Antoni Baraniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Baraniak
Antoni Baraniak (po prawej) wraz z kardynałem Stefanem Wyszyńskim (po lewej)
Antoni Baraniak (po prawej) wraz z kardynałem Stefanem Wyszyńskim (po lewej)
Da mihi animas, caetera tolle
Daj mi dusze, resztę zabierz
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1904
Sebastianowo
Data i miejsce śmierci 13 sierpnia 1977
Poznań
Arcybiskup metropolita poznański
Okres sprawowania 1957–1977
Biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania 1951–1957
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja salezjanie
Prezbiterat 3 sierpnia 1930
Nominacja biskupia 26 kwietnia 1951
Sakra biskupia 8 lipca 1951
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 lipca 1951
Miejscowość Gniezno
Miejsce bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Tadeusz Paweł Zakrzewski
Lucjan Bernacki
Nagrobek Antoniego Baraniaka w archikatedrze poznańskiej

Antoni Baraniak (ur. 1 stycznia 1904 w Sebastianowie, zm. 13 sierpnia 1977 w Poznaniu) – polski biskup rzymskokatolicki, salezjanin, kapelan i sekretarz prymasów Polski Augusta Hlonda (1933–1948) oraz Stefana Wyszyńskiego (1949–1951), biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1951–1957, arcybiskup metropolita poznański w latach 1957–1977.

Życiorys[edytuj]

1 września 1917 przyjechał do Oświęcimia i rozpoczął naukę w szkole średniej jako wychowanek salezjański. W 1920 wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Salezjańskiego w Kleczy Dolnej i 28 lipca 1921 złożył pierwszą profesję zakonną. W 1921–1924 przebywał na studiach filozoficznych w Studentacie Filozoficznym w Krakowie. 30 maja 1924 zdał maturę i 15 marca 1925 złożył śluby wieczyste w Zgromadzeniu Salezjańskim. W latach 1924–1927 pracował jako wychowawca w Kleczy Dolnej, Czerwińsku i Warszawie.

Przełożeni zakonni skierowali go na studia teologiczne, które odbył w latach 1927–1931 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 sierpnia 1930 w kościele Sióstr Karmelitanek w Krakowie arcybiskup Adam Stefan Sapieha.

1 września 1933 objął stanowisko sekretarza i kapelana prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda. Z chwilą wybuchu II wojny światowej wraz z prymasem Hlondem opuścił terytorium Polski i udał się do Rzymu. Następnie od 9 czerwca 1940 do 1943 mieszkał w Lourdes, a w latach 1943–1945 wraz z kardynałem Hlondem w klasztorze benedyktyńskim w Hautecombe w Sabaudii. W maju 1945 udał się przez Paryż do Rzymu, aby pracować u boku kardynała Hlonda. 20 lipca 1945 wraz z prymasem Hlondem powrócił do Polski do Poznania. Po jego śmierci został sekretarzem i kapelanem prymasa Stefana Wyszyńskiego.

Pełnił tę funkcję do 26 kwietnia 1951, kiedy to został nominowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym teodozjopolitańskim. Święceń biskupich udzielił mu 8 lipca 1951 prymas Wyszyński. Za swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Da mihi animas, caetera tolle” (Daj mi dusze, resztę zabierz).

W okresie od 1951 do 1953 pracował w sekretariacie Prymasa Polski.

W nocy z 25 na 26 września 1953 został aresztowany równolegle z prymasem Wyszyńskim[1]. Osadzono go w Areszcie Śledczym na Mokotowie. Tam przez 3 lata poddawany był brutalnemu śledztwu przez oprawców z Urzędu Bezpieczeństwa. Był m.in. 145 razy przesłuchiwany, niekiedy po kilkanaście godzin, zrywano mu paznokcie, przetrzymywano przez wiele dni bez ubrania w lodowatej, pełnej fekaliów celi[2]. Mimo okrutnych tortur nie dał się złamać i nie obciążył prymasa, na czym zależało komunistycznym służbom. Uzyskanie takich zeznań umożliwiłoby wytoczenie Stefanowi Wyszyńskiemu procesu o zdradę państwa i działalność kontrrewolucyjną. Zwolniony 30 października 1956, ponownie podjął obowiązki kierownika sekretariatu.

30 maja 1957 został mianowany przez papieża Piusa XII arcybiskupem metropolitą poznańskim. 2 lipca 1957 objął rządy w archidiecezji. Paliusz przyjął 8 września 1958 z rąk infułata Bolesława Filipiaka w archikatedrze poznańskiej.

W latach 1962–1965 uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II. 16 i 17 kwietnia 1966 wraz z całym Episkopatem Polski przeżywał w Poznaniu uroczystości milenijne Chrztu Polski. 1 stycznia 1968 w bazylice archikatedralnej zainaugurował rok Tysiąclecia Biskupstwa Poznańskiego. 29 i 30 czerwca tego roku przewodniczył uroczystościom milenijnym, a 12 października w trakcie III sesji Synodu Archidiecezji Poznańskiej koronował w katedrze obraz Matki Boskiej Różańcowej z kościoła jezuitów.

6 grudnia 1972 otrzymał pismo Stolicy Apostolskiej potwierdzające tytuł metropolitalny dla archidiecezji poznańskiej, a 2 czerwca 1974 zostały uwieńczone sukcesem jego długoletnie starania o utworzenie Papieskiego Wydziału Teologicznego w Poznaniu.

Po długotrwałej i ciężkiej chorobie zmarł 13 sierpnia 1977. Został pochowany w podziemiach poznańskiej katedry.

Arcybiskupa Antoniego Baraniaka upamiętnia popiersie w archikatedrze poznańskiej oraz pomnik w rodzinnej miejscowości, Sebastianowie. W marcu 2004 imię arcybiskupa Antoniego Baraniaka nadano ponadtrzykilometrowej arterii biegnącej wzdłuż południowego brzegu Jeziora Maltańskiego.

W październiku 2017 arcybiskup Stanisław Gądecki poinformował o rozpoczęciu jego procesu beatyfikacyjnego[3].

Przypisy

  1. Poznań: konferencja w 35. rocznicę śmierci abp. Antoniego Baraniaka. ekai.pl, 2012-11-03. [dostęp 2013-08-05].
  2. P. Lisiewicz: Nagonki Lisa jak propaganda PRL. Polowanie na księży z ideami. niezalezna.pl, 2013-08-04. [dostęp 2013-08-05].
  3. Abp Gądecki: rozpoczynamy proces beatyfikacyjny abp. Antoniego Baraniaka. episkopat.pl, 2017-10-06. [dostęp 2017-10-06].

Bibliografia[edytuj]

  • Suwart A., Pierwszy po prymasie, [w:] „Przewodnik Katolicki”, 39/2007.
  • Zasada S., Teczki na arcybiskupa, [w:] „Gość Niedzielny”, 28/2009 (LXXXVI), s. 44-45.
  • Jędraszewski M., Teczki na Baraniaka, Wydział Teologiczny Uniwersytetu Adama Mickiewicza, Poznań 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Antoni Baraniak w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-12-26]