Celestino Migliore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Celestyn Migliore
Celestino Migliore
Arcybiskup tytularny Canosy
Celestyn Migliore
Herb Celestyn Migliore Confitebor Tibi in Populis
Wyznam Cię wśród ludów
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1952
Cuneo
Nuncjusz apostolski w Polsce
Okres sprawowania 2010–2016
Nuncjusz apostolski w Rosji
Okres sprawowania nominat
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 czerwca 1977
Nominacja biskupia 30 października 2002
Sakra biskupia 6 stycznia 2003
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
Strona internetowa
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 2003
Miejscowość Rzym
Miejsce Bazylika św. Piotra na Watykanie
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Leonardo Sandri
Antonio Maria Vegliò

Celestino Migliore (ur. 1 lipca 1952 w Cuneo) – włoski arcybiskup i dyplomata watykański, stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ w latach 2002–2010, nuncjusz apostolski w Polsce i dziekan korpusu dyplomatycznego w Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2010–2016, nuncjusz apostolski w Rosji (nominat).

Życiorys[edytuj]

Studiował w Międzydiecezjalnym Studium Teologicznym w Fossano[1], gdzie uzyskał dyplom magistra teologii. Na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie uzyskał stopień licencjata i doktora prawa kanonicznego[2]. W roku 1977 ukończył Papieską Akademię Kościelną, po czym rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej[2][3].

Pierwszą wyznaczoną mu placówką była Angola, gdzie w latach 1980–1984 pełnił funkcję attaché i drugiego sekretarza przy Delegacji Apostolskiej w tym kraju. Stamtąd został przeniesiony do Nuncjatury Apostolskiej w Stanach Zjednoczonych, skąd w 1988 roku trafił do Egiptu. W latach 1989–1992 pracował w Nuncjaturze Apostolskiej w Warszawie. Od kwietnia 1992 był stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Radzie Europy w Strasburgu. W latach 1995–2002 pracował w watykańskim Sekretariacie Stanu. Jako Podsekretarz do Spraw Relacji z Państwami był odpowiedzialny za nawiązywanie stosunków dyplomatycznych z krajami azjatyckimi, między innymi z Chinami, Koreą Północą i Wietnamem. W tym czasie wykładał również dyplomację kościelną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim.

Nuncjatura[edytuj]

30 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go nuncjuszem apostolskim i stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, wynosząc go do godności tytularnego arcybiskupa Canosy[4]. 30 czerwca 2010 został ustanowiony przez papieża Benedykta XVI nuncjuszem apostolskim w Polsce[4][5]. 19 lutego 2011 przewodniczył mszy pogrzebowej arcybiskupa Józefa Życińskiego w Archikatedrze lubelskiej. 28 kwietnia 2012 przewodniczył uroczystościom pogrzebowym biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi w Bazylice Katedralnej w Pelplinie. 11 lipca 2012 pojawił się w Dębowcu, na XXV Międzynarodowym Saletyńskim Spotkaniu Młodych. 27 października 2013 w kościele św. Małgorzaty i Katarzyny w Kętach wspólnie z biskupami Tadeuszem Rakoczym i Piotrem Gregerem odprawił mszę koncelebrowaną w 100. rocznicę śmierci bł. Celiny Borzęckiej. Kolejna wizyta nuncjusza w Polsce odbyła 14 września 2014 w Parczewie, gdzie odprawił mszę świętą z okazji 450-lecia przyjęcia uchwał soboru trydenckiego na sejmie w Parczewie oraz setnej rocznicy poświęcenia kościoła[6]. 28 maja 2016 został mianowany przez papieża Franciszka nowym nuncjuszem Apostolskim w Federacji Rosyjskiej[7][8]. 5 sierpnia 2016 przestał być nuncjuszem Stolicy Apostolskiej w Polsce [9].

Udzielił sakry biskupom pomocniczym: zielonogórsko-gorzowskiemu Tadeuszowi Lityńskiemu (2012), gdańskiemu Wiesławowi Szlachetce (2014), opolskiemu Rudolfowi Pierskale (2014), kaliskiemu Łukaszowi Buzunowi (2014), szczecińsko-kamieńskiemu Henrykowi Wejmanowi (2014) i radomskiemu Piotrowi Turzyńskiemu (2015). Był także współkonsekratorem w trakcie święceń 21 biskupów[10].

Odznaczenia i tytuły honorowe[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy