Adjut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Adjut OFM

Adiuto
męczennik
Ilustracja
Męczennicy marokańscy, 1524, Bernardino Licinio.
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1220
Marrakesz
Czczony przez Kościół katolicki
Kanonizacja 7 sierpnia 1481
Rzym
przez Sykstusa IV
Wspomnienie 16 stycznia
Atrybuty habit franciszkański, palma
Szczególne miejsca kultu kościoły franciszkańskie, Koimbra, Terni

Adjut OFM, także Adiut, wł. Adiuto (zm. 16 stycznia 1220 w Marrakeszu) − włoski franciszkanin, brat zakonny, męczennik chrześcijański, święty Kościoła katolickiego[1], czczony jako protomęczennik franciszkański.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adjut był Włochem. Pochodził z okolic Terni. Do braci mniejszych wstąpił jeszcze za życia św. Franciszka z Asyżu. W czasie kapituły w Asyżu w 1219 podjęto decyzję o wysłaniu braci do krajów misyjnych. Adjut wraz z innymi pięcioma zakonnikami wyruszył do Maroka. Na czele wyprawy stanął Witalis, który jednak z powodu choroby odłączył się od pozostałych w Aragonii. Reszta braci z subdiakonem Berardem z Carbio, znającym język arabski, przez Koimbrę i Ceutę przedostała się do Sewilli, gdzie władali Almohadzi. Po wygłoszeniu w publicznym miejscu kazania franciszkanów pojmano i przewieziono do Marrakeszu[2].

W Marrakeszu przyjął ich w swoim domu hrabia Urgell Piotr I, wygnany brat króla Alfonsa II Portugalskiego. Pomimo jego ostrzeżeń zakonnicy głosili doktrynę chrześcijańską na ulicach miasta. Jako osoby upośledzone chciano ich odesłać do Hiszpanii. Franciszkanie sprzeciwili się jednak takiej decyzji. Schwytani ponownie, zostali zabici przez samego sułtana 16 stycznia 1220. Ciała przeniesiono do Koimbry[2]. Kanonizował ich papież Sykstus IV w Rzymie 7 sierpnia 1481. Bulla kanonizacyjna nosi tytuł: Cum alias. Męczeństwo opisane zostało w Kronice Generałów Zakonu Braci Mniejszych[3].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w klasztorach i kościołach franciszkańskich 16 stycznia[4]. Kult męczenników marokańskich wywarł ogromny wpływ na Antoniego z Padwy. Święty poznał ich osobiście w Koimbrze, kiedy wyruszali na ziemie zajęte przez muzułmanów. Po ich męczeńskiej śmierci Antoni opuścił wspólnotę augustiańską i wstąpił do franciszkanów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Protomartiri francescani (wł.). www.compagniadeiromei.it. [dostęp 2013-12-25 Internet Archive].
  2. a b Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-C. Kraków: WAM, 1997, s. 420.
  3. Analecta Franciscana, III, str. 15-16.
  4. Liturgia godzin. Teksty własne Zakonów Franciszkańskich w Polsce. Katowice: Kuria Prowincjalna Franciszkanów Katowice-Panewniki, 1990, s. 17-19. ISBN 83-7014-142-0.