie Celestynów
7. Żurawinowe Bagno - rezerwat torfowiskowy, leży w gminie Celstynów
8. Czarci Dół - rezerwat torfowiskowy, leży w gminie Celestynów
9. Szerokie Bagno - rezerwat torfowiskowy, leży w gminie Osieck

Pomniki przyrody[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Parku ustanowiono 60 pomników przyrody, z czego większość stanowią pojedyncze drzewa lub grupy drzew: dęby szypułkowe, sosny, klony, lipy. Największym i najstarszym pomnikiem jest lipa drobnolistna o obwodzie 6,8 m, rosnąca nad strugą Majdan w gminie Celestynów. Na uwagę zasługuje też 300 m zabytkowa aleja w miejscowości Zamajdan-Olszyny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]