Arnold II (biskup poznański)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arnold II
Arnold II
Kraj działania Polska
Data śmierci 15 stycznia 1211
biskup poznański
Okres sprawowania 1196/1201–1211
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja diecezja poznańska
Sakra biskupia  ?
pieczęć biskupa Arnolda II

Arnold (ur. ? – zm. 15 stycznia 1211) – biskup katolicki.

Prawdopodobnie już od 1196 (data śmierci jego poprzednika) był biskupem poznańskim, jednak pierwszy raz wspominany jest na tym urzędzie dopiero w bulli papieża Innocentego III z 2 sierpnia 1201.

Od 1206 Arnold II był stronnikiem księcia Władysława Laskonogiego w jego sporze z arcybiskupem gnieźnieńskim Henrykiem Kietliczem, stając na czele wrogiej reformie części duchowieństwa. Nie zwracając uwagi na interdykt, jaki nałożył na jego diecezję arcybiskup – dalej udzielał posług religijnych wyklętemu księciu. Skończyło się to rzuceniem klątwy na Arnolda, zatwierdzonej bullą papieską 10 stycznia 1207. Brał udział w zjeździe książąt w Głogowie na Boże Narodzenie 1208, gdzie zdjęto z niego kary kościelne. Wziął jeszcze udział w 1210 w zjeździe w Borzykowej, umarł 15 stycznia 1211.

Według niektórych badaczy jest identyczny z udokumentowanym w 1191 r. biskupem lubuskim i dopiero z tego biskupstwa został przeniesiony do Poznania. Hipoteza ta jest jednak niemożliwa do udowodnienia i wydaje się raczej mało prawdopodobna[1].

Przypisy

  1. Jacek Maciejewski: Episkopat polski doby dzielnicowej, 1180-1320, Tow. Nauk. Societas Vistulana, 2003, s. 91.

Literatura uzupełniająca[edytuj]